14 Şubat'ta evliliklerine renk katmak isteyen Esme ve Adil, bir barda sahte kimliklerle buluşmaya karar verir.

Hiraeth; Birine duyulan aidiyet hissine, artık geri dönülemeyecek bir zamana ve hiç var olmamış bir yuvaya duyulan özlem.

Bazı kayıplar toprağa gömülür, bazıları ise insanın içine. Ve içimize gömdüklerimizin mezarı olmadığı için yasları da hiçbir zaman bitmez.

Bazı insanlar hayatına konuşarak değil, adını söyleyerek girer. Esme için Adil tam da böyleydi: konservatuvarın taş duvarları arasında adını anons eden, sonra aylarca aklında yankılanan bir ses. Yeniden karşılaştıklarında onları birbirine bağlayan şey yalnızca müzik değildir; söylenemeyen arzular, yarım kalan ilişkiler ve yalan söylemeyen şarkılar da aralarındadır.

Timur Volkov'un intikamı acı olmuştu. Adil Koçari seçimini yapmıştı. Kızı... Çaresizce kızını seçmiş ve Esme'yi Timur'un vicdanına bırakmak zorunda kalmıştı. Bilmediği, daha doğrusu bilip de unuttuğu şey ise Timur'un bir vicdanı olmadığıydı.

Tüm fırtına dindikten sonra... Adil, Esme ile aynı safta savaşmak için kıydığı nikâhta, şimdi yalnız onun için çarpışacaktı. Gerekirse bu uğurda karısının sözlerini çiğnemeden de karısını karşısına almaya hazırdı: Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme, Lavinia. Kendisine neredeyse tüm şiir baştan başa atfedilen kadın ise kocasına sadece aynı şiirin son iki dizesini ithaf edecekti. Yeminini tazelemişti, adama bir daha asla adını bahşetmemeye karar vermişti: Adını gizleyeceğim, Sen de bilme, Lavinia. twitter | marsinbirkosesi

esdil twoshot

🌊

Schlimazel; sürekli olarak başına bir şey gelen, hayatta yüzü gülmeyen, şanssızlığı kronikleşmiş kişi. Doğuştan kaybeden insan.

​"Onu kendi seçtiği cehennemde bırakmaya yemin etmiştim ama yirmi yıl boyunca o cehennemin bekçisi oldum." ​Bir tarafta Trabzon'un sisli dağlarında şifa dağıtan bir doktor, diğer tarafta İstanbul'un zirvesinden onu sessizce izleyen bir adam. Kaçılan gerçekler, geri dönülen o topraklar ve yüzleşme vakti.