"Gitmek mi istiyorsun?" diye sordu. "Evet," dedim. "Gözlerime bak," dedi. Baktım. Ve saatler sonra bakışlarında ilk kez, ufacık bir ihtimalle cebelleşen şüpheyi gördüm. "Ben sana her şeyimsin dedim. Ama sen hiçbir şeyimmişsin." Artık yapabilecek hiçbir şey kalmamıştı. Yolun sonu burasıydı ve o ne yaparsa yapsın, gidişime engel olamayacaktı. Saatler içinde çökmüştü güzel yüzü. Bomboştu karanlık gözleri. Bana öyle bir bakıyordu ki, sanki bıçağı kalbine saplamışım da geri çekmek bilmemişim gibi. "Bu bir son değil," dedi sadece benim duyabileceğim bir sesle. "Gideceksin ve ne yazık ki ben seni bırakmayacağım. Daha önce de söylediğim gibi, istersen dünyanın öbür ucuna git, yine de bulurum seni. Ama eğer seni bulduğumda, bir şeylere mecbur kalmadığını anlarsam, ikimize de geçmiş olsun. Eğer ki gerçekten benden intikam almışsan..." Gözlerine uzun uzun bakmak, dakikalarca nefes tutmakla eş değerdi. "Dua et ki Allah seni karşıma çıkarmasın."

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Gerçekten bir yamaçta ekin olur muydu? Veteriner bir kadının hikayesi...

"Hatta," dedi, sesi odayı inleten bir kahkahaya dönüşürken, "ilk cinayetinden sonuncusuna kadar beni şüpheli göstermesini bizzat ben istedim! Sen bana gel diye... Çünkü ben sana gelemiyordum Afra. O gururun, o savcı kimliğinle bana asla yaklaşmazdın. Ama plan tıkır tıkır işledi; sen bana geldin." Gözlerim kararıyordu. Bir enkaza dönüşmüştüm ve o, bu enkazın üzerinde dans ediyordu. "Sonra," dedi ellerini havaya kaldırarak, "Emir'in ofisinin soyulduğuna dair o yalan ihbarı ben verdim. O yüzü yakılmış fotoğrafı sana ben gönderdim. Sırf bana sormaya gel diye! Sonra sana anahtarı gönderip malikaneye çektim seni. Orada kanıtları buldun, Igor'un yaşadığını öğrendiğinde yine soluğu benim yanımda aldın!" "Hayır! Hayır! Hayır!" "Afra..." diye fısıldadı. Az önceki o canavardan eser kalmamıştı. Kafesin parmaklıklarına tutunarak yere doğru çöktü, dizlerinin üzerine düştü. Bana ulaşmak istiyormuş gibi ellerini demirlerin arasından uzattı. "Seni seviyorum Afra... Yemin ederim, seni seviyorum. Lütfen... Lütfen sen de beni terk etme. Sen de gitme benden." Sesi, hıçkırıklarının arasında boğuluyordu. O, dev adam karşımda küçülmüş, bir merhamet kırıntısı için dileniyordu. "Lütfen Afra... Daha altı ay bile olmadı. Daha birbirimize doymadık, daha her şey yeni başlıyordu. Nazlı gibi yapma bana... Beni bu karanlığın içinde, bu kafeste tek başıma bırakma. Gitme!" "Afra, bak bana! Seni seviyorum dedim! Bir kere olsun inan bana... Lütfen gitme!" "Hayatımdaki tüm kadınlar benden kaçıyor... Önce annem, sonra Nazlı, şimdi de sen! Afra, bunu bana yapma! Lütfen..." "Afra, gitme! Afra, beni yalnız bırakma!" Sesi arkamdan bir kırbaç gibi şaklıyordu. Dar koridorda yankılanan feryadı, her adımımda biraz daha derinden geliyordu ama kelimeleri hala netti: "Burası çok soğuk Afra... Çok karanlık! Beni burada bırakma!"

O gece yağan yağmur, yer ve göğün yerini değiştirmişti. O geceden sonra bir daha şafak sökmemeli, güneş doğmamalı, sabah olmamalıydı. O gece şafak söktü, güneş doğdu, sabah oldu. Olmamalıydı.

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Dilhun kitabında geçen Karan ve Mavi'nin hikayesidir. Bu kitabı anlamak için diğerini okumanıza gerek yoktur. Kırdığın kalbin vebaliyle yaşar, Seni bir daha kalbine almayacağı gerçeğiyle ölürsün. Unutma; Gitmek, ihanet etmektir. Gitmek, seni aslında sevmedim demektir. Gitmek, sana adanmış bir kalbin içine acımasızca tükürmektir. Ve gitmek, En çok sen demektir. Yayınlama tarihi: 14.02.2024

"Pretty When She Bleeds" İstanbul'un arka sokaklarında, sıradan bir kafede çalışan Elif'in hayatı sakin ve tekdüzedir. Ta ki bir gece, yanlış bir anda, yanlış bir yerde bulunana dek. Bir cinayete tanık olur. Ne var ki bu, sıradan bir suç değildir. Katil, acımasız, soğukkanlı ve tehlikelidir.Geçmişi, ardında iz bırakmadan yok olan hayatlarla doludur. Onu gören adamın gözünde Elif artık bir tanık değil, bir saplantıdır. Kaçmaya çalışan bir genç kız... Ve onu asla serbest bırakmaya niyeti olmayan karanlık bir adam... "Ne dersin Elif? Koleksiyonumun 100.parçası olmak ister misin..." 12.02.2025-13.06.2025 Dark#1 Kan#2 Katil#3

YOĞUN +18 İÇERİKLİDİR, RAHATSIZ OLACAKLAR OKUMASIN. Bir odayı karıştırmak hayatını yerle bir etmeye yeter mi? Sadece biraz dinlenmek istemişti. Ama gözlerini açtığında zenginliğin içinde kaybolmuş kibirli bir adamın yatağındaydı, hem de yalnızca bir havluyla. Feraye zengin bir aileye gelin giden ablasının yanında yaşamak için geldiği yalıda yalnızca huzurlu bir hayat arıyordu. Ancak gecenin bir yarısı yanlış bir odaya girip tanımadığı bir adamın yatağında uyanmasıyla her şey geri dönülemez şekilde değişti. O geceden sonra hayatı artık ona ait olmaktan çıktı. Karşısında kibriyle sinirlerini zorlayan ama varlığıyla kalbini darmadağın eden bir adam vardı. Bazı sınavlar kaçmakla geçilmezdi, bazı duygular görmezden gelinmezdi. Ve bazı adamlar unutulamazlardı. ❝"Kucağımdasın." dedi alçak bir sesle. "Dün gece seni elimle getirdim ve vücudunda hâlâ izlerim var." Beni daha çok çekti kendine doğru, kendi alt bedenine doğru bastırdı. Onu hissedebilmek muazzam bir arzu uyandırıyordu bedenimde, sağduyu ve mantığımın yerini şehvet ve ihtiras alıyordu. "Arzu duyduğunu, beni ne kadar istediğini biliyorum." Nefesim hızlandı, söyledikleri ne yazık ki tamamen gerçekti. Onu delice arzuluyordum, hatta bazen rüyamlarımda bile gördüğüm oluyordu. Bu yüzden kasıklarım sızlıyor şu an, bu yüzden ateş bastı bedenimi. Yüzü yüzüme daha çok yaklaşınca burunlarımızın uçları birbirine değdi, dudaklarım öpülme arzusuyla karıncalanmaya başlamışlardı. Onun temasına kayıtsız kalamıyordum, korkunç bir ten uyumu vardı aramızda. "Kaçman bunu değiştiremez." Konuşurken dudakları benimkine dokunuyordu, kendimi tutamayıp ilk hamleyi yapan olmaktan korkuyordum. "Ben de seni istiyorum." diye ekledi en son, zaten hemen ardından dudaklarıma kapandı.❞ ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsel içerik vardır. Cinsellik, küfür ve hassas içerikle

"Benim topraklarımda ölmek için özel bir nedene gerek yok." Mihra Elnurova, Türkiye'nin güneyinde yer alan, ufak bir Türkmen ülkesi olan Karahan'da yaşamaktadır. Sıcacık bir ailede büyüyen Mihra, hayatın sert ve acımasız yüzüyle henüz tanışmamıştır. Ta ki ülkesinde baş gösteren iç savaşa kadar. Ülkenin çeşitli bölgelerinden ayaklanma, silahlanma haberleri gelirken hiçbir sorun olmadığına inanarak yaşayan genç kız, bir sabah bulundukları kasabaya ülkesini ve kendi topraklarını korumak için Türkiye'den askerlerin gönderildiğini öğrenir. Bu askerlerin arasında hayatının aşkının da olacağından bihaberdir. Yağmurlu bir günde şarkı söyleyip kendi kendine eğlenirken çitlerin arkasından kendini izleyen Türk askeri Yusuf Agâh Demiral'ı görünce Mihra'nın kalbi o zamana dek hiç atmadığı kadar kuvvetli atmaya başlar.