LiamLiamLiam26
- Reads 810
- Votes 33
- Parts 11
Ben mutluydum, hep mutluydum... Ta ki annem ve babam beni yapayalnız bırakana kadar. Benim doğmamı sağlayan o iki insan ben daha on yaşındayken, evden gittiler. Kendimce hep düşündüm neden diye. Bir cevap bulamadım.
❤❤❤❤❤❤
-Şey ben özür dilerim.
-Dikkat etsene kızım.
Daş olduğu kadar da uyuzmuş kendisi.
-Asıl sen dikkat et. Özür diledik işte başka ne istiyosun.
-Bela mısın kızım?. Özür dilediysen kaybol burdan
-Ben ne kadar belaysam sen de o kadar uyuzsun.
-Ya kızım bi git işine.
-İsmini, soy ismini, ev adresini verirsen giderim. Ah bide telefon numaranı.
-Sen erkekleri böyle mi tavlıyosun?. İlk önce çarpıp, sonra da ismini, soy ismini, ev adresini, ve telefon numarasını isteyerek mi?.
-Birincisi seni tavlamıyorum. İkincisi sanane ve üçüncüsü hala bir cevap vermedin.
-Vermeyi de düşünmüyorum. Neyse baş belası, benim işlerim var ve bu işlerim senden çok daha önemli.
-Vermessen verme uyuz kas yığını ve benim de çok önemli işlerim var. Umarım bir daha görüşmeyiz.
❤❤❤❤❤❤