"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Abi operasyonunu resmi bir şekilde başlatıyorum. Artık onların gerçek ailem olduğunu biliyordum. Önce gizlice içlerine girecek, onları tanımaya çalışacaktım. Eğer gerçekten onları kendime yakın hissedersem de gerçekleri söylecektim.

*TAMAMLANDI* 3 abi ve 3 erkek yakın arkadaşınız varken kalbinizin kapılarını birine açmak o kadarda kolay olmuyor. Bir gün Badel'e gelen anonim bir mesajla her şey değişiyor ve onun yapacak hiç bir şeyi kalmıyor. Kalbi mi daha baskın çıkacak, yoksa aşka inancı kalmamış abileri ve onu biriyle görmeye tahammül edemeyen arkadaşları mı? *** *grup #1 (23.05.2021) *Arkadaş #1 (10.06.2021) *kavga #1 (26.06.2021) *arkadaşlık #1 (09.06.2021) *kurguolmayan #4 (20.05.2021)

İnsan kendine yetebilir mi? Eğer yalnız olmaya alışıksa gayet yetebilir ama değilse zaman alır. İmkansız değil, yapılabilir şeyler. Zor olan kalabalığın içinde yalnız kalmaya zorlanmak, kendine yetebilmeye zorlanmak. Ben Akşın, sadece Akşın. Kalabalık ailesi içinde yalnızlığa zorlanmış biriyim. Bilinmeyen, görülmeyenim.

Ufak bir hata... Sadece minicik bir hata benim çocukluğumun katili oldu. Doğduğum gün yapılan o hata, benim 16 yılımı elimden aldı... - |13.03.21|-|20.11.21| - -Her şey şahsıma aittir. Alıntı veya isim vermeden kullanılma durumunda gereği yapılacaktır. -inek ince çizgimiz-

Ailenin ne demek olduğunu bilmiyordum, aslında ailenin samimiyetsiz, yalandan gülümsemelerle geçen akşam yemeklerinden, dışarıya karşı aldatmaca için olan sahte sevgilerden, nefretten ibaret olduğunu sanırdım. Normal olan yetiştirildiğim hayat değilmiş. Normal olan anne, babanın seni sevmesi, ne olursa olsun yanında olması, başını okşamasıymış. Alışkın olduğum normal, ait hissetmeme engeldi. "Arya, abim gelsene niye orada duruyorsun?" && Luzia: yalnızlığı seven kimse Abi #1 20.11.2023 Aile #1 20.11.2023 Gerçekailem #1 11.07.2024

Allahım n'olur bu korkunç bir kabus olsun ve ben birazdan uyanıp o salak Eyüp'ün de bulunduğu okula gideyim. Eyüp aptalını bile görmeye razıydım şu an ama yeter ki bu bir rüya olsun. "Nasıl sonuç pozitif" dedim ve elimle saçımı çekiştirdim. ... "Ne var sizi dinledim yeterince aile falan da istemiyorum bir daha sakın beni rahatsız etmeyin" dedim . Hepsinde gözlerimi gezdirdim benimle yaşıt 2 erkeğin bana özlemle baktığını fark ettim. Onları yok sayarak diğer aile üyelerinin üzerinde bakışlarımı gezdirdim şimdi fark ediyorum da kadınla cidden benziyorduk. Benden büyük oldukları bariz belli olan 3 kişi daha vardı galiba bunlar en büyük oğullarıydı. Serkan'a dönünce direk yüzüne kafamı geçirdim kadın çığılık atmıştı diğerleri de şaşırmışlar. Burnunu tutup " Manyak mısın kızım sen ne yaptığını sanıyorsun "dedi Serkan. "Benden habersiz yaptığın şeylere say ve şimdi gidiyorum bir taneniz de beni durdurmak için bir şey yapmıyorsunuz az önce de dediğim gibi aile istemiyorum" dedim ve kimsenin arkamdan gelip kapıyı kapatmaması için hızla kapıyı açtım . "Arkamdan gelmeyin sakın, bir daha görüşmemek üzere " dişlerimi o kadar sıkmıştım ki canım dişlerim gece kesin ağrıyacaktı .

Bir tarafta şizofren ve uyuşturucu bağımlısı bir annenin yanında, sevgisiz büyümüş Süveyda. Diğer tarafta aile sıcaklığını, sevgiyi ve şefkati sonuna kadar tatmış ve şımartılmış Dilay. 17 yıldır yaşadıkları hayatların aslında kendilerine ait olmadığını öğrenirlerse? ............ 17 yıl önce bugün doğmuştu Süveyda. 17 yıl önce bugün yalnızlığa terk edilmiş, tek başına bırakılmıştı, tıpkı şimdi olduğu gibi. Doğduğunda annesinin kucağına alıp sarmak istemediği o küçük bebek büyümüştü. Büyümüştü evet ama sadece bedenen. Ruhu hala kimsenin kollarında sarıp sarmalanmamış o bebekti Süveyda. Bakışlarını tekrar yanan muma indirip gözlerini kapayıp her sene dilediği şeyi tekrar diledi sesli bir şekilde. İçinden dilemsine gerek yoktu, onu zaten kimse duymuyordu. Sevilmek istiyorum... ............ Süveyda ve Çağlar ailesinin bazen hüzünlü, bazen mutlu bazende kaos ve aksiyonlu hayat hikayelerini okumak istiyorsanız, Kitabıma Hoşgeldiniz❤ ▪︎09/01/2022▪︎

" İsmim Alina... ve ben deli değilim!" ▪︎Alina Atalar Küfür ve argo bulundurur* Yazım hataları olabilir* Yazılmaya başlama tarihi; 17.02.23 Yayınlanma tarihi; 08.04.23 Bitiş tarihi; -

ARA VERİLDİ "Babana o kadar benziyorsun ki..." ıç çekti Rosa. "Bana karşı o kaltağı secmeseydi sen bizim kızımız olabilirdin." *küfür ve argo bulundurur. *başlangıç tarihi "22.03.22" *yazım hataları ve mantık hataları olabilir.