Sarsılmaz prensipler, akademik bir zırh ve tertemiz bir geçmiş. Dr. Lizge Koral için Aras Ertekin, çözülmesi gereken karmaşık bir vakadan fazlası değildi. Ancak demir parmaklıkların ardındaki o zihin, Lizge'nin kutsalı saydığı tüm tıp literatürünü tek bir bakışla küle çevirecek kadar zehirliydi. Aras; bir sosyopatın keskin zekasına, bir katilin buz gibi soğukkanlılığına sahipti. O, iyileşmek için değil; kendisini iyileştirmeye çalışan ruhu, kendi karanlık krallığına çekmek için oradaydı. Terapi odasının soğuk duvarları arasında başlayan bu oyun, kısa sürede bir tedaviden çıkıp karşılıklı bir imha operasyonuna dönüştü. Lizge, analiz ettiği her karanlık düşüncenin içinde kendi sonunu hazırlarken farkına vardı: Bazı yaralar iyileşmek için değil, daha büyük bir yangınla mühürlenmek için açılırdı. İyileşmeyi reddeden bir adamın, şifayı onun kanlı ellerinde arayan kadını... Geri dönmek için çok geç, bu yangından sağ çıkmak ise artık imkansız.

-yorumlarda spoiler olabilir- "Sevmezler Öğretmen Hanım. Burada öğretmenleri sevmezler. Acımadan öldürürler seni, Aybüke Öğretmen'i Necmettin Öğretmen'i şehit ettikleri gibi seni de şehit ederler. Acımazlar, gözlerini bile kırpmazlar. Hiç mi acımıyorsun canına? Daha dün vuruldun, daha dün yandı canın!" "O zaman sen de acımıyorsun Komutan canına." dedim titreyen sesimle. Kaşları çatıldı. Benden bu çıkışı beklemediği kesindi. "Benim görevim bu." dedi dümdüz bir sesle. "Benim görevim de bu. " dedim duruşumu daha da dikleştirerek. "Görevini yapacak daha güvenli yerler bulmalısın kendine." Alaycı bir gülüş kondurdum yüzüme. "Buradayım komutan. Burada kalacağım. Alınacak karar senin fikrin doğrultusunda olsun ya da olmasın ben burada kalacağım. Gerekirse o çocuklara tek tek evde eğitim vereceğim ama başaracağım. Ne sen ne de bir başkası buna engel olamayacak!" - Vatana sevdalı kadınların ve adamların hikayesi... 2 yıldır atama bekleyen genç bir öğretmen. Doğu'dan başka yerde görev yapmak istemeyen genç bir asker. İkisi de inatçı, ikisi de vatana aşık. Birisi özgür ruhlu diğeri tutsak. Ya birbirlerine de aşık olurlarsa? Dengeler değişir miydi? Aşka yenilen düşmana da yenilir miydi? Aşka yenilen ölür müydü? Aşka yenilen mutlu olur muydu? Ağlar mıydı, üzülür müydü? Yoksa aşka yenilen sadece aşık mı olurdu? Bu kurgunun gerçek kurum ve kuruluşlarla hiçbir ilgisi yoktur.

Patron: Yanımdayken böyle konuşamıyordun, uzaklaşınca sana bi' cesaret geliyor galiba. Ben: Diyelim ki, yanında seninle böyle konuştum. Deli gibi kızdırdım, hiç sevmediğin şeyleri yaptım, kötü sözler söyledim. Ne yaparsın? Patron: Kendini altımda bulursun. Gözlerim kocaman açıldı, hatta bacaklarım istemsizce titredi ve başımı kaldırıp dehşet içinde ona baktım. O ise telefonunu kenara bırakıp, gözlerimin içine bakarak gömleğinin düğmelerini birer birer çözmeye başladı... (Yaş farkı ve yetişkin içerik vardır.)