"Kendi hayatını yaşadığından emin misin?" İki dakika... Bir insanın yanlış kaderi yaşaması için yeterli bir süreydi. Ayperi ve Eftelya, aynı gün doğdukları hastaneden bir başkasının hayatını kucaklayarak çıkmışlardı. Biri ait olmadığı bir lüksün içinde kendi yalnızlığıyla büyümüş, diğeri yalanların ve görünmez yaraların gölgesinde hayata tutunmaya çalışmıştı. Yıllar sonra ortaya saçılan o devasa gerçek, sadece isimleri ve soyadları değiştirmemiş; iki genç kızın da dünyasını başlarına yıkmıştı. İnsan hiç bilmediği bir aileye nasıl sığınır? Doğru ev neresidir, asıl yabancı kimdir? Saklanan sırlar ortaya çıktığında kan bağı canı yakar, geçmiş ise kimseden merhamet dilemezdi. Ait olduğun hayatı geri almak bir kurtuluş mu, yoksa asıl yıkımın başlangıcı mıydı?

On altı yaşında kalbinin sesini dinleyerek Ada'ya kaçan ve asker abisi Alaz tarafından tamamen silinen genç bir kız, on sekizinde hamile kalıp kocasından şiddet görünce çaresizce abisinin kapısına sığınır. Pişmanlık ve çaresizlik içinde, abisiyle arasındaki buzları eritmek adına gizlice merdiven altı bir klinikte bebeğinden vazgeçmek üzereyken, abisi ve askeri timinin son anda yetişmesiyle mutlak bir yıkımın eşiğinden döner. Yaşadığı ağır depresyon ve intiharın kıyısındayken abisinin affedişiyle hayata tutunmaya çalışan genç kız, asıl büyük şoku geçmişin perdeleri aralanıp gerçek ailesi ortaya çıktığında yaşayacaktır; çünkü hayat, sandığından çok daha büyük bir yalanın üzerine kuruludur.

GERÇEK AİLEM ERKEK VERSIYON

On altı yıl boyunca vatanına ihanet etmesi için yetiştirilmiş bir kız, Nefes. Sadece Nefes Hiç kimseye ve hiçbir şeye ait olmayan, Sadece Nefes. Yetişmiş olduğu cehennemden kurtulduktan hemen sonra kendini başka bir cehennemde bulur ve orada bazı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalır. Ya da gerçek adı altındaki yalanlarla. Başka bir tarafta ise on altı yıldır kızlarını ölü bilen bir aile. iki tarafında kader bağları çok geç bir zamanda birbirine bağlanmışsa peki? Onlar küllerinden yeniden doğup tekrardan temeli sağlam bir aile olabilecek miydi? Yoksa hepsi farklı şekillerde aynı noktada mı buluşacaktı? Ölümde. Nefes, hayatının herhangi bir zaman diliminde ne bir anneye sahip olmuştu, ne de bir kardeşe. Yanında tek olan kişi; babasıydı ama o da bir teröristti. Ve Nefes, vatanını ailesinden önce tutardı. Hatta bir tek ailesi değil, kendi canından bile önce ilk vatanında atardı kalbi.

~Kırık Bir Masal~ "O senin kızın. Adı Masal" Kelimeler, apartman boşluğunda yankılanarak Demirin zihnine ardı ardına saplanan çiviler gibiydi. Elinde tuttuğu şeffaf dosyaya baktı, içindeki hastane logolu kağıtlar, DNA test raporları. Sonra bakışlarını tekrar kapının eşiğinde, annesinin bacağına değil de duvara sığınmış küçük kıza çevirdi. Şok, Demirin damarlarındaki kanı dondurmuştu. Beyni duyduklarını reddetmek için çırpınıyordu ama kızın yüz hatları, kahverengi ürkek gözleri, geçmişin inkar edilemez bir yansımasıydı...

Talya, yirmi bir yaşında hayatını kaybettiğini sanıyordu. Ta ki gözlerini yeniden açana kadar. Artık küçük bir bebeğin bedenindeydi, fakat zihni hâlâ geçmiş hayatının anılarıyla doluydu. Konuşamıyor, yürüyemiyor, hatta kendi başına oturamıyordu. Ancak Talya bir şeyi çok iyi biliyordu: Bu onun ikinci hayatıydı. Ve bu kez kaderini başkalarının yazmasına izin vermeyecekti. S*kardı öyle işe ulan!

Nuray Diri tarzı bir reankarnasyon ve aile kitabı okumak isterseniz buyrun o halde🤫😌

Kendi ayakları üzerinde durmaya alışmış bir kadın, bir kız çocuğu. Yıllar sonra üvey olduğunu öğrenip gerçek ailesiyle tanışacak olmak onda ne etki yaratacaktı? Klasik bir Gerçek Ailem kurgusudur.

Sokakları yalayıp yutmuş bir kızın ailesini bulması iyi miydi sizce? Asi kendinden başka kimseyi düşünmezken ve yıllar önce henüz bir çocukken en sevdiği kişi tarafından sırtından bıçaklanırken. Nasıl güvenebilirdi onu bırakmış ailesine? Peki onu bırakan gerçekten de ailesi miydi? Sırların, Gizemlerin, çoğu zaman aksiyonun. Ve çokça acının içinde bulunduğu bir kitap. Şimdiye kadar olan tüm klişe Aile kitaplarını unutun. Çünkü bu kitap tamamiyle klişelerden uzak. Hadi gelin hep beraber şu Asi kızın ailesini bulma hikayesini okuyalım! Başlama tarihi: 31 Mart 2026 Kitap tamamen şahsıma aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.