Dilsiz bir kız ve konuşmaktan başka birşey bilmeyen oğlan

"sen kimsin?" "Ben kimim bazen bende tanımıyorum biliyor musun kim olduğumu ama adım afra" "Efe,iyi bir tanışma olmadı ama Arif efe" "İsmin afra bende" "İşte sen kimsin afra? Niye tanıyor gibi hissediyorum seni?" "Asıl ben seni nereden tanıyorum efe?"

Zorla aşktan gerçek aşk mı?

Ankara da yaşayan normal bir genç kızdın ta ki ailen istanbulda öldürülene kadar 2017de aileni kaybettin ve hayatının düşüşünü yaşadın sonra kendini bir stüdyoda şarkı yaparken buldum yıllar geçti İstanbuka taşındın birsürü arkadaş edindin ve sana abilik yapan arkadaşların vardı (muti ve celal) son zamanlarda müziğin insanların çok dikkatini çekmişti ispanyolca/türkçe karışık hem hüzünlü hem de enerjik rapçiydin bakalım neler olacak (Bayadır ama bayadır kitap yazmıyordum bu hesabı da yeni açtım kimse uzi fanfic yazmamış ben yazim dedim kimse okumasa bile eğlence olur diye düşündüm)

"Ağlama lan,yeter" dedim göz yaşımı silerek Ben anneme "Geçer" diyorum geçmiy'ceğini bilerek her gün (Hayran kurgudur. Gerçek olaylarla ve kişilerle alakası yoktur!!)

İbrahime gülümsemeye çalışırken ona bakmamak için direniyordum. Kapıdan çekilmiyordu ki "he, tamam" diyip gidebileyim. Başımın ve karnımın ağrısı artıyordu ve bunların hepsi şu 10 saniyede oluyordu. Nolacaksa olsun diyip Atilla'nın gözlerine baktım. Hiç değişmemişti, hâlâ aşık olduğum gibilerdi. Ona bakınca yüzümü nötr hâle getirdim elbette. O da bana bakıyordu, alık alık. Sonra elini uzattı. A:Memnun oldum A:Ati ben A:Atilla... "Senin Atilla'n" diyemiyordu tabii. O pürüzlü ve boğuk sesini duymuştum 1,5 senenin ardından...

Nerdesin pango;) (Hayran kurgudur. Gerçek olaylarla ve kişilerle alakası yoktur!!)

Arif sözlerine devam ederken masadan telefonunu aldı. Tekrar telefonuna dönmeden önce bana bakarak konuşmasını sürdürdü A:Ben deli değilim. Sırtını koltuğa yaslayıp telefonuna bakmaya devam etti. Sinir katsayım artmıştı ama bunu belli edemezdim. T:Buraya yalnızca deliler gelmiyor T:Hattâ hiç deli gelmiyor Arif bey.

Booty call, duygusal bağdan çok fiziksel yakınlığa dayalı, genellikle geç saatlerde yapılan bir buluşma türüdür.

İçeride gördüğüm manzara masada oturan, kapalı alanda güneş gözlüğü takan, kolları dövmeli, sakallı, kumral bi adamdı. Bizi gördüğü zaman elindeki telefonu kapatıp ters çevirdi ve ayağa kalktı. Önce Çınar'a elini uzattı. A:Hoşgeldiniz, Ati ben A:Ati242 Ç:Memnun oldum Çınar ben de Ç:Gökçe Demir'in menajeriyim. Çınar beni gösterince sahte olduğu her hâlinden belli olan bir gülümseme bıraktım dudaklarıma.