Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Yazardan... Ruhu paramparça bir kadın. Öyleki sesizliğinde boğulan bir şüheda kara yetiştirdim. Ben bunları yazarken duygularımı bir katile bıraktım. Çünkü yazarsa ölüydü. Karakter değilim çürüyen dökülen bir ölüyümdür. Hayat bahşeder siz dinlersiniz. Ben sabah akşam mezar izler bir kadının yaşamasını anlatırım. Ölüm kollarında bir bedenim vardı oda katledildi.... Şunu unutmayın... Sahtelik dava denilen yerde değil elleriyle çocukluğunu öldüren, binlerce kadın ve erkeğindir...