Wiersze mojego autorstwa, inspirowane życiem 🌞 serdecznie zapraszam do krótkiej chwili wytchnienia przy tej lekkiej lekturze.

Człowiek bez Boga jak kwiat bez wody...

Młode płatki stokrotek, rosnących na jabłoni przy miodowym jeziorze. Porywane przez oddech królowej baśni, chowającej się w cieniu gwiazd i światła padającego na dziewczynę, przesłonietą słodkim zapachem kwiecistej krainy. Kraina szczęśliwości? Czy stokrotki rosnące na jabłoni są szczęśliwe..? Jabłoni zasadzonej przez Miłość, chłopca z poezji? Poezji życia? Marianna i Kazimierz. i...... (opowiadanie bierze udzial w konkursie literackim "Krople wśród deszczu" @DREAMSCAMETRUEEEE)

Smutek. Dławi cię. Zamieszkuje w sercu, rozrywając go od środka. Staje się twojá codziennością. Staje się tobą. I zabija ciebie. Jesteś cieniem siebie, jesteś pozostałością siebie. Jesteś echem. Wiersze dotyczą samobójstwa i samookaleczania się. Jeśli zmagasz się z problemami, poproś o pomoc.

Czasem chowamy twarz w dłonie bo tylko to nam pozostało, a czasem chcemy tylko ją ukryć przed światem. Zapraszam was na tę podróż, w której może odnajdziecie samych siebie. Gatunek: poezja Okładka: @-_estera_- ©BARTEK 2024

Hej, W tej książce przedstawiam wam moje, a może i również wasze problemy i myśli, z którymi przychodzi nam mierzyć się na codzień. Porozmawiajmy o nas, gdy jesteśmy całkiem sami. Zajrzyjmy w głąb siebie. Szukajmy odpowiedzi na niekończące się pytania. Walczmy. Nadzieja umiera ostatnia.

„w pewnym sensie miłość jest podobna do oceanu; obie są piękne i nieprzeniknione" Będę tu wstawiała własnoręcznie pisane slamy (rodzaj poezji białej) na temat oceanu.

on cały czas słyszał ten cichy szept sumienia w swojej głowie, lecz uporczywie go ignorował

Żadna opowieść, żadna książka. Wiersze. Wiersze, które przychodziły mi do głowy i nie chciały wyjść. Np. na lekcji. Głównie polskie, ale czasami też niemieckie. Moje odczucia.