Kanlı bir yara, barut kokusu içinde kaybolan bedenler. Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Ay yıldızlı bayrağımız göklerde olduğu sürece kanının son damlasına kadar savaşmaya ant içmiş bir asker . "Ölüyüm, çünkü ruhum savaşlar'ın ortasında kayboldu. " Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara...

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1

Beklemediği anda kasıklarına tam isabetle çarpan dizim ile acı dolu bir nida döküldü dudaklarından. Nefesinin kesilmesini fırsat bilip onu çevirip tam üstüne oturdum. Bir elim boğazını sararken dağılmış saçlarımla üstten baktım. "Sana gardını ne olursa olsun düşürmemeni söylemiştim, Yüzbaşı..." "Tüm geleceğimi baltaladın!" dedi can çekişir bir tonda. "Üzgünüm, kaşındın..." Sırıtışımı gizleyemiyordum. Yerim de rahat olsa gerek hiç kalkasım gelmiyordu sanırım hâlâ oturduğuma göre... "Ulan... Tüm neslimin amına koydun... Hâlâ kaşındın diyorsun!" Kahkahamı bastıramadım. Bu kadar çaresizken gerçekten çok güzel görünüyordu. "Böyle işin ızdırabını..." Neyse ki kalkmak aklıma geldi. O ise hâlâ yerdeydi. Ben kalkmak için hareket edecekken beni kolumdan yakalamasıyla neye uğradığımı şaşırdım. Tutup tek hamlede üstüne çekti. Şimdi yüzlerimizin arasında milimetre vardı. "Senin yüzünden hiçbir hemcinsin tarafından kabul edilmezsem, ömür boyu kâbusun olurum, Kara!" dedi sıkılı dişlerinin arasından. "Ne yapabilirsin ki? Hakkımla dövüştüm ve kazandım." Aramızdaki mesafeye rağmen mantıklı cümleler kurabildiğime inanamıyordum. "Eğer öyle bir şey olursa az önce bineceğin dalı kestin demektir, Kara!" +18 Uyarısı: Kitapta cinsel içerik, ağır argo ve küfür bulunmaktadır. Bunu dikkate alarak okumanız önerilir. 03.09.2024 ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

Yaşatmak için yaşayanların hayatı farklı olur. Amaçları, mutlulukları, üzüntüleri, sevdaları farklıdır. Onlar sizin görmediğiniz, bilmediğiniz bir yerde, sizin refahınız için savaşır. Hepsinin çiçek kokan kanlı ellerinde tek bir şey vardır, Vatan. Söz konusu Vatansa gerisi teferruattır.

(Asker Kurgusu) Çocukluk arkadaşı olan Demir ve Beste bir kaza sonucu ayrılmak durumunda kalırlar. Yıllar sonra Demir Kıdemli Üsteğmen, Beste ise Üsteğmen olmuştur. Hayat tekrar onları bir araya getirmiştir, neler olacağını ise zaman gösterecektir. İyi Okumalar.

Ellerimi ellerinin üzerine koyup kalkmak istediğimde izin vermeyerek, avuçlarının içine aldı ve bedenimi kendisine daha da yakınlaştırdı. Lal olan ağzımı açıp da ona itiraz edemiyordum. "Kaçırma o yeşillerini, kaçırma ki görsün neyin ne olduğunu," dediğinde, usulca gözlerimi omzundan alıp koyulaşan kahvelerine çıkardım. Gözleri önce yüzümde gezindi, ardından tekrar yeşil gözlerime tutundu. Bu seferde ben, onun yüzünü keşfe çıktığımda, her bir detayını özenle inceliyordum. Sinirden sıktığı çenesi, yüzünü daha da germişti. Alnına düşen asi kahverengi tutamları, dolgun pembe dudakları, kaşını ve güzel kirpiklerini; hepsini usulca inceledim. En sonunda, yakın olan yüzlerimizi umursamadan tekrar göz temasını kurduk. Sessizce mırıldanarak, "Uzak dur benden. Benim ateşim seni de beni de yakar, zarar veririm sana, lütfen Atilla, uzak dur," dedim. Atilla'nın gözleri, sözlerimi duyduktan sonra bile kararlılıkla bakmaya devam etti. Bir an sessizlik hakim oldu odada, atmosferde gerilim belirginleşti. Atilla'nın yüz ifadesi değişmedi, sadece derin bir düşünceye daldı. Göz temasımız bir süre daha sürdü, ancak bu sefer ikimiz de sessizce düşüncelere daldık. Atilla'nın içsel dünyasında neler olup bittiğini anlamak için bekledim. Sonunda, yavaşça başını sallayarak konuştu: "Gerekirse yanarım, yine de senden uzak durmam. Bırak kül olalım, yeter ki senin ateşinde yanayım. Hiçbir şey umurumda değil, anlıyor musun? Sana dedim, ilgimin önüne hiçbir şey geçemez, senden vazgeçmem dedim." Başlama tarihi: 26.12.2023🖊️ Sıradan bir asker olmayan Üsteğmen Karaca Cesur ve Yüzbaşı Atilla'nın hikayesidir. Hikayeme şans verirseniz sevinirim...💫✨ Bu ilk kitabım ilerleyen bölümlerde daha da geliştiğimi okuyarak görebilirsiniz.

Acar, gözü pek demekti. Daha öğrenciyken bu lakabı uygun gören komutanı bu zamanlara geleceğini bilerek ona böyle seslenmişti. Bade Demir. Askeriyenin acar kurdu, asenası. Bu zamana kadar tek başına çalışmış ve yalnızlığa alışmış olan Bade, ilk başarısız görevi sonrasında yaşananlarla değişen hayatının yönetimini elinde tutabilecek miydi? (Bu hikayedeki olaylar, kurumlar, kuruluşlar ve şahıslar gerçeği yansıtmamakla birlikte hayal ürünüdür.)

Her Türk asker doğardı. Lakin sadece bazılarının yaşamı asker olarak son bulurdu. Onlar vurulduklarında değil, unutulduklarında ölenlerdi. Onlar şanlı Türk ordusunun askerleri, şehitleriydiler. Ve hepte öyle kalacaklardı. Not: Bu kitapta yazılan askeri nizam ve askeri olayların çoğunluğu gerçek bilgilerdir. Bizzat Gazi, Emekli, Aktif askeri personellerden alınan yaşanmış olaylardır. Teşekkürler.

#gizem 🥇(23.03.2021) Gerçek ailem, Asker, ajan, teşkilat kurgusu. Işığı sönmüş bir yol. Yolunu kaybetmiş bir ışık. Kararan hayatlar, boğazlara sarılmış kirli geçmiş. Pusuya yatmış düşmanlar. Değişen soyad ve getirdiği felaketler. Dokunmadan seven yürek ve o yüreğe tutunmuş cansız bir kalp. Bir adam bir kadını dokunmadan sevebilir mi? Peki kadın defalarca kaybetmesine rağmen izin verecek mi yüreğinin yeşermesine? Her şeyini kaybetmiş, kalbi hasta, karanlığın ortasında kalmış Gecenin ışığı; Dolunay. Karanlığı üzerine kuşanmış, intikam dan başka bir şey görmeyen fakat gözlerinin karanlığına düşürdüğü ışıkla kendini bulan Gece Yarısı; Bora. İç içe geçmiş kader, yıllar önce ayırdıklarını tekrar bir araya getiriyor. Kayıplar hep kalpte. Kötüler hep kapıda. Her şeye rağmen birbirinden güç alan bu iki genç galip gelebilecek mi? **** "Göz renginin siyahını geceden çalmış, içindeki beyaz hareleri ise Gece Yarısı çöken Leylifer den çalmıştı." Gece yarısının karanlığına doğan Leylifer....