*Abimin arkadaşı konulu mahalle kitabı "Ah be küçük kız. Beni peşinden koşturmayı çok seviyorsun," dediğinde soluklanmak için durduğu kısa saniyede kaslı göğsü sertçe yükseldi. "Koşma o zaman!" Aramızdaki mesafeyi tek adımıyla kapattığında belimin arkasına avcunu yaslayıp esir aldı ve bedenimi kendine sertçe çekti. Göğsüm göğsüne çarptığında soluğum kesilerek başımı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım. Bakışları alev almışçasına yanıyordu. "Dikkatimi hiç çekmemeliydin," diyerek sırtımı arkamdaki duvara yaslayarak gözlerimin önünü düşen saçımı çekerek kulağımın arkasına sokup yaklaştı. Dudaklarımızın arasında tek nefeslik yer vardı. "Bensiz bir hayatı unut. Seni almasına asla izin vermem!" AŞK ONLARI ÇOK HABERSİZ VURACAK

(Tamamlandı) "Bende sana röntgenci diyeceğim." "Abartma, ses nereden geliyor diye baktım." "Namusum elden gitti." "Hamile de kalmışsındır sen şimdi!" "Evet, iki aylık oldu bile." "Denizatı!" "Röntgenci." Ben sinirle karşılık verirken o gayet rahattı, bu beni içten içe daha da sinirlendiriyordu. "Kaçakçı." "Oflaz." Dedi tekrardan sakince, ben iyice hararet yapmış araba gibi teklerken anlayamadığım için anında "Ne?" Demiştim. Elini uzattı "Düzgünce tanışalım, adım Oflaz." Tamam şimdi benimde adımı söylemem lazım sanırım bu kaçakçıya. Aynı şekilde elimi uzattım "Efil."

❝Yüreğindeki ateşin içinde cayır cayır yanıyordu kadının ruhu. Mahkum edildiği hayatı istememişti oysa... çocukluğu gibi çalınıp alınmıştı gençliği de. Güvendiği her limanın onu yarı yolda bırakmasına da alışmıştı, diğer birçok şeye alıştığı gibi. Şimdi ise içine düşmüş olduğu bir diğer bilinmezliği anlamaya çalışıyordu. AŞK'tan haberi olmayan bir kadındı o, güvenemezdi. Sevemezdi de... Sevmeyi bilmeyen adam ise ona AŞıK olamazdı. Üzer ve kırardı... Bu hikayenin birden fazla kahramanı vardı, lakin hepsi galip gelir miydi... işte orası büyük bir muammaydı. Kıran kırılırdı, üzen üzülürdü. Ama adalet er ya da geç yerini bulurdu.❞ 🌑 3 0 / 1 0 / 2 0 2 1 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 #Mardin 1. 📌 27/01/2022 #Watty 1. 📌 22/05/2022 #Şehvet 1. 📌 13/01/2023 #Yalan 1. 📌 18/01/2023 #Midyat 1. 📌 30/09/2023 #Watty 1. 📌 04/12/2023 #Watty 1. 📌 30/04/2024

"Ben, kalbinde yaşayabileceğim birini hayatımda isterdim," dedim ve yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Peki sen, sen nasıl birini isterdin hayatında?" Yeşillerini denize çevirdi, iç çekti. Sabırla bekledim dudaklarından dökülecek olan cümleleri. Uzun uzun baktı denize. Sabrımı sınamak istercesine uzun baktı hem de ve sonunda yeniden bana dönebildi. "Hiç kimseyi," dedi kendinden emin bir şekilde, afalladım. "Neden?" Sordum, kadehinde kalan şarabını bir kerede içti. Boşalan kadehe odakladı bakışlarını. Uzun uzun düşündü. Gözünün ucuyla bana baktığında yüz ifadesi düzdü ama gözlerini yine saklayamamıştı. Gözlerinden anlaşılıyordu kederli olduğu. "Çünkü ben kimseyi kalbimde yaşatamam," dedi, bu cümlenin ağırlığı altında ezilirken acıyla yutkundu ve ekledi. "Benim kalbimde bana bile yaşam yokken, hiç kimseye olamaz."

Her insanın hayatı bir düğüm noktasında şekillenir. Kimileri o düğümü çözmeye çalışır, kimileri ise ona boyun eğer. Kaçıp gitmek, bazen yalnızca başka bir düğüme sürüklenmektir. Belki de hepimiz, görünmeyen bir ipin ucunda sallanıyoruz. O ipin bizi nereye çekeceğini bilmiyoruz ama tutmaktan da vazgeçemiyoruz. Bu ince ip üzerinde kiminin payına huzur düşer, kimininkine savaş. Bazıları, başkalarının hayatını güzelleştirmek için vardır, bazılarıysa yalnızca yıkım getirmek için. Hangisi olduğumuzu biz seçemeyiz. Kader önümüze yollar koyar, biz yürürüz. Yürüdüğümüz yolun karanlık mı aydınlık mı olduğunu ise ancak sona yaklaştığımızda fark ederiz. Bazen kendime soruyordum, buraya ait miyim yoksa buraya mahkûm muyum? Cevabını bilmiyorum. Bildiğim tek şey, attığım her adımın beni bir sona götürdüğü. Ve o sonun ne olacağını bilmemek, burada duyduğum sessizlikten bile daha korkutucu.