"Bu bir Milat, Kıyamet." *** "Tatlı dile, güler yüze Doyulur mu, doyulur mu?" Sesli kahkahalar eşliğinde Neşet Babaya eşlik ediyordum, rakı bardağını kafama diktim ardından gözlerim karşı masaya kaydı. Dirseklerimi masaya yasladım, elimdeki rakı bardağını masaya indirdim usulca. Geldiğimden beri bakışları bakışlarımdan ayrılmayan adama gülümsedim nazlı nazlı. Daha sakin ve yumuşak ve sessiz çıkmaya başladı sesim, "Aşkınan bakışan göze Doyulur mu, doyulur mu?" Kollarını göğsünde bağlamış, bal gözlerin sahibi bana cürretkar bakışlarla bakmaya devam etti, bir ara dudağının köşesi kıvrılır gibi oldu yanımda oturan insanlar umurunda değildi o kendinden emindi. Geceyi onun kollarında bitireceğimden emindi. *** Hikaye tamamen kurgudur. Gerçek olay ve kişilerle alakası yoktur.

Düğün gününde terk edilen Alin, 3 yıl sonra bir sabah onu terk eden adamla tekrar karşılaşır...

Emine Abla anaç bir tavırla genç kızın saçını okşadı. "Sana zarar gelsin istemem. Bir yuvaya ihtiyacın var, Yıldız. Arkanı yaslayabileceğin, güvenebileceğin biri... Mahallede herkesin dilinde tek bir isim var. Rüzgar. Tamircidir, işinin gücünün adamı. Bir de küçücük bir oğlu var. Yalnız büyütüyor çocuğu." Sonra gözlerini Yıldız'dan kaçırır gibi yaptı, biraz tereddütle ekledi: "Çocuğu var... nasıl uygun olur, bilmiyorum işte. Ama Rüzgar sağlam adamdır. Namusludur, çalışkandır. Oğluna da gözü gibi bakar. Belki de seni en iyi o anlayabilir." Yıldız şaşkınlıkla baktı. Dudaklarından istemsizce döküldü: "Rüzgar mı dedin?" "Evet," dedi Emine Abla. Yıldız, zihninde bir anı canlandı. Birkaç ay önce, mahallenin sokaklarında bir çocuğun ağlayarak koştuğunu görmüştü. Küçücük bir oğlan, kaybolmuştu. Yıldız onu sakinleştirip babasına götürmüştü, tam o sırada koşarak gelen, telaş içinde bir adam çocuğu kucaklamıştı. Adamın gözlerindeki panik, oğluna sarıldığı andaki şefkati hâlâ gözlerinin önüne geliyordu. "Rüzgar..." diye fısıldadı Yıldız kendi kendine. "Demek o..."

Hava soğuktu. Rüzgar çok şiddedli esiyordu. Dışarıda yağan karlar yere hızlı bir iniş yapmaktaydı. Berra'nın gözyaşları yanağına birer birer aktı. Burnunu çeke çeke ağlıyordu. Bağırmak istedi içindeki öfkesini kusmak istedi. Fakat yapamadı. Bu saatten sonra herşey bitmişti. Artık yapacak bir şeyi yoktu. Tek başına yapa yalnız kalmıştı. Babası o kadını dinleyip onu yaka paça dışarıya atmıştı. Saat gecenin bir yirmi üçüydü. Ve o öylece dışarıya atılmıştı. İlk bir kaç dakika kapının önünde durdu. Belki babası gelip onu çağırır diye düşündü. Sonrasında babası gelse bile tekrardan o eve giremeyeceğini anladı. Sonuçta onun da bir gururu vardı ve yeterince ayaklar altına alınmıştı. Saçları yağan kar yüzünden ıslanmış, burnu soğuktan kıp kırmızı olmuştu. Emin di sabaha kesinlikle ateşi çıkacaktı. Hatta şimdiden biraz bile ateşi vardı. Yanında hiç bir şeyi yoktu. Ne parası ne de iki parça kıyafeti. Zaten onları almaya vakit mi kalmıştı? Öylece yaka paça dışarı atılırken ve yüzüne inen sayısız tokatdan sonra hiç bir şeyini alamamıştı. Gerçi babası tüm parasına el koymuştu. İstese de parasını alamazdı. Yanında sadece telefonu vardı. O da pantolonunun arka cebinde kalmıştı. Aklına gelen şey ile acıyla gülümsedi. Ve emin olmak için telefonunu arka cebinden çıkardı. Evet tahmin ettiği şey olmuştu. Telefonunun koruma camı paramparça olmuştu. Ve sanırım kendi camı da kırılmıştı. Üvey annesi babası gelmeden önce onu merdivenlerden itmişti. Ve merdivenlerin sonunda ise belini demir kapının oraya çarpmıştı. "Sanırım çarptığım tek şey belim değilmiş" diye mırıldandı. Sabahtan beri her yeri ağrıyordu. Üvey annesinden ayrı, babasından ise ayrı işkence çekmişti. Tüm kemiklerı sızlıyordu. Kalbi az önce olanlardan dolayı öyle hızlı çarpıyordu ki.

"Kader miydi yolları belirleyen yoksa insan mıydı kaderini oluşturan?"

Zorla başlayan bu evlilik, zamanla acının, sabrın ve direnişin sınandığı bir savaşa dönüştü. Hayat ikisine de adil davranmadı. Yaralar, sırlar, yanlış anlaşılmalar ve iç hesaplaşmalarla örülü bir yolun yolcusuydular artık. Bazen en derin bağlar, en beklenmedik yerlerde kurulur. Bazen kalbin duymadığı sesi, bir çift göz anlatır.

Okul dönüşü annesini evde bulamayan Miray, kendisine annesi tarafından yazılan nottaki adrese gider. Bakalım o adreste Miray'ı neler bekliyorr???

Mahalleye yeni taşınan Rüya, hayatının hiç beklemediği bir şekilde değişeceğinden habersizdir. Karşısına çıkan Yavuz ise küçük kızı Melek'le hayatını sürdüren bekar bir babadır. İki yabancı, aynı mahallede başlayan tesadüfi bir karşılaşmanın ardından birbirlerinin hayatına dahil olur. Peki Rüya, Yavuz ve Melek'in hikâyesi nereye varacaktır? ... "Tamam o zaman," dedim. "Eğer gerçekten böyle olacaksa... ben de bu evliliğe bir şans vermek istiyorum." Yavuz'un yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu. "Tamam." Bir an ona baktım. Sonra sağ elimi kaldırıp serçe parmağımı ona doğru uzattım. "Anlaştık o zaman." Yavuz önce serçe parmağıma, sonra yüzüme baktı. Dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu. Serçe parmağını benimkine geçirdi. "Anlaştık." ... 26/06/2026

Bir köy hikayesi. Yaş farkı vardır. Haziran&Agah Rüzgar Ağa +18 bölümler olacaktır. * Agah ağa konağa girdiğinde yüzü gergin, kaşları çatıktı. Hızla merdivenlerden çıkarak çalışma odasına ilerlerken bir anda adımları duraksadı ve balkondan boş avluya bakarak "Haziran!" diye bağırdı. Fakat ilk defa seslenişi cevapsız kaldı. Kaşları daha da çatılırken yönünü Haziran'ın odasına çevirdi. Kadının odasının önüne geldiğinde kapıyı iki kere çalmasına rağmen cevap alamamak onu daha da sinirlendirince hırsla kapıyı açarak boş odaya girdi. Biraz ilerlediğinde odanın içindeki hamamdan gelen su sesleriyle gayrı ihtiyar kafasını hamam kapısına çevirdiğinde ömrünün şokunu yaşadı Agah Ağa. Kapısı yarı açık odanın ona sunduğu manzaradan gözlerini alamıyordu Agah. Gözlerini dahi kırpmadan karşısında çırılçıplak bir şekilde yıkanan kadın yüzünden gözlerini bile kırpamamıştı. Kızıl saçları vardı! Hiç görmediği kızıl saçları kalçalarına kadar iniyor bembeyaz teniyle muhteşem bir uyum içerisinde adamı çıldırtıyordu. Kadının kalkan elini takip etti. Elindeki köpüklü bezi göğüslerine sürterek kafasını geriye doğru yatıran kadınla içi yanmaya başladı. Dimdik duran uçları sertleşmiş göğüsleri avuçlasa avucundan taşacaktı. Hele o kalçaları... Elini atsa kıpkırmızı olacak kadar beyaz ve dolgunlardı. Yutkundu Agah bir adım geri çekildi. Zar zor kafasını çevirip gidecekti ki onu gördü. Kadının inleyerek en kuytu mahremine götürdüğü eli onun için son nokta olmuştu. Dehşet içinde kafasını eğip odadan resmen kaçarken kendi odasına girdiğinde kafasını eğerek ikinci bir şok yaşadı. 6 yıldır gitmediği doktor ve görmediği tedavi kalmamasına rağmen sertleşmeyen penisi şuan pantolonunu zorlayacak kadar sert ve dikti

▪︎Düşmandan Aşka ▪︎Yazar Kadın - Mafya Erkek ▪︎Dark Romance ▪︎Smut/Yetişkin İçerik "Çukura düşmekle bir sorunum yok." dedi beklediğim şekilde. "Hele ki o çukurda sende varsan... Kendimi o çukura seve seve iterim. " Elimi çenesinden çektim. "Savaşmak istiyorsun değil mi?" inanmaz bir şekilde güldüm. "Anladığın tek şey bu. Sevişemiyorsak savaşalım istiyorsun." "Sevişmeyi tercih ederim tabi ama savaşmak istiyorsan savaşırım. " durup gözlerimin içine sanki görünenin çok daha derininde geziniyormuş gibi baktı. "Seninle hiçbir şey olmak istemiyorum. Senin için herhangi biri olmaktansa, düşmanın olmayı tercih ederim. " "Düşmanım olmak canını yakacak olsa bile mi?" "Düşman olmak canımızı yakacak olsa bile." **** Katre Mafya babasının hayat hikayesini yazmayı kabul ettiğinde önüne çıkacak engellerden haberdardı ve sonuna kadar savaşmayı seçti. Bu savaş zamanla tutkuyu beraberinde getirdiğinde Göktuğ Talu hem düşmanı hem de tutkusu oldu. Kim kazanacak, kim kaybedecek? Kesin olan tek şey var Günahlar yazılacak. +Kitap tamamlanmıştır.