"Ama buna dilek balonu demiyorum ben." Ayaz anlam veremeyerek kaşlarını çattı yine ve yine. "Nasıl yani? Ne diyorsun?" Omuz silktim gülümsemeye devam ederken. "Umut yıldızı diyorum." O sormadan açıkladım. "Çünkü dilekler gelip geçici. Ama umut öyle mi? O hep var." Balonu açtığımda o da ateşini yaktı, bir yandan meraklı gözlerle beni dinliyordu. "Balon da demek istemiyorum çünkü bir zaman sonra kaybolup gidecek. Belki de bir ağaç dalına takılacak. Bunu düşünmek istemiyorum." Gökyüzüne baktım. "Yıldızlar da tıpkı umutlar gibi kalıcı." Dudaklarım büküldü. "Evet çok uzakta, dokunamıyorsun belki ama orada olduğunu biliyorsun. Görüyorsun." Ona baktım bu sefer. "Ve bu buna yetiyor çünkü gündüz görünmese de orada olduğundan eminim. Gece geleceğinden eminim." Sırıttım ve onu gösterdim başımla. "Senin gibi."

4 arkadaşın numara komşuları üzerine iddiaya girmeleriyle başlar her şey... Argo, küfür vs. içerir!!!

(Mahalle kurgusu) Açelya Evren Kaya hayatının büyük kısmını çalışmaya ve başarılı olmaya adamış, çocukluk yıllarını hastalıkla savaşmak uğruna heba etmiş, ruhunun yaşının, olduğu yaşında yaşlı hisseden başarılı bir kadındı. Hayatına giren bir adamın yaralarla dolu hayatına ilaç olmayı başarabilecek miydi ? Peki bu adam onun hayatındaki eksikleri kapatma çabasına nasıl karşılacak verecekti... Birbirlerine ya zehir ya ilaç olacaklardı... Açelyanın ilaç dolu dünyasına Miraç'ın radyo frekansı eşlik edecekti... Bütün şarkılar ilaçtır sadece bazılarının yan etkisi fazla...

"Ulan, diyor insan ister istemez. Bu kadar küçük bir şey de yaşıyor, konuşuyor. Hatta iç organları da var." Arşın yıllarca kardeşinden dinlediği Yüsra'ya karşı içten içe bir ilgi besler. Ufak, sevimli bir buzdolabı poşetine benzettiği kızı görmek için her fırsatı kollasa da bir türlü bunu başaramaz. Nihayet sıcak bir ağustos gününde evinin mutfağında onunla karşılaştı. Tezgaha çıkmış, tabak almaya çalışan minik şeye seslendi ve onu korkutup kollarına düşmesini sağladı. Güzel gözlerini gördükten sonraki yeni hedefi ise Yüsra'yı kollarına tekrar tekrar almaktı.

"Kimsin be adam? Ömrümde görmedim böylesi saldırı. Okuduğum kitaba, içtiğim çaya, attığım adıma yahu tuttuğum kaleme ne diye hücum edersin? İnsaf et şu garibe, çıkma yoluma. Bırak düşüncelerimi, bırak şu çırpınan biçare yüreğimi. Düşmanın bile merhameti olur, saldırma daha fazla." Kumru'nun hikayesidir.

Kıvırcığameftun: Bayım, sizinle çözmemiz gereken bir meselemiz var Umut: Mesele nedir? Kıvırcığameftun: Meselemiz.. Kıvırcığameftun: Size olan aşkım •TAMAMLANDI• Yayınlanma tarihi: 31.08.22 Final tarihi: 13.08.23 #sevgi 1 #yonca 1

Kayipadam: Söylesene Papatya'm, Kayipadam: Söylesene Çiçeğim, Kayipadam: Yolun sonunda seninle buluşmayacaksam, o yol neden var ki? 🌼 Papatya: Ben hep kız çocuğu olmak istedim. Papatya: Ben bu gece de kız çocuğu olamadım. ✨02.01.2022 ~ 29.07.2022✨ 🎶 Çağan Şengül - Papatya

KİTAPTA +18 SAHNELER OLACAKTIR. OKUYUCULARIN BUNU DİKKATE ALMASINI, YETİŞKİNLERE YÖNELİK BİR KİTAP OLDUĞUNU UNUTMAMALARINI RİCA EDERİM. AYRICA KITABIMIZ FİNAL OLDU, KEYİFLİ OKUMALAR... Korktuğu bir hayata esir olmamak için yangından kaçtı Züleyha! Kanından olanların biçtiği kaderde yanmamak için ateşin kollarına kendi ayaklarıyla koştu. Evim dediği yerde, kurban olarak kendini adadıklarını öğrendiğinde nereye tutunduğunu bilmeden bir dalı avuçladı. Kütahya'nın küçük bir kasabasından, Adana'nın kavurucu topraklarına sürüklendi. Zalimliği dillere düşmüş, adına türlü kötü sıfatlar eklenmiş bir adamın koynuna bıraktı kaderi Züleyha'yı. Bu bir kaçış hikayesiydi aslında. Minik bir bebeğin arşı titreten ağlayışlarıyla kavuşma yazıldı kaderlerine. Küçük bir bebeğin masumiyetine ödüldü Züleyha... Doğurmadan anne olmayı öğrendi. Zalim bilinen bir mazluma yaşam verdi. Bir masuma yuva , bir zalime şifa , kendine umman oldu Züleyha! ............................... Bu bir Girdap! Aşkın, ailenin, sevginin, sadakatin, sınırsız merhametin içine kapılacağınız, kapıldıkça kendinizi sayfalarda bulacağınız eşsiz bir Girdap...

TAMAMLANDI Bataklıkta açmaya zorlanan bir orkide kadar masumdu aslında, Nilende. Tek suçu, aşık olmaktı. Hayır, suç muydu bu? Değildi. Nilende'nin bir suçu yoktu. Çocukluğundan beri nezaket kuralları altında baskı ile büyütülüp bir kurt sürünün içine yem diye atılmıştı. Hayatı boyunca çok şey ile karşılaşmış denemezdi fakat insan olmayı biliyordu. Nefes almak insan olmak değildi, düşünmek insan olmak değildi. Nilende biliyor ve susuyordu. Çünkü bataklık onu çekerken onun konuşmaya ihtiyacı değil, kurtulmaya ihtiyacı vardı.. "sevgili bay kahve göz, seni seviyorum. Benden nefret etsen bile seni sevmeye devam edeceğim "