Işıkta parlayan bir çift yeşil göz ve karanlığa mahkum kalmış kahverengi gözler... Kurumaya yüz tutan yeşil yaprakları bekleyen kara kara topraklar... Yüzlerce kişiye mezar olan topraktan çıkıp büyüyen fidanlar... Dünyası Karanlık Çocuk büyüdü ve Siyah Gözlüklü Adam'a dönüştü. Eskiden karanlık olan kendi dünyasıydı. Sonrasındaysa aydınlandı dünya. Yine de o, diğer renklere karşı kapanarak gözleri karanlığa alıştığı için siyah gözlükleriyle kararttı kendi dünyasını. Ama bir gün mecbur öğrenecekti, Ahdar Karası'nı. Çünkü ne yeşili bütün çıplaklığıyla görüyordu ne de siyah, yeşili tam olarak örtüyordu. Gözlerini çepeçevre sarmalayan siyah gözlüğün ona gösterdiği yeşil, gözlük camlarındaki girdaba düşüp Ahdar Karası'na dönüşüyordu. Yeşil değil, siyah da değil. Bu hikaye, ikisinin bir sarmalda buluşup, tezatlığın oluşturduğu büyüyü yansıtıyor. Hayır, bahsettiğimiz renk gözle görülebilecek yeşilin başka bir tonu da değil. Sadece Gece Doğan ve Işık Saçan'ın gördüğü bir renk bu. Gözlerimizi sıkıca yumup düşündüğümüzde ortaya çıkan bir renk...

[TAMAMLANDI] Hayatta hep kendimizi bulmaya çalışır ve onlarca şey deneriz. Eymen, kendini buz pateninde bulduğunda, bir gün kalbinin atmasına neden olacak kadını da bulacağını biliyordu. Dolu bir konser alanında, yanıp sönen ışıkların altında fark ettiği kadının kalbinin atmasını sağlayacağını da zamanla öğrenecekti. Mavi gözlerine düşen kadının gölgesi onları daha parlattığında hayatın Eymen ve Nida için birçok planı vardı. Bazı kalpler buzda atmaya başlardı... Yayımlanma Tarihi: 22.02.2022 *Buzda Atan Kalpler adıyla yazılan ilk kitaptır.*

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

Yetişkin okurlar için uygundur! Bir Mahalle Hikâyesi... Çok daha fazlası... ✨ "Bak bana," diye fısıldadı. Dudaklarının arasından çıkan sıcak nefesi benimkilere dokundu. "Bir kere bana eskisi gibi baksan..." yalvarır gibi çıkan sesinin tonuyla tüm iradem dağıldı. "Bırak lütfen," derken gözlerimi kapattım. Elinin birini kaldırıp parmaklarını usulca yanağımda gezdirdi ve çeneme doğru indi. "Adımı söylemiyorsun artık," dedi dişlerini sıkarak. "Fark etmem mi sanıyordun?" Soru soruyordu ama benim buna verecek bir cevabım yoktu. "Senin dudaklarından dökülmesini istediğim öyle çok kelime var ki..." Eğilip anlını anlıma yasladı. Bu kadar yakınken tek nefesi paylaşıyor gibiydik. Onun aldığı soluk, benim dudaklarımda kayboluyordu. Benim sıklaşan nefeslerim ise sanki onu canlandırıyor gibiydi.

Merhaba arkadaşlar kitap bitene kadar açıklama olmayacak kitabın son haliyle beraber açıklamam da olacak. Esenle kalın.