*baba-kız / ikinci şans --- Kurduğu ve uymazsa ölecek gibi hissettiği aksamaz düzenine ansızın dahil olan kızından sonra hayatı baştan başlayan bir adam... --- '250125

Kitaplar birbiri ile bağlantılı değildir. Bir ailenin birleşme hikayesi. "Bir anlamı var mı?" Oraya bakarak konuşmam ile ne sorduğumu anlamıştı. "Evet, bana göre en özgür hayvan kelebekler. Bir gün ömrü var ve doya doya geçiriyorlar. Bana yaşamanın ne kadar güzel olduğunu anlatıyor kelebekler." Şaşkınca ona baktım. "Çok güzel bende öyle düşünüyorum. Peki kelebeklerin uykusunu biliyor musunuz?" Sadece kafasını salladı. "Sen o uykudasın dimi, gözlerin mavi kelebekleri kıskandıracak kadar güzelken, uyuduğun için farkedilmedin, öldü sanıyorlar seni dimi?" Sözleri ile şaşkınca ona baktım. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

"Beni Nesrin Karaaslan yetiştirdi, düşecek olursam bile sadece topu kurtarmak için düşerim ardından hiç bir şey olmamış gibi geri kalkarım. En fazla canım yanar ama bunu belli etmem neden biliyormusun? Çünkü o an önemsediğim tek şey galibiyet olur." 11/11/2025 - gerçekaile 1 3/12/2025 - Güç 1 12/1/2026 - Libero 1 24/1/2026 - Kurgu 1

Yıllardır sıcak bir aile ortamında büyüyen ve bir an da o sıcaklıktan koparılıp apar topar teyzesinin evine gönderilen bir kız düşünün, o kız benim. İşin en tuhaf yanı ise teyzemin hiç bir mantıklı açıklaması olmadığı halde müdür olduğu Erkek Lisesine beni aldırmasıydı. Hayatım bir an da tepetaklak olmuştu.

"Sesini kaybeden bir kızın, o sesi yeniden bulması için dünyayı yakmaya hazır beş cellat..." ​On sekiz yıl boyunca üvey ailesinin yanında her türlü şiddete ve sessizliğe mahkûm edilen Mia, bir gece yarısı öz abilerinin kapısına sığındığında, tek istediği güvenli bir limandı. Ancak karşısında şefkatli abiler değil; yeraltı dünyasının en karanlık, en sert ve duygusuz beş ismi vardı. ​Mia bir yabancı gibi itildi, Gökçe'nin sinsi yalanlarıyla suçlandı ve en yakınları tarafından terk edildi. Ruhunun son parçaları da paramparça olduğunda Mia, konuşmayı bıraktı. Ta ki o korkunç gerçek, kanlı bir hesaplaşmayla gün yüzüne çıkana kadar... ​Pişmanlık yeryüzünü inletecek, o beş sert adam kardeşlerinin tek bir bakışı için dünyayı karşılarına alacaktı. İhanetin, intikamın ve küllerinden doğan bir ailenin hikayesi... ​Mia artık karanlıktan korkmuyor. Çünkü o artık sadece bir kurban değil; beş karanlık meleğin gölgesinde büyüyen en kıymetli hazine.

"Üzgünüm... 1 kelime 7 harf ama verdiği acı... Kelimelere , harflere sığamayacak bir acı... Siz beni bu kelime ile terkettiniz... Ben de bu satırlarla... Ölmüşüm ben... Diyorlar ya insan kalbi durduğunda değil unutulduğunda ölür diye. İşte ben dün kan ter içinde eve döndüğümde sizi gülerek sohbet ederken gördüğümde öldüğümü öğrendim... Gidiyorum ben... Masanın üstüne sizin olan her şeyi bıraktım. Kart , telefon... Üçüzler... Zar zor biriktirdiğimiz para da orada. Canınız sıkarlar , onların parasını kullanmak istemezsiniz alın kullanın bu parayı. Siz hep üçüzdünüz üçüz kalın , hiç ayrılmayın... Bana yaptığınızı da birbirinize yapmayın! Unutmayın siz birbiriniz için varsınız! Bir kalp paramparça olduğunda tamir olmuyor ne yazık ki... Hoşçakalın hepiniz. Bu mektubu ben gittikten belki günler , belki haftalar sonra okuyorsunuz. Farkedeceğinizden bile şüpheliyim. Gerçi umursayıp mektubu okudunuz mu onu da bilmiyorum ama eğer okuduysanız şunu bilin ki hiçbirinizden nefret etmiyorum. Rahatça yaşayıp gitmeye devam edebilirsiniz. Ben Ada... Sadece Ada... Ben hiçbir yere ait olamayan , hiçbir yere sığdırılamayan , duyguları olmayan , dilsiz Ada , mutluluklar dilerim..." TAMAMLANDI✔️ ✨Bu Dördüzlerin değil Üçüzlerin hikayesiydi ve ben bu hikayenin sonunda herkes mutlu olduktan sonra kenara atılacak karakteriydim. Peki ben bu acı kaderimi kabullenecek miydim? Hikayenin sonunda tek acı çeken ben mi olacaktım yoksa tek mutlu olanı mı?✨ •Buna benzer aile hikayeleri okumak isterseniz profilimden Berceste ve Rüzgâra Karışan Ruh'u okuyabilirsiniz.•

Abiler hikâyesi... Dört kardeşin en küçüğü, Hilal, onun hikâyesi bu. İki abisi, bir ablası, anne ve babası ile yaşadığı evden bir parça bu hikâye; Hilal'in hüzünleriyle harmanlanmış bir hikâye. Keyifli okumalar dilerim...

❝Bende iki sevdanın ucu, bucağı yok, Kaza. Gönlümü almışım elime, ikiye bölmüşüm; sonu, sınırı olmayan iki sevgi sığdırmışım o iki parçaya.❞ ❝Neymiş onlar?❞ ❝Biri vatan, diğeri sen.❞ ★ KURGU, VATAN İÇİN CAN VEREN, MİLLETİNİ KORUYAN ASKERLERİN HATIRASINA YAZILMIŞTIR. GERÇEK ASKERİ OLAYLARDAN VE BİLGİLERDEN BAĞIMSIZDIR. DURUMLAR, OLAYLAR VE YERLER DEĞİŞTİRİLEREK YAZILMIŞTIR. KURGU GERÇEKLİĞİ TAMAMİYLE YANSITMAZ.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."