❝Işığa ulaşmak için önce karanlıktan korkmamayı öğrenmen gerek. Çünkü şafak karanlığın içinde. Karanlıktan uyan, gözlerini aç, geceyi terk et, şafaktan kaç.❞ ☼ Çeyrek Vurgun Serisi'nin birinci kitabıdır.

Aşık olduğu yüzbaşıya müstehcen mesajlar atan Beliz Yıldırım. Bunu yaparken iki şeyi hiç hesaba katmamıştı: 1. Yüzbaşının numarasını daha ilk günden bulacak kadar kararlı olmasını, 2. O mesajları ertesi gün bizzat kapısına dayanacak kadar ciddiye almasını. && "Şimdi..." dedi Göktuğ, ses tonundaki yumuşaklık aniden yerini o flörtöz ve tehlikeli tınıya bırakırken. Dudaklarında yaramaz, hesap soran bir gülümseme belirdi. "Gelelim bana o ekranın arkasından attığın, kanımı beynime sıçratan o çıldırtıcı mesajlara..." Siktir... İçimden okkalı bir küfür savurdum. Elbette o mesajların bir bedeli, sorulacak bir hesabı olacaktı. Karşımdaki adam bir kural adamıydı ve kaçmama izin vermeyecekti. Gözlerimi zorlukla aralayıp doğrudan yüzüne baktım. Yakalanmış bir suçlu edasıyla dudaklarımı istemsizce birbirine bastırıp dişledim. Göktuğ bu hareketimle birlikte bakışlarını dudaklarıma indirdi. Benim dişlediğim, eziyet ettiğim o tam noktaya kendi dudaklarını değdirdi. Fakat beni öpmedi... Sadece dilinin ucunu yavaşça, hissettire hissettire o çizginin üzerinde gezdirdi. Adeta aklımı başımdan almak, beni tamamen çaresiz bırakmak ister gibi bir işkenceydi bu. "Onları bana yazarken, o kafandan tam olarak ne geçiyordu, hm?" Sesi fısıltı halindeydi, gülümser gibiydi ama gözlerindeki o karanlık parıltı tehlike çanlarını çalıyordu. "Her şeyi... Her şeyi böyle sorgulayacak mısın gerçekten, Göktuğ Yüzbaşı?" dedim, aldığım kesik nefeslerin arasında zar zor konuşarak. Başını hafifçe yana doğru eğdi, dudaklarının kenarı alaycı bir tavırla yukarı kıvrıldı. "Yok..." dedi, sesi erkeksi bir hırıltıya dönüştü. "Bugün sorgu odasında değiliz, bugün sorgulamak yok. Çünkü daha seninle yarım kalan çok önemli işlerimiz var. Onları bitirelim, sonrasında uzun uzun konuşuruz."

"Korel dur." sözlerimle adımları bıçak gibi kesildi ve durup bana döndü.Gözlerinde o kadar çok duygu vardı ki nefret,hayal kırıklığı ve bitmek üzere olan bir aşkın kırıntıları. "Nasıl yapabildin Lalin ben senin için canımı vermeye hazırken,aşkınla yanıp tutuşurken, sen nasıl bizim saf ve temiz duygularla inşaa edilmiş aşkımıza ihaneti bulaştırabildin?" söyledikleriyle yapmadığım birşey yüzünden başımı öne eğdim.Elini kaldırdı ve yüzüme dokunmak istedi ama dokunmadan elini yumruk yaparak aşağıya indirdi. "Yüzüme bak yaparken utanmadın şimdi mi utanıyorsun?" dediğini yaptım ve ona baktım gözlerim dolmuştu. "Korel ben-" susmam için elini kaldırdı. "Tek kelime etme çünkü inanırım.Sen bana bir kere yapmadım desen ben bütün gördüklerime rağmen yine sana inanırım,yine seni evim,yurdum bellerim." söyledikleri boğazımda bir yumru oluşmasına sebep oldu.Yutkunamadım canım yandı.Cevap vermeyişime karşılık yüzünde buruk bir tebessüm oluştu. "Diyemiyorsun çünkü yaptın.Söylesene Lalin ağır mı geldi sana sevgim? Sen sevilmeyi bilmeyen bir kadınken,hiç sevilmemişken,benim seni canımdan çok sevmem sana ağır mı geldi?" Çağan birşey söyleyeceği sırada susması için kolundan tuttum.Korel Çağan'ın kolundaki elime bakıp gülümsedi. "Değmezmişsin sen sevilmeyi hak etmiyorsun hele ki benim tarafımdan sevilmeyi hiç hak etmiyorsun.Sana şehit haberim gelirse sakın cenazeme gelme.Varlığımda yanımda olmayan yokluğumda hiç olmasın.Sen varlığımın canını yaktın,yokluğumda senin canını yaksın Lalin." *** 15.09.2025✨ Kapak tasarımı @yazarinbahcesi'ne aittir.

Yıllarca evlat acısıyla yüreği yanan bir baba... Babasız büyümüş bir kadın... Yıllar sonra öğrenilen gerçekler... (GERÇEK AİLEM+ASKER) •••••• Oldukça farklı versiyonnnn🫶🏻 Beğeneceğinizi düşünüyorum...🙃 •••••• (Düzenli bölüm geliyor.) ••Bu kitapta geçen olaylar ve karakterler yazarın hayal gücüne dayalı bir...kurgudur.•• ••Tüm hakları saklıdır. Yazarın izni olmadan kopyalanamaz ve kullanılamaz.••

Henüz çocuk yaşta hayatı kararan Eylül Nova, masumiyetini elinden alan acı dolu bir geçmişin gölgesinde büyür. On yaşındayken ablası gibi gördüğü Defne ile birlikte kaçırılır; Defne hunharca öldürülürken Eylül ise bir ay boyunca işkencelere maruz kalır. Küçük yaşında yaşadığı bu travma, onun ruhunda derin yaralar açar. Yıllar sonra, on sekiz yaşına bastığında annesini de kaybeder. Acı üzerine acı eklenirken, hayatına ansızın Yiğit girer. Yiğit'in amacı Eylül'ü korumak gibi görünse de aslında onun geçmişine dair sırları ortaya çıkarmaktır. Çünkü Eylül, farkında olmadan çok daha büyük bir oyunun tam ortasındadır. Babasının yıllarca gizlediği karanlık gerçek, tüm dengeleri altüst edecektir: Ablasının ölümünden Nova ailesi değil, bizzat kendi babası sorumludur. Eylül ise yavaş yavaş gerçeğe yaklaşırken, yanlış bir intikamın içine sürüklendiğini fark eder. Şimdi tek bir sorunun cevabı vardır: Eylül, geçmişin zincirlerini kırıp kendi yolunu çizebilecek midir, yoksa başkalarının günahları uğruna kendini feda mı edecektir?

İnsan en çok kimi severse, en büyük yarayı da ona açarmış. Ahu bunu çok geç öğrenmişti. Tuğrul ise sevdiği kadının gözlerinin içine bakıp söylenen hiçbir yalana inanamadı. Çünkü gerçek aşk bazen "git" diyen dudaklarda değil, "kal" diye atan kalpte saklıydı.

"Hatta," dedi, sesi odayı inleten bir kahkahaya dönüşürken, "ilk cinayetinden sonuncusuna kadar beni şüpheli göstermesini bizzat ben istedim! Sen bana gel diye... Çünkü ben sana gelemiyordum Afra. O gururun, o savcı kimliğinle bana asla yaklaşmazdın. Ama plan tıkır tıkır işledi; sen bana geldin." Gözlerim kararıyordu. Bir enkaza dönüşmüştüm ve o, bu enkazın üzerinde dans ediyordu. "Sonra," dedi ellerini havaya kaldırarak, "Emir'in ofisinin soyulduğuna dair o yalan ihbarı ben verdim. O yüzü yakılmış fotoğrafı sana ben gönderdim. Sırf bana sormaya gel diye! Sonra sana anahtarı gönderip malikaneye çektim seni. Orada kanıtları buldun, Igor'un yaşadığını öğrendiğinde yine soluğu benim yanımda aldın!" "Hayır! Hayır! Hayır!" "Afra..." diye fısıldadı. Az önceki o canavardan eser kalmamıştı. Kafesin parmaklıklarına tutunarak yere doğru çöktü, dizlerinin üzerine düştü. Bana ulaşmak istiyormuş gibi ellerini demirlerin arasından uzattı. "Seni seviyorum Afra... Yemin ederim, seni seviyorum. Lütfen... Lütfen sen de beni terk etme. Sen de gitme benden." Sesi, hıçkırıklarının arasında boğuluyordu. O, dev adam karşımda küçülmüş, bir merhamet kırıntısı için dileniyordu. "Lütfen Afra... Daha altı ay bile olmadı. Daha birbirimize doymadık, daha her şey yeni başlıyordu. Nazlı gibi yapma bana... Beni bu karanlığın içinde, bu kafeste tek başıma bırakma. Gitme!" "Afra, bak bana! Seni seviyorum dedim! Bir kere olsun inan bana... Lütfen gitme!" "Hayatımdaki tüm kadınlar benden kaçıyor... Önce annem, sonra Nazlı, şimdi de sen! Afra, bunu bana yapma! Lütfen..." "Afra, gitme! Afra, beni yalnız bırakma!" Sesi arkamdan bir kırbaç gibi şaklıyordu. Dar koridorda yankılanan feryadı, her adımımda biraz daha derinden geliyordu ama kelimeleri hala netti: "Burası çok soğuk Afra... Çok karanlık! Beni burada bırakma!"

Türk Mafya Lideri Harun Cihan Aktan ile, Türkiye Cumhuriyeti Savcısı Firuze Aldinç... Bir aile meselesi ile yolları kesişen bu iki insanın hikayesi, CİHAN MAVİSİ. *Bu kitaptaki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla hiçbir alakası yoktur.

Yüzbaşı Feza Duman, biyolojik ailesine dair tek izin peşindeyken tayinini Şırnak'a aldırır. Geçtiği dağ yolunda karşısına kanlar içinde bir adam çıkar. Feza kimliğini gizleyerek adamı arabasına alır.Binbaşı Ilgaz Erden, teröristlerin içine sızdığı gizli görevde ifşa olmuştur. Elindeki hayati delillerle ve yaralı şekilde dağ yolunda kaçmaya başlar. Ancak yolda farklı plakalı bir sivil araç görüp durdurur. Peşlerinde ölüm varken karşılaşan bu iki yabancı bir aksiyonun içine sürüklenecek. Karanlık köy yollarında, mermilerin gökyüzünü yırtarak geçtiği bu gecede başlayan bu tanışma; ihanetle, sırlarla, ölüm kalım mücadelesiyle ve derin bir çekimle sınanacaktır

Son yirmi yedi saniye. Zaman gelmişti, kulaklıktaki ses son kez konuşacaktı. "Sonuna geldik, küçük hanım," Alacağı canları düşündükce duyduğu memnuniyet, gözlerini daha da büyütüyor, gülüşü dudaklarını aşmaya çalışıyordu. "Cana can!" Sesi sert, ancak bir o kadar da memnundu. "Kadına kadın!" Keskin nişancının parmağı yavaşça tetiğe baskı yapmaya başladı. "Kıza kız, Anıl!" Beş saniye... "İşini bitir!" "Onun gözleri, özgürlük bulduğum gökyüzü değil, boğulacağım denizdi. Ama artık boğulmaktan korkmuyordum, çünkü ben de onun yanmaktan korktuğu ateşe dönüşmüştüm." Bu kitapta bahsedilen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür; her ayrıntısı, sadece kurgusal bir dünya oluşturma amacını taşımaktadır.