Asker& Aile kurgusu Abim bana baktı. Benden destek bekledi. Ama ben hiçbir şey yapamıyordum. Gözlerimizi kaçırdık birbirimizden. Toprağa baktım. Rüzgârın taşıdığı dualara, hıçkırıklara, sessiz feryatlara kulak kesildim. İçimde bir çığlık var, dünyayı yerle bir edebilecek bir çığlık. Ama ben onu atamıyorum. Daha sonra yan yana duran üç mezar taşına baktım. Serap Alakan. Süleyman Alakan. Tufan Alakan. Anne, baba, amca.. Annem ile babamı kaybettiğimde sesimi de kaybettim. Amcamı kaybettiğimde ise ait olduğum ailemi kaybedeceğimi bilmiyordum. Ben, Gece. Sessizdim. Ama içim, ölüm kadar gürültülü. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

+18 normal eşcinsel farketmeksizin insanların yataktaki durumlarını paylaşıyorum

Uyarı: Bu kitap cinsellik, küfür, mafyatik öğeler ve argo içerir. Bir eli kalçamdan bacağıma yöneldi ve bacağımı okşamaya başladı. Hemen ardından dudaklarını boynumdan çekip derin bir nefes aldı, hırıltılı bir nefes ve başını kaldırdığında gözlerimiz buluştu. Ela gözlerindeki ateşi gördüm Selim'in, beni yakıp kül edecek o ateşi. Bu büyük bir günahtı, yedi ölümcül günahı da yaşıyorduk şu an.

Fatih Sultan Mehmed, yıllar boyunca rüyalarında aynı yüzü gördü. Ne adını biliyordu ne de hangi zamana ait olduğunu. Sonra rüyalar sustu. İstanbul fethedildi, imparatorluk büyüdü, tarih yeniden yazıldı... Ama bazı kaderler, zamanı beklemek zorundaydı. Yüzyıllar sonra genç bir kadın, hiç ait olmadığı bir çağın kapısını araladığında, yalnızca geçmişe değil, çok daha eski bir yazgının içine düşecekti. Çünkü bazı insanlar önce rüyalara gelir. Sonra tarihe. Ve kader, mührünü bir kez vurdu mu, hiçbir zaman silinmez.

TAMAMLANDI Keşke şu güzel gözlerinde nefret değilde sevgi görsem be Ömrüm.... Senin görüp göre bileceğin tek şey sana olan nefretim Azer bey! ~AZER BORAN~ ~ÖMÜR BORAN~

"Konseyi ara, Roman. Kadınımı buldum." İstanbul'un güçle yıkanmış en görkemli gecesinde, genç bir kadın sahnede zarifçe salınırken, kalabalığın arasında onu izleyen biri vardı. Sicilya'nın en korkulan adamlarından biri olan Lorenzo Mancini. O gece verilen tek bir emir, iki farklı dünyanın kaderini sonsuza dek değiştirecekti. Şehrazat Vardar sıradan bir hayatın hayalini kurarken, kendini zorunlu bir evliliğin ortasında bulur. Kaçmaya çalıştıkça zincirleri daha da sıkılaşırken, Lorenzo ise ilk kez sahip olamayacağı bir şeyle karşı karşıya kalır. • Bu eser yetişkin temaları ve şiddet unsurları içermektedir.

Doğu serisi: 2 Hilda ve Botan'ın hikayesi.. Yetişkin içerikli kurgu olup çocukların okuması zinhar yasaktır. Kınalı ellerine gözlerini iliştirerek beklemeye başladı yatağın ucunda. Ölümü bekler gibiydi. Zaman akmıyor durmuştu adeta. Kalbi acı, korku ve merakla yanıp tutuşuyordu. Kiminle evleneceğini kime eş gideceğini sormamıştı bile. Sonra gölge düştü kapıdan içeriye. Ellerinin terini eteğine silerek kalktı ayağa. Zangır zangır titriyordu. Babasının sözlerini anımsıyordu. ' Kefenle ancak dönersin.' demişti. Adam'ın durumu ise ondan farksız değildi. Soğuk ve uzak kuru bir sesle, ' Hoşgeldin.' dedi. Hilda ne için hoş geldiğini zamanla anlayacaktı. Yüreği yandığı kadar yakacaktı ama bunu bilmesi belki de yıllar alacaktı... 11 Ocak 2026 Doğu'da. 1.ci🏅 25 Ocak 2026 🥇Tutku'da

~Kırık Bir Masal~ "O senin kızın. Adı Masal" Kelimeler, apartman koridorunda yankılanarak Demirin zihnine ardı ardına saplanan çiviler gibiydi. Elinde tuttuğu dosyaya baktı, içindeki hastane kağıtları, DNA test raporları. Sonra bakışlarını tekrar kapının eşiğinde, annesinin bacağına değil de duvara sığınmış küçük kıza çevirdi. Şok, Demirin damarlarındaki kanı dondurmuştu. Beyni duyduklarını reddetmek için çırpınıyordu ama kızın yüz hatları, kahverengi gözleri, geçmişin inkar edilemez bir yansımasıydı...

Küçük yaşta öz ailesini kaybeden Adal, bir asker tarafından evlat edinilir ve büyüdüğünde kendisi de üvey babası gibi bir asker olur. Katıldığı bir operasyonda, varlığından bile haberdar olmadığı ikiz kardeşiyle karşı karşıya gelir. Kardeşinin trajik ölümü ve ardından yaşanan kimlik karışıklıkları, Adal'ı geri dönüşü olmayan büyük bir intikam savaşının, askeri mücadelenin ve duygusal bir kaosun içerisine sürükler.

Devrim Karaoğlu hayatımdaki yangını görüp de sessiz kalmayan ilk kişiydi. Beni sevmeyen, hatta bunu belli etmekten çekinmeyen komşum olan bu adam, yangınıma sessiz kalmamıştı. Belki de Devrim Karaoğlu haklıydı. O bir kurt ve ben bir kuzuydum ama Devrim Karaoğlu bu kuzuyu avlamak yerine koruyordu. "Benim için titreyen her nefesine yemin olsun ki, seninim.." ~ 28.07.19