Bana sığınan insanlar soğukta kalmıştı, ben bile kendime sığınamamıştım. Ne bana birisi güveniyordu ne de ben birilerine güveniyordum. Ben ve benim gibi kadınların kimsesi yoktur. Hatta biz bile kendimizi sevmeyiz, kendimizden başka sevecek kimsemiz olmamasına rağmen. Bazı hastalıkların tedavisi yoktu, ben ne kadar hastalanırsam hastalanayım yine de yaşamak zorundaydım. Kendim için değil, küçük kardeşim için. Kurtuluş uzaktı ve benim bacak aram koşamayacağım kadar sızlıyordu. Bu bir çukurdu, bir kere düşen bir daha çıkamazdı. Ve düşen çıksa da ruhu hep kirli kalırdı. Kurtuluşa koşarken önümüze bakmazsak denk gelebileceğimiz çukurlardan birisi bizi öldürebilirdi. Hiçbir şeyi isteyerek yapmamıştım, zorunda kalmıştım. Her şeye rağmen biz en çok kendine güvenemeyen kadınlardık. Paramızı aldığımız sürece kimin ne yaptığını umursamayanlardık. ..... Cinsel içerik, madde kullanımı, argo içermektedir ; kötü etkilenecek ve rahatsız olacakların okuması uygun değildir.

düşünceleriyle karanlığa gömülü bir sokakta yalnız başına. umut yok. sevgi yok. istek yok. tek bir kaçış yolu var. ölüm. kaçmak korkakların işidir. o kaçmayı korkak olmayı seçti.

Bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez. Bir tutam acıdan başka bir şey vaadetmeyen bu hikâyelerin ardında hep hüzün ve keder saklıdır. Poyraz ve Efsun ne kadar uğraşsalar da geçmişin derin yüklerinden bir türlü kurtulamayacaklardır. Günün sonunda birbirlerini deli gibi seven bu iki gencin kendi içlerinde yaşamak isteyip de yaşayamadığı binlerce duygu kalır. Dikkat: korku ve şiddet içerir.

Benim bu hayatta sığınacak kimim vardı? Kimsem. Bana hayatı sevdirecek kim vardı? Kimse Peki beni bu hayatta seven var mıydı? Olmadığından emindim. O zaman neden yaşıyordum, bu anlamsız savaş niyeydi? Ben hayattan bir beklentisi ve gâyesi olmayan birinin tekiydim. Ne birini seviyordum ne de birisinin beni sevmesine izin veriyordum. Kollarımı yanıma doğru açtım, ve üçten geriye sayarak bağırmaya başladım. Bu hayat bana karşı sağır olmuştu, bunlar son bağırışlarımdı. "Üç." Artık bir adımlık bile mesafem yoktu. "İki." Kahkaha atmaya başladım. "Bir." Ve kendimi aşağıya bıraktım.

Kaçmak mı? Yapamazdı. Boyun eğmek mi? Asla. İntikam mı? Belki.

*şiddet ve olumsuz ögeler içerir.* Yakın arkadaşı Kenan'ın yanında olmak istediği için Van'daki görev yerinden ayrılıp Çanakkale'ye yerleşen Cumhuriyet Savcısı Hazin Efil İpekçi; yeni adliyesinde hem meslektaşı hem de üst kat komşusu Kerem Yıldırım'dan gelen, bir davaya destek olması isteğini kabul eder. Bu durum ikiliyi daha da yakınlaştırır. Bu hikayede, Hazin'in peşini bırakmayan geçmişini, sarılması gereken yaralarını, hep eksik kalan çocuksu yanını, yeri geldiğindeyse kendinden ödün vermeden güçlü bir şekilde ayaklarının üzerinde duran, şiddete, istismara uğrayan kadınların yanında olan genç bir kadının hikayesini ve sorgusuz sualsiz daima sevdiği kadının yanında olan, ona her zaman destek verip içindeki küçük kız çocuğuna çocukluğunu yaşatan genç bir adamı okuyacaksınız.

bu kitapta belki de ruhunuzu bulucaksınız denemeye ne dersiniz? kitapta benden size olan hikayeler olucak

İnsan kendini kötü hissettiğinde nelere sığınırdı? Arkadaşları? Evi? Şarkılar? Sevgilisi? Ailesi? Bazı insanların ise sığınacak yerleri olmazdı, eğer ikinci seçenekteyseniz bu kitap da sizin sığınacak yeriniz olsun. Yalnızlıktan korkma, etrafında insanlar varken yalnız kalmaktan kork çünkü yalnızlık etrafında kimse olmaması değil, anlaşılmamaktır. İşte bu yüzden bu kitap da sığınacak yeri olmayanlara, şarkılarla yaşayanlara, kendini yalnız hissedenlere va anlaşılamayanlara gelsin. Evi bile olmayanlara bir çatı, bir mahzen olmak umuduyla... Artık yalnız hissetmememiz dileğiyle...