Üzerime doğru yürümeye devam etti. Gelip tam karşımda durdu. Gözünü kırpmadan yüzümü inceliyordu. Gözlerini gözlerime dikti. Soru dolu bakışlarla yüzüne bakıyordum. Ona inat bende gözlerimi kaçırmadım. Geri durmadım. "Benim" dedi. "Anlamadım?" dedim. Ve bir az geriye çekildim. "Kim bu Arhan ağa dedin ya? Benim. Arhan Karadağlı" TAMAMLANDI

Bunu ben geçenlerde Youtube'de dolaşırken gördüm ve izledim. Bu önerileri bir Youtuber verdi,buradaki bilgileri ben keşfetmedim yani, onu baştan belirtmiş olayım:) O videodaki fikirleri mantıklı buldum. Gayet kolay ve güzel yöntemler var.Ben de bunu sizlerle paylaşmak istedim.Eğer özgüveninizi geliştirmek istiyorsanız buyurun😂❤

Aziz aşiretinin en küçük torunu olan Sevil, amcasının oğlu Ciwan'ın, Süvari aşireti ağasının torunu Berzan'ı öldürmesiyle Sevil, Süvari aşiretine kan karşılığı olarak gelin verilir. Bu, bir kız çocuğunun hikâyesi. Bu, Sevil'in hikâyesi. Sevilmeye değer olan, fakat hiçbir zaman sevilmeyen Sevil'in... ... Artık bir şeyler kesindi. Ben, evlendiriliyordum. Zorla. Kiminle olduğunu bile bilmeden... Kim bilir kaç tane kız çocuğu vardı benim yerimde olan, benden daha küçük olan hatta... Dünya, ne kadar acımasızsa insanlar, bir o kadar zalimdi. Odamın kapısının hafifçe aralanmasıyla beraber içeriye Berîvan halam girdi. Yüzünden düşen bin parçaydı. Belli ki bir şey olmuştu. Telaşla ayağa kalktığımda, "Bir şey mi oldu, hala?" diye sordum. Bana yaklaştı ve önce sımsıkı sarıldı. Açık kumral, omuzlarıma denk gelen saçlarımdan öptü. "Babam, Süvari aşiretine haber etmiş ve geri dönüş yapmışlar..." Yüreğim kalbimde atmaya başlarken ilk defa ailemle ilgili başlarına kötü bir şey gelmesi için dua ettim. 'Ne olur,' dedim. 'Kabul etmiş olsunlar... Kan davası olsun, herkes birbirini öldürsün gerekirse ama kimse beni yaşarken öldürmesin...' "Sevil..." dedi halam başını öne eğerek. Kalbimin tam ortasına düşen derin sızıyla beraber halama baktım burukça gülümseyerek. "İki gün sonra, Süvari aşireti buraya geliyor." Başımı salladım usulca. Bu, bir kabulleniş değil; boyun eğişti. Kaderin karşısında... Hayır, dedemin karşısında...

Sırf töre yüzünden yetim bırakılan bir kız çocuğu Karaca Özgür bunca yıl ailesinden nefret ederek yaşamış biri .Yaşadığı zorluk yüzünden çocukluğunu yaşayamamış ve hep yarım kalmış biri . Etraftaki arkadaşları yetim diye dalga geçmesin diye zorluklar ile ayağa kalmış ve hayatın tüm gerçeklerini öğrenmiş biri karaca. Ayağa kalkmasının diğer sebebi canından çok sevdiği ardıç içindi. Hayatın tüm zorluklarına karşı ayakta duran biri kendi gerçeklerini ailesinin ardında ki tüm sırları öğrenen bu kız karaca hayata karşı bir daha yenilecek mi ? Eğer merak ediyorsan bir bak derim Yazılmaya Başlandığım Tarih:27.04.19 Yazmayı Bitirdiğim Tarih:04.09.19