Sen benim görmek için bakmaya gerek bile duymadığım ezberimsin.

-"Zaten beni kaçırmak istemezsin" dedim yine zorlama bir kahkaha ile.. Bir yandan da gözümü yoldan ayırmıyordum.. Ormanlık bir yola girdiğimizde hava da yavaş yavaş kararıyordu.. İçimin ürpermesine engel olamamıştım.. -"İşimiz çok uzun sürecek mi?" Yan gözle Xander'a bakmayı ihmal etmiyordum ama birden gözlerindeki yumuşaklık yerini kademe kademe anlamlandıramadığım bir sertliğe bırakmıştı.. -"Hayır.. Seninle biraz sohbet edicez o kadar.." Aptala yatmak en iyisiydi.. Ürkmeye başlamıştım ve bunu görsün istemiyordum.. -"Barda da konuşabilirdik.. Bu akşam geliyorum sonuçta.." Yine o salak ve zoraki gülümseme, bu sefer daha histerik ve panik olan ses tonuma eşlik etmek için yüzümdeydi.. -"Çok kalabalık" dedi sanki benimle konuşmuyormuş gibi.. Yolun geri kalanında sesimi çıkarmadım.. Beni öldürecek hali yoktu sonuçta değil mi?

Okumak için kitap mı arıyorsunuz işte size harika fikirler gelin bakın. Konusunu okuyun fikir edinin araştırın ve beğendiyseniz alın ve keyfini çıkarın :D

Selam! Ben Zeynep. 15 yaşındayım. Ergenlik gibi gereksiz bir sorunla yüzleşirken hayata olan bakış açımı şekillendirerek kendime mutlu bir gelecek inşa etmeye çalışıyorum. Hiç bir ergen kendi kusurlarını kabul etmek istemez ya da kabul etse bile o kusurları yok etme konusunda hiçbir çaba göstermez. Nedenini bilmiyorum ama bende kendi kusurlarımı imha etme konusunda pekte başarılı değilim. Eğer yazacağım hikaye hakkında konuşursak; insanlara sanki çok yakın arkadaşımış gibi konuşmak benim kendi içimde yarattığım bir üslup yazacaklarımda bi Sunay Akın kadar uzun soluklu bi üslupla yada bi pucca kadar rahat bi üslupla değil daha çok olayları tek düze ve samimi bi şekilde ifade eden bir türle anlatıcam.