Banyo tezgahında duran testten gözümü ayıramıyordum. İdrak edemiyordum. Bu testi yapmış olmayı bile kendime yediremezken testteki çift çizgi bir tokat gibi yüzüme çarpmıştı. Titreyen ellerimi ağzıma götürmemin sebebi hıçkırıklarımı Beril duymasın diyeydi. Bir elim karnıma giderken ayaklarım artık beni taşımayı reddedip iflas etmek niyetindeydi. Ayaklarımın bu isteğine uydum. Bıraktım kendimi yere. Sarı saçlarım yüzümün iki yanını kapatırken gözlerimi sıkı sıkı yumdum. Bir aydır beni terk etmeyen yeşil gözler tekrar tekrar zihnimde belirirken dudaklarımı ısırmaktan kanatmıştım bile. Beril'in kapıyı tıklatıp ismimi söylemesi ile boğazımı temizleyip "Geliyorum, içerde bekle beni lütfen." diye titrek sesimle seslendim. Zor bela ayaklanıp elimi yüzümü yıkadım ve bana felâketimi bağıran test çubuğunu alıp çıktım. Beril salonda telaşla gezinirken beni farketmesi ile adımların bana yöneltti. Kızarmış gözlerim ve burnumdan neler olduğunu anlamış gibi elleriyle ağzını kapattı. "Aman Allah'ım!" bu fısıltısı iplerimi koparan son adım olmuştu. Olduğum yere yığılıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlarken Beril iki adımda yanıma gelip kollarını sardı etrafıma. Elimden düşüp parkede cılız bir ses çıkaran test çubuğu ile bakışlarının oraya kaydığını hissedebiliyordum. "Ha-hamileyim Beril! Babasını tanımıyorum bile. Ne yapacağım ben Beril." feryadım Beril'i de ağlatırken o saçlarımı öpüp teselli sözcükleri fısıldamaktan başka bir şey yapamıyordu, tıpkı benim ağlamaktan başka bir şey yapamadığım gibi.

Nolurdu düzgün bir hayatımız olsaydı. Nolurdu karışmamış acı çekmemiş olsaydım. Hayat dahami güzel olurdu. Peki onu unutmasaydım güzel olurmuydu. Olurdu çok güzel olurdu ama baba dedigimiz o insan herşeyi yaptırırdı bize... 17 yılını bütün zorluklarla geçiren ayza üvey ailesinden bissuru şiddeti ve travmayi görende ayza bakalım yeni ailesine alışabilecekmiydi? ~üvey aile sorunları ~gerçek aile ~ve büyük bir AŞK ayzayi bekliyor .

｡⁠◕Bu his çok tuhaftı onlar benim gerçek ailemdi ama bir o kadarda uzaklardı...◕⁠｡ ✧✧✧ Kafamı bana dolu gözlerle bakan çifte çevirdim İkiside dolu gözlerle bana bakıyordu Sonra başımı abime tutunan anneme çevirdim kafasını Hayır anlamında sallıyordu "Tamam"dedim o çifte dönerek"size bir şans veriyorum"dedim Umarım pişman olmazdım ✧✧✧ Bu hikaye 16 yıl sonra gerçek ailesini bulan Mirayın hikayesi hikayeye bir şans ver pişman olmazsın

❝Anka uyanır; hafızası boş, Atlas'a sığmaz ilk aşkın loş külü.❞ ᯓ★

Abim için; teni tenime.

Öz abisinin okuduğu üniversiteye başlayan Ala Ülkü kendi sınıfında karşılaştığı gayrimeşru abisi ile neye uğradığını şaşırır. Sonrasında ise kavgalı olan iki abisini karşılaştırmamaya çalışır. Tabii, ne kadar başarılı olacak, bilinmez.

Monoton bir bir hikayemi istiyorsunuz? O zaman bu kitaptan hemen çıkın! Çünkü burası hayatı hem yalan hemde macera ile yaşayan Laçin'in evreni. Hayattan ümidini kestiği an kitapları ve müziği bulan, Acılarını içine gömen, Yaralarını sarmayı kendi öğrenen, Yalanlar da usta olan o kız, Evet o kız, bizim Laçin. Bir oda da aylar geçirmek ne kadar zor olabilir ki, Yani alt tarafı garipden sesler duyabilir,yok olmak isteye bilir, mutsuz olabilirsiniz. Hayatınız zaten zorken daha da zorlaşıp ardından tam normale dönüyorken karman çorman bir hâl aldı mı? Laçin'in hayatı tamda böyle. Bir şans verin derim ;) ^^ "Yıllar önce yetimhaneye bırakırken akılları nerdeymiş? Oyuncak mı bu! Sıkıldım bırakayım, sıkıldım alayım!" ^^ *Mantık hataları bulunabilir *Tüm olaylar , kişiler ve kurumlar kurgudur.* *Reklam yapmayınız!*

Işık; kızıl saçları, su yeşili gözleri ve her şeye rağmen gülümsemekten vazgeçmeyen neşesiyle hayatın tam ortasında duran bir lise öğrencisi. İkizi Anıl, sevgi dolu ailesi ve alıştığı düzenle her şey yolunda gibidir. Okul, dersler, kahkahalar ve güvenli bir ev... Ta ki sıradan bir gün, hiç beklenmedik bir gerçekle sarsılana kadar. Geçmiş, sessizce kapıyı çaldığında; sorular cevaplardan daha ağır olur. Kan bağı mı daha güçlüdür, yoksa birlikte yaşanmış anılar mı? Bu hikâye; aile, aidiyet, kimlik ve sevginin ne olduğuna dair derin bir yolculuk. Işık'ın neşesinin ardında saklanan cesaret, onu hayatının en zor sınavıyla yüzleştirirken; okuru da şu soruyla baş başa bırakıyor: Gerçek aile, insanın doğduğu yer mi... yoksa kendini ait hissettiği yer mi? 11/02/26 ADALET KATEGORİSİNDE # 1 1/03/26 WATTPAD KATEGORİSİNDE #1 1/03/26 TRABZON KATEGORİSİNDE #1 8/04/26 SIRLAR KATEGORİSİNDE #1 8/04/26 KADIN KATEGORİSİNDE #1

2001 yılı Şırnak-cizre "çağıl" dedi Uraz "efendim " merakla baktı "bizim hani olurda ilerde zor durumda kalırsak birimiz diğerini tanımazsa fal-"an diyordu ki "ne tanımaması sen beni tanıysın uyaz " dedi. " ya olurda birimizden biri tanımadı o zaman bir işaret olsun tamam mı?" dedi. " tamam ama ne olacak ?" diye sordu. "hmm...hani bizim sevdiğimiz bir şarkı var unutma beni ben her gece sen uyurken sana söylüyorum ıslıkla " diyerek umutla baktı minik'e çağıl gülerek" oluuuuyyy hem bende unutmam " dedi ve "Unutamaaaa beniiiii unuuuutaaammmaaa beniiii!" diye bağırdı Uraz ise güldü bu hallerine... 2024 yılı Şırnak-cizre bir ıslık mırıldandı. komutan bunun bir numara olduğunu düşünüyordu zira şuan bu verilen ilacın etkisine girdiğini sandı halüsinasyon sandı kulağında çalan bu şarkı bu ıslık melodisi tanıdık geliyordu birden bire hiç beklemediği biri göründü ve ona bakarak "unutmaa beni unutama beni..." komutanın gözlerinin içine bakarak söylemişti bunları...