"Bazen en büyük zafer, geride kalmaktır..." Hoşneva, bir düğün gününün eşiğinde terk edildi. Barut, vatanı uğruna aşkından vazgeçti. Yıllar sonra yolları yeniden, kan ve barut kokan bir operasyonda kesişti. Onlar bir zamanlar aynı hayalin içinde yürüdüler, şimdi aynı cephede ölüme yürüyorlar. Ama bu defa aralarındaki tek bağ, kalplerindeki sarı gül olacak. Sarı Gül Vakti - ayrılığın rengi, aşkın suskun yüzü...

!!!ilk bölümler düzenlenecek!!! ~Yeşim Deniz ~ Kendisi hayatını yaşıyor sanarken daha gerçek hayattı ile bile tanışmaması gerçeği fakat hayatı olan adam Alaz Karadağ onu 7 yıldır tanıyor olması ve artık yeşim'inde Alaz ile tanışma zamanın geldiğini fark eder aralarındaki inanılmaz çekimin etkisi asla birbini bırakmaz ancak Alaz'ın hayatı Yeşime oldukça ters düşmektedir akıllarda ki o soru Alaz o hayattan vazgeçe bilecek mi hayatı için bu zorlukları beraber aşabilecekler mi yeşim'in geçmişi Alaz'ın geçmişimi bu ikisini birbirine kenetledi orası bilinmeyen olarak tarihe geçti bu evlilik daha ne kadar anlaşmalı olarak devam edecekti......

Odaya giren sadece ayın ışığı ile yıldızların ışığı oldu. Arka tarafındaki partiden rengarenk yanan ışıkların hiçbirinin şu an faydası olmadı. Yıldızların ışıltısı, karşımdaki adamın gözünün yıldız gibi parlamasına neden oldu. Tek görebildiğim parlayan gözlerdi. Dudaklarımın aralanmasıyla ben konuşmadan karşı taraf konuşmuştu: "Kimsin sen?" Başımı dikmeme neden oldu. Sesin geldiği yer hızlıca, hiç düşünmeden, "Asıl sen kimsin?" dedim. İkimizin de cevap vermesini engelleyen şey yaklaşan topuk tıkırtıları oldu. Bir kez daha dudaklarım aralandı. Hızlıca adam tarafından çekiştirilerek kütüphanenin olduğu boş alana sürüklendim. Karanlıkta kaybolmuştum. Dudaklarımda soğuk bir el hissettim, konuşmama engel olan bir el. Şu an tek hissettiğim bir el ve görebildiğim bir çift göz. Karanlık bana sadece bunları sunmuştu. 𓆙 A V A R E 𓆙

Nevra hayatı boyunca babasının yanında asker olmak istemeşti ve olmuştu da babasının yanına teğmen olarak giden nevra yolda bir adamla çarpışır ve onunla kavga eder ama kim bilirdi onun komutanı olduğunu onunla inatlaşması sonuçu çıkan sonuçların sorumluluğunu hangi taraf ödeyecekti kayıp giden canların bedelini nasıl ödeyeceklerdi bu sorular merak ediliyordu ama bunun tek bir cevapı vardı biz ödeyecektik çünkü onlar artık sen,siz,o,ben değildi onlar biz olmayı başarmışlardı biz olmakta kadar kolay değildi

Bir insan herkesten ve her şeyden kaçabilirdi, kaderi hariç. Kader, insanın kaçamayacağı tek gerçekti. Beren, Aren'in dönüşüyle yüzleşirken, kaderin ne kadar kaçınılmaz olduğunu derinden hissediyordu. Aren'in gözlerinde gördüğü tanıdık bir parıltı, onu hala sevdiği adamın geri döndüğüne inandırıyordu, ama içindeki bir his, gerçeğin bambaşka olduğunu fısıldıyordu. O gece, İtalya'nın karanlık sokaklarında yankılanan siren sesleri, her şeyi değiştirmişti ve artık dönüşü olmayan bir yoldaydılar.