Herşey bitti,senin için [2 yıl boyunca tehtid zoru ile Rize'ye giden İso Furtuna. Dönüşünde karşılaştığı kadın ile 𝒴𝑒𝓃𝒾𝒹𝑒𝓃 eski hayatına dönmek için çabalar.] [2 yıl önce onu terkedip giden adamla karşılaştığında içindeki nefreti ortaya atan Fadime Koçari. İçindeki öfke 2 yılın birinkitisiydi. 𝒴𝑒𝓃𝒾 𝒹𝑒ğ𝒾𝓁 'di hisleri. Hala aşkı en derinlerde kendini belli ediyordu] Peki sizce 𝕐𝕖𝕟𝕚𝕕𝕖𝕟 olabilecekler mi??? İso'nun aşkı, Fadime'nin öfkesinin önüne geçebilecek miydi...

Üniversite için İstanbul'a yerleşen ve yeni bir hayat kuran Fadime, geçmişin izlerini kapatmaya çalışırken beklemediği bir yüz ile karşılaşır. "Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir," der Tolstoy, ancak ya bu yabancı, tanıdık bir yüzse?

Fadime Koçari gizlice flörtleştiği İso Furtuna tarafından kaçırıldıktan sonra abisi Adil Koçari onu güvenliği için Amerikaya gönderir.İki yıl sonra Karadenize geri dönen Fadimeyi İso canı pahasına korumaya başlar.

İso imkansız bir dilekte bulunur. Sabahındaysa kendini sekiz yıl geçmişte, üniversitenin ilk yılında bulur. Fadime'nin yaralarını daha erken sarma şansını elde eden İso, bu pervasız dileğinin ona Fadime'yi kaybettirebileceğini, nefretle kavrulan bir çift ela gözle karşılaşınca anlar.

İsFad çifti için yazılmıştır. Furtuna konağından sesler yükseliyordu."Ana ne diysun tövbe ben o kızı gelin diye almam" Şirin Furtuna sinirle Zarife'ye döndü. "Evlenecek dedum Zarife başka yolu yok Koçari İso'yu bu sefer öldürür." Bir yanlış anlaşılma en fazla nelere mal olurdu ki.

Bu kurgunun ilk iki bölümü smutshot olarak yazılmıştır. Kurgu, üçüncü bölümde hikaye akışına dönmektedir. İyi okumalar. Arkadaşlarının ısrarıyla masaj yaptırmaya gelen Fadime, masör olarak hiç beklemediği birine denk gelir. ~~~ "Öpme beni..." diye fısıldadı Fadime, sesi adeta bir yalvarış gibi pürüzlü ve kısıktı. Dudakları İso'nun dudaklarına sürtünürken konuşmak işkence gibiydi. "Sakın öpme..." "Öpmüyorum," diye hırıldadı İso, burnunu Fadime'nin burnuna sürterek, dudaklarının kenarını kızın dudak kıvrımına hoyratça bastırıp çekerek. Gözleri kararmıştı ama o görünmez sınırı geçmemek için kendini zor tutuyordu. "Öpmeyeceğim seni Fadime Koçari... Ama bugün benden kurtuluşun yok."

Amcasının emriyle Fadime'yi yıllardır gizlice takip eden İsmail, kızın babası ölünce ona yakınlaşır. Sakladığı sırlar yüzünden her adımda daha da dibe batar. Peki, Fadime sığındığı bu adamın aslında kendisini izleyen bir avcı olduğunu öğrendiğinde ne yapacak?

Bataklığın kıyısında, kimsenin uğramadığı bir yerde başladı her şey. Suyun sessizliği, gerçeği saklamak için yeterince derindi. Onu kurtardığında, sadece bir hayatı kurtardığını sanmıştı. Ama o anı gören gözler, gerçeği değil... görmek istediklerini seçti. Bir nefes, bir dokunuş, bir anlık yakınlık- Ve ardından gelen fısıltılar. Köyde yayılan sözler, masumiyeti kirletmeye yetti. Artık ne anlatılanlar susturulabiliyordu ne de bakışlar inkâr edilebiliyordu. Çünkü bazı yalanlar, gerçeğin kendisinden daha hızlı akar. Ve bazı suçlar... Hiç işlenmemiş olsa bile bedelini ödetir.

"Furtuna ve Koçari... Birbirine düşman iki soyadı, aralarına kan girmiş iki hayat." Yıllar sonra Karadeniz'in puslu yollarında karşılaştıklarında, İso ve Fadime'nin arasında sadece bir kan davası yoktu; söylenmemiş sözlerin, yarım kalmış bir çocukluğun ve bastırılmış bir öfkenin ağırlığı vardı. Kader, onları Şeytan Bükü virajında, bir heyelanın ortasında yakaladı. Yollar kapandığında ve ölüm nefesleri kadar yaklaştığında, kaçacakları tek yer birbirlerinin "düşman" bildiği o gözlerdi. Bu fiziksel yıkımın altından belki sağ çıkabilirlerdi ama kalplerindeki enkazdan kurtulabilecekler miydi? "Çünkü en ağır enkaz, toprak altında kalanlar değil, söylenmemiş sözlerdir."