"Is it true na kahit pilit mong kalimutan ang isang tao, kung hindi pa tapos ang isinulat ng tadhana para sa inyo magkikita at magkikita pa rin kayo?" Akala ko noon, tapos na ang lahat. Akala ko sapat na ang mga taon ng pananahimik para tuluyan na naming iwan ang nakaraan. Pero mapaglaro talaga ang tadhana. Muli ko siyang nakita. At sa lahat pa ng lugar na puwede kaming magkita, sa loob pa mismo ng volleyball gymnasium sa Tokyo, ang lugar kung saan unang nagsimula ang kwento naming dalawa. Ngayon, muli na naman akong nakaupo sa mga upuang iyon, pinagmamasdan ang laro sa harapan ko. Pero hindi na katulad ng dati. Noon, isa lang siyang estrangherong walang ibig sabihin sa akin. Ngayon, isa na siya sa mga taong pinakamahalaga sa buhay ko. At marahil, dito rin muling magsisimula ang kwentong akala naming pareho nang nagwakas.