"Bir, iki, üç, Bir, iki, üç, Tik tak tik tak Vakit doluyor tatlım, Benden kaçamazsın. Zamanı sarabilirsen sar geriye, Cedric bekliyor olacak, kalbinde." Bç: 07/09/2025 Bş:06/01/2026

Küçükken arkadaşları tarafindan zorbalığa uğrarken. Zorbası Taehyung onu yüksek bir kaydıraktan iter ve Jennie hafızasını kaybeder. Daha sonra ise üniversitede karşılaşırlar ve arkadaş olurlar. Text/Düz Yazı

Jennie ve Taehyung ilişkilerini gizliyorlardı.

Tanımadığı bir evde hiçbir şey hatırlamadan uyanan Jennie, kendini sevgilisi olarak tanıtan adama güvenip güvenmemekte kararsız kalır.

"Ondan daha iyi bir erkek arkadaş olabilirim." ❗️❗️ Bu kitap @extinctessa 'nın Please Please Please kitabından esinlenmiştir.

2000'lerin sonbaharında minik bir öpücük, danslar, ve asla bahsedilmeyen hisler. Amerikan futbolu, pop punk ve biraz da gülümseme.

❝Gecenin bir vakti açtığın yaralar, Kalbinle bakarsan ruhunu da karalar.❞ ୨୧ Siz: Sen kimsin? Carpemortem: Belki ilerde öğrenirsin ama sadece şunu bilmeni istiyorum Carpemortem: Saçlarının kokusunu özledim, Ay Carpemortem: Keşke böyle olmasaydı. [050124]

❝Bazı ruhlar karanlığa mahkûm doğar. Bazıları ise ona kendi isteğiyle teslim olur. ❞ Bir katilin gözleriyle tanıştığında, kaderinin çoktan yazıldığını fark edersin. O, çift kişiliğe sahip bir adamdı. Bir yanı karanlığa hükmederken, diğer yanı o karanlığın içinde kayboluyordu. Ve bir gün, ruhunu mahvedecek kıza çarptı. O kız... Babasını, akli dengesi yerinde olmayan suçluların tutulduğu Tormentum'da ziyaret eden, ama kendi içinde kapanmamış yaralar taşıyan bir dövme sanatçısıydı. Ellerini vücutlara sanat işlemek için kullanıyordu ama kendi bedeninde tek bir iz bile yoktu. Peki, karanlıktan doğan iki ruhun yolu kesişirse ne olur? Bir mahkum, bir dövme sanatçısı, saklanan geçmişler ve kanla yazılmış bir kader... Bazı hikâyelerde iyiler kazanmaz. Çünkü bazı insanlar, ışığa ulaşmayı hiç istemez. "Bazı insanlar karanlıkta yaşamayı seçer, çünkü aydınlık, gölgelerinden korkmalarına neden olur, Vera mea."

Düşmanının zaafı senin de zaafın haline gelseydi yine de ona zarar verebilir miydin? . . . "Peki," dedi, kadehini alıp hafifçe kaldırarak. "O zaman sıradan bir akşam yemeğine... ve sıradan bir adamla paylaşılan sıradışı bir ana." Dante'nin dudaklarının köşesi kıvrıldı. "Kime sıradan dediğine dikkat et, Irina," dedi, şampanya kadehini onunkiyle çarpıştırırken. "Bazı sıradan adamlar, hayatını değiştirebilir."

Ölmek insanı mutlu eder miydi? Ben hiç ölmenin mutluluk getirdiğini görmemiştim, ölüm hep acı getirmez miydi? Ölüm acı getirirdi, acıların son bulmasına neden olmazdı. Ama bu herkes için aynı mıydı? Milan Yağızer için aynı değildi, o ölmek için uçurumun kenarına gitmişti. Onu o uçurumun kenarından indiren, hayatını kurtaran kişi ise okuluna yeni nakil olan Denef Sancak'tan başkası değildi. Kalp hastası olduğunu öğrendiği gün iyi hissetmek için gittiği uçurumun kenarında intihar etmeye çalışan çocuğun, nakil olduğu okulun çete liderlerinden biri olduğunu bilmiyordu. Denef Sancak'ın hikayesi her şeyin bittiğini sandığı anda başlamıştı, Milan Yağızer içinse hayatının bittiğini sandığı yerde hayat bulacaktı. Uçurumlar her zaman son olmazdı değil mi? Uçurumun kenarı Milan ile Denef'in başlangıcı olmuştu. Hikayeler nasıl başlarsa öyle devam ederdi, onların hikayesi uçurum gibi olacaktı. "Atmayı bırakmak isteyen kalp, ölmek isteyen bedene can verebilir mi? Yoksa ölmek isteyen beden, kalbe yük mü olur?"