"Mutlu son diye bir şey yoktur. Ölümü sevmeyenler için 'son' her zaman mutsuz biter." İnsan sonunu neden sever ki, insanlar ölümü sevmez. Kimi ölümü kaçmak için kullanır. Sevdiği için değil, kurtuluş yolu olarak gördüğü için. İnsanlar bir kere görecekleri şey için bu kadar korkuyorsa ben ne yapmalıyım? Ölümü defalarca görmek, ölüme defalarca şahit olmak, ölüme herkesten daha farklı yaklaşmak... İnsanlara dokunamıyorum. Dokunmamak sorun değil ama dokunmak... işte bu benim için bir sorun. Ellerime baktım, tertemiz görünüyordu ama bu eller onlarca kişinin kanını taşıyordu; kirliydi. ∞ "Eldivenlerimi çıkaramam çünkü onlar normal olmamı sağlayan tek şey,'' ellerime baktım, ben bundan kurtulmak istiyorum ama nasıl yapabilirim? "Lütfen, bana bu laneti verenler kurtulmanın yolunu da fısıldasın." Tüm hakları saklıdır!

"Çünkü sen Bıçak İzi'sin... Kurbanlara dört farklı bıçakla iz bırakırsın, sırtımda ki gibi..." ****** Başlangıç Tarihi: 16.01.2021 Yağmur Yabalak.

Yatılı bir okul olan iyilik ve kötülük okullu yetenekli öğrencileri eğitmek için her yıl bir kura düzenler ve çıkan isim o okulda okumak zorundadır! Şehirdeki insanlar bu tehlikeli okula gitmek istiyordu ama yenilmekten korktukları için gitmek istemiyorlardı. Bu yıl Almira keskin adında bir genç kız seçildi. Kızıl saçlarıyla bütün erkekleri baştan çıkarabilecek bir güzelliğe sahiptir. O sadece birini kalbine almıştı... Yeni bir ortam, yeni bir okul, onun hayatını tamamen değiştirecekti. Verilen görevleri yapmalıydı, cezalar tehlikeliydi Almira burada kalmayı başarabilecek miydi? "Bu bizim hikayemizdi... Biz özel güçlere sahip insanlardık ama mutlu değildik"

Bacaklarımı araladı. "Ne yapıyorsun?" "Seni içiyorum."

Pera, arkadaş grubuyla kış kampına katılırken, içinde tarifsiz bir huzursuzluk kol geziyordu. Avrupa'nın en yüksek dağı Mont Blanc'un karlı etekleri, kızıl granitleri, sivri buzulları ve göz alıcı zirvesiyle birlikte bir sürprizi daha vardı. Büyülü bir evrenden gelen ve kanlı bir görevi tamamlamak için orada bulunan dört adam. Neşeli kampları bir anda rayından çıkarken, önce en yakın arkadaşının ölümüyle sarsıldı Pera. Mont Blanc'da hiçbir şey olması gerektiği gibi gitmedi. Neşeli kahkahaların yerini ölüm çığlıkları, sıcak şarap kadehlerinin yerini soğuk, açlık ve dehşet verici bir kaçış aldı. Ancak o adamlardan biri, diğerlerinden farklıydı. Gözleri siyah bir okyanusu anımsatan, tehlikeli ve gizemli adam, Ante Davies... "Sakalları, gözleri ve keskin çene hattı... Çehresini oluşturan her ayrıntı bir hikaye gibiydi. Ve ben o karanlık hikayede kaybolmak üzereydim."

Onu sevmek, yer çekimi gibiydi. Kendimi bıraktığım anda olacak bir şey. Nefes almak gibiydi. Onu nasıl sevmeyebilirdim? Bu imkansızdı. Ve o an kendimi bıraktım. Bu hissin güzelliğine. Doğallığına. Kalbimi yakışına, bıraktım. Bir saniyeliğine beynimde yeşil gözleri belirdi. Ve narin ellerinin, benim büyük ellerime nasıl tam olarak sığdığı. Sanki bana özel yapılmış gibi. Narin kollarını bana sardığında hissettiğim o duygu sarsıntısı. Bana baktığında, kalbimin sarsılması. Sonra gelecekten gelen bu görüntüler kesildi. Ölü, donmuş bir kalp tekrar atabilir miydi? Sanırım benimki atmak üzereydi. İçimi dolduran hisleri anlatacak kelimeleri bulmak için çabaladım ama onları tanımlayacak kadar güçlü kelimeler yoktu. Uzunca bir süre boyunca bu yeni, aykırı hislerin içinde boğuldum. Tekrar yüzeye çıktığımda bir zamanlar olduğum adam değildim. O an, yeniden doğmuştum. Gerçekten söylenen her şey doğruymuş. Eski zamandan bir söz vardı. Bir kurtadam üç kez doğar: Dünyaya geldiği zaman, ilk dönüştüğü zaman ve son olarak da mühürlendiği zaman. Ve ben onundum. Ve onun için her şeyi yapacaktım. Ve o ne isterse o olacaktım. (Alacakaranlık serisinin kurtadamlarından esinlenilmiştir.) 04.07.20~ #1- kurtadam 16.07.20~ #1- fantastik 23.08.20~ #1- mühür 12.11.20~ #1- teenfiction

Ne yani kendinizi ne zannediyorsunuz? İstemiyorum gerekiyorsa hem dersten bırakın , hem okuldan atın... Bu kadar asabi olunmaz didem , o çok konuşan ağzını kapatırlar! Ee nasıl kapatılır anlatsana biraz hoca

Miray Karaca Nam-ı diğer Karabatak. Karda yürür izini belli etmezdi.İsmi geçince düşmanın içine korku salan.Dağlarda herkesin korktuğu Karabatak. Ve Karabatağın hikayesi yeni time gelmesiyle başlar. Yeni kardeşler kazanır kendisine, aşkı bulur burada. Kıdemli Yüzbaşı Timur Bozkurt. Dağlarda Bozkurt denildimi düşmanlar kaçacak delik arar. Avına sessizce yaklaşır ve zayıf anını yakaladığı anda işini bitirirdi. Yıllardır sadece kendini işine vermişdi.Ama biri çıkıp gelmişdi.Gelmesiyle birlikte çoğu şeyi değiştirmişdi.Ördüğü duvarları yıkmıştı. Timur:Seni seviyorum! Seni istiyorum kadın! Anla beni! Miray:Bu imkansız siz benim komutanımsınız Timur: İyi, o zaman komutanın olarak emrediyorum sevgilim ol!

Bazı aşklar imkansızdır...

NOT: BU HİKAYE İLK OLARAK 9 MAYIS 2023 TARİHİNDE YAYIMLANMIŞ, DÜZENLENEREK YENİDEN PAYLAŞILMAYA BAŞLANMIŞTIR! Seneler önce askerde Üsteğmen olarak dağlarda savaşan Mahir Erten AYDEMİR, karşı karşıya geldiği teröristlerden elebaşını öldürür. O an askeri hayatında yakaladığı başarı onu ve ailesini gururlandırsa da bu, Baş Komiser abisinin hayatına mâl olur. Bu ölüm Mahir'i büyük bir acıya ve psikolojik sorunlara sürükler. Öyle sorunlar ki bir görevde ağır yaralanır ve operasyonlara odaklanamadığı için görevden alınır. Bir şekilde hayatını Baş Komiser olarak devam ettirirken psikolojik sorunlarıyla baş etmeye çalışır. Tam bu sırada ailesini bir otobüs yolculuğunda, teröristlerin hain saldırısında kaybeden Ayşim Güneş ailesinin intikamını almak için hayali olan polisliğe tutunur ve Komiser olarak hayatına devam ederken görevini devamlı eski dosyaları araştırmak için kullandığından görevinden atılır. Kaderin bağladığı yüreklerde çıkan iki yangın, üç ölü ve geriye kalan sadece yaşayamayan iki insan. "Bu savaşı durdurabilir misin Baş Komiser? İçimde ki savaşı durdurmaya gücün var mı?" Kadın sorar gibi söylese de aslında sesi yalvarır gibi çıkmıştı. İçinden çıkamadığı bu savaştan artık kurtulmak istiyordu. "İçinde ki savaş senin zihninde Ayşim, bunu ancak sen durdurabilirsin ama," deyip parmak uçlarını kadının kalbine yasladı. Parmaklarının altında ki yaşamı hissetmeye ihtiyacı vardı. "Kalbinde ki savaşı bırak ben üstleneyim. Senelerce dağlarda savaşan Üsteğmen Mahir Erten AYDEMİR, bir kadının kalbinde ki savaşa yenik düştü demesinler," dedi adam sanki o savaşa çoktan yenik düşmemiş gibi. Ortada bir savaş vardı. Dökülmesi gereken kanlar, yerine getirilmesi gereken sözler. Bu yüzden kaderin ortak noktada birleştirdiği, güler yüzünü göstermediği bir gün iki yürek birleşmişti.