X-18AB9 adında bir virüs..Kim bile bilirdi ki bu küçücük virüsün medeniyetin eşiğindeki Dünya 'nın sonunu getireceğini..Kaosun..Katliamın..Acı içinde haykırış ve çığlıkların kısacası vahşetin habercisi olduğunu.. Hayat ile ölüm arasındaki ince çizgide kıyasıya bir mücadele vererek bir o yana bir bu yana savruluyorsunuz..''Ölüm '' tüyleri diken diken eden soğuk ve sırlarla dolu bu kelime belki de tek kurtuluşunuz.. ''Şuanda bilmediğim dağların arkasında kuzeyde yaşam vardır umuduyla yürüyorum... '' Bilim kurgu #3 Zombi #1 Fantastik#10 Kitap tamamlanmıştır.Hakları saklıdır izinsiz kopyalanamaz ve çoğaltılamaz..!

"Kum saati gibiydi yalnızlığımız." Okyanus'un en büyük hayali üniversite sınavını kazandığı gün gerçekleşmişti. En yakın arkadaşlarıyla beraber bir eve çıkıyordu. Üniversiteye başladıklarında Okyanus'a gelmeye başlayan notlar, üniversitenin sakladığı bir sırdan bahsediyor, bu sırrı Okyanus ve arkadaşlarının çözmesini bekliyordu. ☞ Peki, bu sırrı bilen kişi neden Okyanus ve arkadaşlarına başvurmuştu? ☞ Okyanus ve arkadaşları bu notların peşine düşecek miydi? Okyanus, kazandığı üniversite sayesinde geçmişiyle yüzleşecek, hafızasını kaybettiğinde unuttuğu anıları yeniden hatırlayacaktı ve hiçbir şey bir daha eskisi kadar masum olmayacaktı. ❗️KİTAPTAKİ KARAKTERLER GERÇEK HAYATTAN ESİNLENİLMİŞTİR.❗️ 🪷 Bir insanın tek bir davranışı bir ömürü taşıyacak olan yola bir tuğladır. Kötü davranış tuğlayı batırır, iyi davranış tuğlanın sağlamlığını arttırır ama ortak bir yönleri vardır. Her tuğla ölene kadar orada ömürü taşır. 🪄 "Sessizlik, insanın içindeki acı haykırışların yankısıydı." 🪄 "Ruhum her gün, ruhunun özlemiyle sızlıyordu." 🪄 "Alışkanlık insan hayatındaki en büyük zehirdir. En etkileyici duyguları bile bitirir." 🪄 "Zihnimiz hayatın bize oynadığı en tehlikeli oyundur."

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Hadi ama nereden bilebilirdim ki okulun ilk gününden müdürün oğluna tekme atacağımı?!