'मैत्र जीवांचे' हे मी एक लेखक म्हणून लिहिलेले पहिले पुस्तक आहे. आज युनिकोड स्वरुपात पुस्तक पुन्हा प्रकाशित करत असताना एक गोष्ट माझ्या लक्षात आली. जेव्हा आपण नवखे लेखक असतो, तेव्हा आपली भाषा वेगळीच अलंकारीत असते. हे सगळं आपण जाणूनबुजून करत नसतो, ते आपोआप घडत असतं. सोबतच जेव्हा तुम्ही तुमचे जुने साहित्य बऱ्याच वर्षांनी वाचत असता, तेव्हा तुम्हाला त्यातील त्रुटी आणि चुका लक्षात येतात आणि तुम्ही गालातल्या गालात हसू लागता. माझ्या बाबतीत देखील तेच झाले. अग्निपुत्र, पुन्हा नव्याने सुरुवात आणि Terror Attack at डोंबिवली Station ही पुस्तकं लिहिल्यानंतर भाषा जेवढी प्रगल्भ झाली तेवढी ती आधी नव्हती, पण मला त्या दुरुस्त नाही करायच्या आहेत, त्यामुळे मी तेव्हा कसा होतो हे तुमच्या लक्षात येईलच. (एवढंही वाईट नाही हा!) पण पुस्तक वाचत असताना पुढील गोष्ट कायम लक्षात असू द्या, ही कादंबरी

कथा मालिका पूर्णपणे काल्पनिक असूनही याचा वास्तविक जीवनाशी संबंध नाही केवळ सामाजिक सत्यता मांडावी याकरता ही कथा मालिका लिहिली जात आहे. तसेच या कथा मालिकेत 18 वर्षावरील व्यक्तींनाच वाचता येईल अशी वास्तविकता मांडण्यात येणार आहे, निलोफर ही कथा मालिका अशा मुलीची आहे व्यसनांधपणामुळे जिचा आयुष्य बेचिराख करण्यात आल आहे...पण ती हिम्मत न हारता स्वतःच आयुष्य सुखकर करते.. 19 वर्षीय निलोफर रात्री दोन अडीच च्या दरम्यान खिडकीतून बाहेरचा नजारा बघत होती, तिच्या चेहऱ्यावर चंद्रमा चा उजेड पडत होता. त्या उजेडात ती जन्नत मधली बहात्तर हूर पैकी एखादी हूर असावी असंच भासत होतं. तिचा रंग अगदी दुधाळ, ओठ निसर्गाने ओठांना तर पूर्णपणे लालीचं वरदान दिलं.. त्यात तिच्या रंगामुळे तिचे नाजूक ओठ अजून खुलत होते.. जाड भुवया त्यामुळे चेहरा रेखीव अशी ठेवण वाटत होती, सरळ नाक जसं काय अल्ला ने