Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Siyah botlarım başlatmıştı her şeyi... ve şimdide bunun nasıl biteceğini bulmalıydım. yoksa sonum ölüm olacaktı. "o" ve ben iki oktuk ikimizde hedefi vurmaya çalışan ateşli oklar. birimiz tam 10'na vuracaktık. veya ikimizden biri o okun içinden geçecektik. ama yine 'de sonucunda tehlike vardı. iki ateşten biri eninde sonunda sönecekti.