Melania Tchórznicka od zawsze była skryta i nieśmiała. Za bardzo. Jej matka powtarzała to za każdym razem, kiedy dziewczyna unikała jak ognia różnych sytuacji. Występy w akademii szkolnej były dla niej torturą, a egzaminy ustne istną katorgą. Wszyscy zachęcali ją, żeby otworzyła się na ludzi, żeby więcej się uśmiechała, żeby nie uciekała w swój własny, odgrodzony wyobraźnią świat. Prawie nikt nie wiedział, że Melania cierpiała na zdiagnozowaną fobię społeczną. Zresztą pewnie i tak nikt by jej nie uwierzył ani nie potraktował tego poważnie. A szczególnie pewien surowy profesor, który nie miał zamiaru dawać nikomu taryfy ulgowej na swoich zajęciach. Melania już od pierwszych dni na uniwersytecie miała więc przechlapane. Dosłownie i w przenośni.

Edin Winfield zawsze próbowała postępować właściwie, nawet jeśli życie nie dawało jej łatwych wyborów. Po adopcji przez rodzinę Barkerów i przeprowadzce z sierocińca miała szansę zacząć od nowa. Ale dawne nawyki trudno porzucić, zwłaszcza gdy adrenalina kusi, a zasady to tylko sugestie. To właśnie przez jedno nieostrożne wtargnięcie w świat nielegalnych walk bokserskich poznała Rylana Rochestera; chłopaka z reputacją samotnika, którego pięści mówią więcej niż słowa, i który walczy, jakby świat miał się jutro skończyć. Edin dzieli czas między treningi drużyny piłkarskiej, koncerty zaprzyjaźnionej kapeli i uczucia, na które zupełnie nie była gotowa. Bo kiedy serce zaczyna bić szybciej na widok takiego chłopaka jak Rylan... to jak stanąć na ringu bez rękawic. A przecież niektórych walk nie da się wygrać siłą.