Çocukken aynı evi paylaşmak zorunda kalan Firuze ve Barış, yıllar sonra bambaşka hayatların içinde yeniden karşı karşıya... Biri haber peşinde koşan inatçı bir polis-adliye muhabiri, diğeri ise meşguliyeti had safhada, tavizsiz bir başkomiser. Çocukluklarında besledikleri aşktan eser kalmadığını sanan bu ikili, bugünlerde birbirlerinden pek haz etmeyerek aynı yörüngede hayatta kalmaya çalışıyor. Ancak Firuze'yi merkeze alan karmaşık ve tehlikeli bir dosya, onları sadece birlikte çalışmaya değil, beklenmedik ve sarsıcı bir karar almaya da mecbur bırakır. "Biz birbirimizi hobi olarak uyuz edip profesyonel olarak da sinir hastasına çeviriyoruz..." 05*: Elimde kritik bir bilgi mevcut. Adalet adına sizinle paylaşmak istiyorum. 05*: Operasyon ve lider hakkında. TURKUAZ AYNASIZ • İlk bölümlerin bir kısmı "texting" şeklindedir. • Bölüm sayısı fazla olmasına rağmen bölüm uzunlukları olaylar ilerledikçe eş zamanlı olarak uzamaktadır ve bu yaklaşık 50-60. bölümlerden itibaren görülmektedir. > Final verdikten sonra bir bütün olarak revize edilecektir. <

~Kırık Bir Masal~ "O senin kızın. Adı Masal." Kelimeler, dar apartman boşluğunda yankılanarak Demirin zihnine ardı ardına saplanan çiviler gibiydi. Elinde tuttuğu şeffaf dosyaya baktı; içindeki hastane logolu kağıtlar, ultrason çıktıları, DNA test raporları. Sonra bakışlarını tekrar kapının eşiğinde, annesinin bacağına değil de duvara sığınmış o küçük kıza çevirdi. Şok, Demirin damarlarındaki kanı dondurmuştu. Beyni duyduklarını reddetmek için çırpınıyordu ama kızın yüz hatları, o kehribar rengi ürkek gözleri, geçmişin inkar edilemez bir yansımasıydı.

Gerçek ailem serisi, erkek versiyon. Yetimhanede büyüyen bir adam... Ailesiz, sevgisiz ve köksüz. Çocukluğu elinden alınmış, hayatın en sert yanıyla büyümüş birisiydi o. Peki, böyle birisi büyüdüğünde nasıl bir baba olabilirdi ki? Kurt Seyit İnkıraz, oğluyla beraber hayata karşı zaten savaş veriyordu. Her gün yeni bir mücadele, her gün yeni bir yara... Fakat asıl savaşın daha başlamadığından habersizdi. Çünkü kader, karşısına ailesini çıkaracaktı ve bu aile, onun hem kalbini hem de iradesini sınayacak en büyük fırtınaydı. Geçmişin acılarıyla, bugünün yükleriyle ve geleceğin bilinmezliğiyle boğuşur iken önünde iki seçenek var; ya savaşacak, ya da kaybedecek. "Burası Karadeniz... Dalgaları sert, insanı daha da sert. Burada umut barınmaz, umut burada boğulur. Umutsuzluğa karşı inadın başlar. Kaçmazsan, seni kendi karanlığına hapseder ve işte o an anlarsın, burası umudun bittiği yer."

Soykan yanlışlıkla askeriyenin kendine atadığı doktora yazmıştı - Soykan&Büşra - Texting+düzyazı

Başparmağı avucumdaki ince yaraların üzerinde dolaştı. Tırnaklarımla kendime açtığım izlerin üzerinden geçti. Soluğum kesildi. Yaralar yanmadı, ama içimde bir şeyler alev aldı. "Bırak." dedim, sesimden nefret akıyordu. Bırakmadı.

Liva Marsel.

Prenses, canavar tarafından bir kuleye kapatılmıştı. Pamuklara sarılarak büyütüldüğü yılların ardından gözyaşları ile yıkandığı bir hayatta esir tutuluyordu. Masalların aksine ne aşağı salabilecek upuzun saçları vardı ne de o saçlara tırmanarak onu kurtarmaya gelecek bir prensi. Bu nedenle, kurtuluşunu kendi bulmak zorundaydı. "Ensemdeki ölüm, olacak senin sonun."

Solita 17 yılını bir evde tutsak olarak geçirmiştir. Yeni yıla girerken telefonda konuştuğu rastgele bir adam bütün hayatını değiştirecektir. 17 yıl sonra esir olduğu evden çıkıp gerçek ailesinin yanına döndüğünde her şeyin geride kaldığını düşünür ancak asıl hayatı yeni başlıyordur. Geçmişin kirli oyunları ve kilitli kutularda saklanan sırlar bir bir ortaya çıkacaktır.

Eski dönem kurgusu..🕊️ Heyecanlı bir bekleyiş içindeydi güvey odasında Suna. İçindeki heyecan öyle büyüktü ki, kendini sanki bir rüyanın içindeymiş gibi hissediyordu. Kırmızı duvağın ardından avuç içine bakmış ve gülümsemişti. Kınası tutmuştu ve Suna bunun anlamını çok iyi biliyordu. Güzel başlamamışlardı ama güzel olacaklardı; Suna buna tüm kalbiyle inanıyordu. Derken, dışarıdaki davul zurnanın sesi kesilmişti; damadı güvey odasına yolcu ediyorlardı. İçindeki heyecanla yataktan kalktı. Dışarıdan gelen bağırış sesleriyle odasının kapısı açılmış ve kocası içeriye girmişti. Kalbi küt küt atarken, Yavuz Ali ona hiç bakmadan geçmiş ve odadaki koltuğun üzerine oturmuştu. Suna, ne olduğuna anlam verememişti. Az önceki heyecanından eser kalmamış, yerini korku ve hayal kırıklığı almıştı. Duyduğu cümlelerle ise az önceki rüyası kabusa dönmüştü. "Ne bekliyorsun?" dedi sert bir sesle. Cebinden tütünü çıkarıp dudaklarının arasına yerleştirdi ve metal çakmağıyla tütünü yakarken ciğerlerini derin bir dumanla doldurdu. Saliseler sonra titretmişti beyaz dumanın sardığı gözbebeklerini. "Bu gece yahut sonraki tüm geceler... Ne olacağını sanıyorsun?" En az bakışları kadar sertti ses tonu. Döktüğü her kelimede boynundaki damarlar hiddetle kabarmaktaydı. Derken bir anda öfkeyle çevirivermişti bakışlarını yatağın önünde dikilmekte olan karısına. Genç kız kocasının bakışlarında gördüğü manayı tanıyamamıştı. Kin mi, nefret miydi bu? Yoksa koskoca bir hayal kırıklığı mı? Bilememişti. Ve o an kulakları geceler boyu kalbini kor bir ateşle yakan o sözlerle çınlamıştı. "Yapmayacam Suna! Yapmayacam ! Bilesin ki bir lahza huzurun olmayacaktır bu odada. Çünkü ben emmoğlumun oynaştığı kızı değil gönlüme , yatağıma dahi almayacam !" Kitabın içeriği tamamen hayal ürünüdür

|'kalp ağrıma bir tek senin güzel yüzün iyi geliyor... 𝖡𝖺𝗋ı𝗌̧ 𝖠𝗅𝗉𝖾𝗋 𝖸ı𝗅𝗆𝖺𝗓, hayran kurgusu. ꨄ