İzmirli 19 yaşında bir genç kız... Babasının yüzünden daha doğru düzgün bir kez dışarı çıkamazken yine babası yüzünden bilmediği bir şehirde , bilmediği bir aileye gelin giden bu kızın sonu ne olucak? Daha mı üzülecek , daha mı mutlu olucak ? Gelin beraber görelim. ••• Watpadde konu, kurgu ve isim açısından ilk kitaptır, tamamen şahsıma ait❗

Sanıldığı gibi bir büyücü değilim, bir aşçı da. Aslında sadece kimliğini gizleyen kraliyet ailesi üyelerinden biriyim. Eskiden böyle sorunlarım olmazdı, kalbimi her defasında tepetaklak eden o Rultam Prensiyle tanışmasam muhtemelen böyle bir şeye ihtiyaç da duymayacaktım. Sert bir adamdı, çehresi de kendisi gibi sert hatlarla çevrelenmişti ve muhtemeldir ki benden nefret ediyordu. Evleneceği prensesi ararken benden yardım istediğinde bunu kabul etmek zorunda kalmıştım ve her gece onu ayrı bir prensesle görmek kalbimi neden bilmiyorum, biraz acıtmıştı. Beni bir aşçı zannediyordu, beni sevmesi için esasında hiçbir sebep bulunmuyordu. Kayda değer hiçbir meziyetim, dikkat çekici hiçbir özelliğim yoktu. Hayal dünyamda ona yer vermem bile bir aptallıktı ama bir türlü kendime söz geçiremiyordum. Belki de artık kimliğimi açıklama vaktim gelmişti. 09.08.25 | 2. #tarihikurgu 04.09.25 | 1. #hayrankurgu

Yetişkin okurlar için uygundur! Bir Mahalle Hikâyesi... Çok daha fazlası... ✨ "Bak bana," diye fısıldadı. Dudaklarının arasından çıkan sıcak nefesi benimkilere dokundu. "Bir kere bana eskisi gibi baksan..." yalvarır gibi çıkan sesinin tonuyla tüm iradem dağıldı. "Bırak lütfen," derken gözlerimi kapattım. Elinin birini kaldırıp parmaklarını usulca yanağımda gezdirdi ve çeneme doğru indi. "Adımı söylemiyorsun artık," dedi dişlerini sıkarak. "Fark etmem mi sanıyordun?" Soru soruyordu ama benim buna verecek bir cevabım yoktu. "Senin dudaklarından dökülmesini istediğim öyle çok kelime var ki..." Eğilip anlını anlıma yasladı. Bu kadar yakınken tek nefesi paylaşıyor gibiydik. Onun aldığı soluk, benim dudaklarımda kayboluyordu. Benim sıklaşan nefeslerim ise sanki onu canlandırıyor gibiydi.

Hades, Kore'ye bağlanacağı gece acımasız bir saldırıya uğramıştı. Acı içerisinde toprağa uzanırken, dışlanmış Prenses Lia, ruhlarını birleştirecek bir kurtarma yapar. 14.09.21 #apollon sırasında birinci! 20.09.21 #yunanmitoloji sırasında birinci! 28.09.21 #mitoloji sırasında birinci! 01.10.21 #poseidon sırasında birinci! 05.10.21 #yunan sırasında birinci! 17.10.21 #peri sırasında birinci! 16.12.21 #hades sırasında birinci! 16.12.21 #olimpos sırasında birinci! 16.12.21 #tanrıça sırasında birinci! 20.12.21 #tanrı sırasında birinci! 20.12.21 #rastgele sırasında birinci! 02.03.23 #kurguolmayan sırasında birinci!

Bazı yerler vardır; adım attığında seni değiştirmeyi çoktan seçmiştir. Bazı hikâyeler vardır; içine girdiğinde artık eskisi gibi çıkamazsın. Sora, geçmişinden kaçtığını sanarak geldiği bu kasabada, aslında herkesin sakladığı bir şey olduğunu fark eder. Güçler, ırklar, akademi dersleri ve sessizce izleyen ormanlar... Hiçbiri göründüğü kadar masum değildir. Zamanla ortaya çıkan sırlar. Hayatını nasıl etkileyecek?

Solita 17 yılını bir evde tutsak olarak geçirmiştir. Yeni yıla girerken telefonda konuştuğu rastgele bir adam bütün hayatını değiştirecektir. 17 yıl sonra esir olduğu evden çıkıp gerçek ailesinin yanına döndüğünde her şeyin geride kaldığını düşünür ancak asıl hayatı yeni başlıyordur. Geçmişin kirli oyunları ve kilitli kutularda saklanan sırlar bir bir ortaya çıkacaktır.

"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

Kağan, avuçlarının arasına bıraktığım fotoğrafa şaşkınlıkla bakıyordu. Hâlâ nasıl görüntümün orda olduğunu anlayamıyor gibiydi. Parmak uçları önce fotoğraftaki yüzümde gezindi. Ardından yeşil gözleri yüzümü arşınladı. "Nasıl yani, elindeki o şey sesini de kaydedebiliyor mu?" Gülüp başımı salladım. Gözleri gamzeme değdi, başını iki yana salladı. "Bak sen şu işe, daha gülüşünü cebime sıkıştırabildiğimi kabullenememiştim." Dudağı kıvrıldı. "Şimdi de sesin...Hepsi cebime sığıyor." Gözleri kısıldı. "Gülüşün Babür'e sığmaz gibi geliyordu oysa." Bir şey dememe fırsat vermeden önüne döndü. Kılıcını kınından çıkarırken fotoğrafıma bir kez daha bakıp hiç beklemediğim bir şeyi yaptı. Kılıcının kınına fotoğrafımı sıkıştırdı. Yirmi birinci yüzyılda babamın cüzdanına sıkıştırılan fotoğrafım, şimdi yeşil gözlü bir Kağan'ın kılıcının kınındaydı. 27 Temmuz 2023 | veravade. Tüm hakları saklıdır.

Tesadüflerle şekillenen hayatlar ve onları değiştiren seçimler. Rümeysa ile Polat'ın yolları, sıradan olmayan bir tesadüfle kesişti. Peki ya sandıklarımızın ötesinde, gerçek bir kader varsa? Tesadüfler mi, yoksa kader mi onları bir araya getirdi? ^^^^ Yayın Tarihi: 27/12/2022 Son Yayın Tarihi: 27/06/2023