Uśmiechała się tak, jakby słońce nigdy jej nie opuściło. Ale w oczach nosiła cień. Cień, który znał ból. Cień, który szeptał o nocy, gdy wszystko pękło. Amara była jak wiersz niedokończony - każda linijka pełna tęsknoty, każda spacja krzyczała ciszą. Nikt nie zauważał, że jej uśmiech był zbroją, nie ozdobą. Że śmiech brzmiał jak echo lęku. Że szczęście było w niej tylko na chwilę, jak światło przemykające przez szparę w drzwiach. Aż pojawił się ktoś, kto nie bał się czytać między wersami. Ktoś, kto nie chciał jej naprawiać. Tylko być. To historia o dziewczynie, której serce szeleściło jak stare strony - cienkie, porwane ciszą, splamione wspomnieniem. O duszy, która znała ciemność tak dobrze, że zaczęła nazywać ją domem. I o tym, że czasem najtrudniej nie jest przeżyć noc... lecz otworzyć oczy, gdy wreszcie wschodzi świt.