Kanla çizdiğin kelebek, avuçlarının içinde titredi. Kanatları paramparça, rüzgârın savurduğu küllere karıştı. Bir nokta koyabilirdin, ama virgülle devam ettin. Çünkü kelebekler ölmez, sadece yeniden doğar. Acının içinde savruldun, kanınla mühürlenmiş bir geçmişe hapsoldun, ama o kelebek... küllerin arasından kanat çırpmaya başladı. Ve sen, gözlerinde saklı fırtınayla, yeniden doğdun. ❅❅❅ KİTAP İSMİ: ✾ SON KEZ ✾ ✾ YAYNLAMA TARİHİ: 26 Ekim 2025 ✾

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

- Geceyarısı başlayan bir savaş, aşkın ve ihanetin gölgesinde sürüyor. Efil, yeraltı dünyasına sızarken karşısına çıkan Sarp, onun kalbini ve hayatını tehlikeye atacak. Tutku, intikam ve karanlık sırlar... Arena'da her şey oynanır, ama kaybedenler hep parçalanır. Sarp Velamr Lorenzo'nun babası, Efil'in anne babasını öldürür. Onlar daha küçük yaşta iken, zor durumlarla karşılaşır. Biri ailesinin ölümünü izlerken, diğeri henüz küçük yaşta pis işlere bulaşır. Efil, yıllar sonra intikam almak için Sarp'ın dövüş Arenasına sızar. Peki bu ikili, birbirine düşman mı kesilecek, yoksa aşk ikisini kaybetmeyecek mi? Rica ediyorum, oy verip yorum yapmayı unutmayın.

Siz: Hocam bu bebek çok hareket ediyor, korkuyorum. Siz: Sekreterinize numaranızı almak için baya dil döktüm çok şükür ölmeden verdi Siz: Yani tamam, bebeğin hareket etmesi iyi ama bu çok hareket ediyor. La bir durur musun lütfen diyorum ama dinlemiyor. Siz: Hocam anlıyorum meşgulsünüz Siz: ama bir bakın amk Gönderilmedi... Siz: Ama bir içimi rahatlatsanız çok iyi olur Siz: Hastaneye gelmek benim için biraz zor Siz: Uzak kalıyor da... (13:46) 0548: Ya kardeşim sabahtan beri dıt dıt bir susmadın. Kimsin sen? (13:48) 0548: Hoca falan değilim ben yanlış numara İçeriye koşun çabukkk geç kalmayın

Vexillium serisi Abisini bulamayan Liva, bir anda yalnışlıkla Atlas'a sarıldı. Atlas, şaşkınlıkla, kendisine sarılan kıza bakıyordu. Liva, başını kaldırıp, "Abi..." diye fısıldadı. Atlas, derin bir nefes aldı, ve konuştu "Söyle abisi" --- Tüm hakları saklıdır. Senaryo çalınması durumun da gerekli işlemler başlatılacaktır.

"İyi insanlara zarar veren, hasta olmalarına sebep olan insanları cezalandırmak kötü bir şey mi?" Kalın sesiyle kurduğu cümle midemin ağrımasına yettiğinde yüzümü buruşturdum. "Öyle söylediğinizde çok da kötü bir şey değilmiş gibi geliyor... Ama yinede birinin yaşayıp yaşamayacağına karar vermek Allah'ın bileceği şey, dünyada birden fazla Azrail'in olması kaosu getirir. Getirmez mi?" Güçlü sesimde merak duygusunun ağırlığı vardı. "Sen karar ver, Burak'ın yokluğunu öğrendiğinde ne hissetmiştin?" "Kayıp olduğunu duyduğumda içimi artık bana veya başkasına zarar veremeyeceğini bilmenin huzuru kaplamıştı." Ona döndüğümde yürümeyi bırakıp bana döndü. "Ona sizin zarar verdiğinizi öğrendiğimde bana sıcacık hissettiren insanın başkasına nasıl buz dağı olduğunu gördüğümde gerçekliğini sorguladım. Tahayyül sandım." "İnsanların bir tek yüzü yoktur. Herkes bir başkasının öyküsünde iyi ya da kötü rolünü üslenir." "Ben hiç kötü rolünü üslenmedim." Umursamazca omuz silktiğimde kaşları havaya kalktı. Dudakları muzipçe yukarı kıvrıldığında "Emin misin?" Bir kâinat; yedi varlık. İkisi bilinmemekte... Ancak gerçeği bilen yalnızca bir kişi var. Geceleri kendi adaletini kendi kurallarıyla sağlayan bir katil. Hedefindekiler yalnızca "kötüler." İki varlıktan yardım alarak cinayetlerini kusursuz sayılabilecek şekilde işler. Ama bir gün... Biri, her şeyin farkına varmaya başlar. Feride Saral. "Hayal olmasını dileyeceksiniz..." Feride, yaşadıklarının omuzlarına bıraktığı yükten kurtulmak ister ve yardım almaya karar verir. Bilmediği, gittiği psikoloğun hayatını tamamiyle değiştireceğidir. -FANTASTİK- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu' na teşekkürlerimi sunuyorum.

Hayatın ne kadar üstüne gidersen, o kadar altında kalırsın.