Dünyada her şey bir oyundu. Bazı oyunlar sessiz oynanırdı. Bazılarıysa geride kan ve sır bırakırdı. İnsanlar rolünü bilir, maskesini takar ve hamlelerini sessizce yapardı. Bazıları için hayat sadece bir gölge oyunuydu. Görünmeyenler, söylenmeyenler ve fark edilmeyenler her şeyi belirler. Bu hikâye, böyle bir oyunun ortasında, kimsenin göremediği sırların, planların ve sessiz hesaplaşmaların öyküsüdür. Bir kadının gücü, bir ailenin karanlığı, geçmişin gölgeleri ve gözlerden uzak kalmış bir aşk... Hepsi birbirine bağlı, hepsi birer hamle, hepsi sessiz bir oyun... Sessizlik bazen en yüksek sesle konuşur... ©Tüm hakları saklıdır.

Bir gece, Yaren evine döndüğünde kapısının önünde yaralı gibi görünen bir adam bulur... O andan itibaren saklı kalmış tüm gerçekler birer birer gün yüzüne çıkacaktır... ©Tüm hakları saklıdır.

Bora'nın elinde parlak bir silah vardı; sesi sert ve kesin: "Ya benim olacaksın, ya da toprağın." Doğa, çaresizce bu korkunç sahneyi izlerken, hiç beklemediği bir anda gözünün önünde Yasemin vurulmuştu... Bora arkasını dönüp gidecekken Doğayla göz-göze gelmişti bile... Ancak uzaklardan gelen bir araba sesi, her şeyi değiştirdi. Yasemin, son nefesini verirken, karanlık bir sır saklıyordu içinde... O gece, yalnızca bir ölüm değil; hayatların, güvenin, sevginin ve sırların da sonu başlamıştı. Herkesin yüreğinde yeni bir yara, yeni bir soru işareti vardı. Doğa ile Yaman'ın hikayesi, o an karanlık ve belirsiz bir yolda ilk adımlarını atıyordu. ©Tüm hakları saklıdır.

Yağmur yağıyordu. Nil, kütüphaneden çıkarken kitaplarını montunun altına sakladı. Başını eğmiş, kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyordu. Ama biri onu izliyordu. Siyah bir araba, yol kenarında sessizce durmuştu. Direksiyonda bir adam. Gözleri hareketsizdi ama içi ilk defa bu kadar karışıktı. Ve o gece, Nil eve varmadan telefonuna bir mesaj geldi... Bilinmeyen Numara: " Kitaplarını yağmurdan sakladın... peki kendini kim koruyacak, küçük kız? " ©Tüm hakları saklıdır.

Elif Altunay, üniversitede tanıştığı Okan Demirci ile kurduğu evlilikte mutluluğun en saf hâline inanmıştı. Her sabah aynı gülüşle uyanıyor, her akşam aynı sıcaklıkla günü noktalıyordu. Ama hayatın sessiz duvarlarının ardında yankılanan sırların bir gün o huzuru paramparça edeceğini bilmiyordu. Her şey o kadar kusursuz görünüyordu ki, hiçbir gölge bu ışığın altına sızamaz sanmıştı. Oysa bazı mutluluklar, sessizce kendi sonunu taşırdı içinde. Ve bir gün, yankısı karanlığa karışan o sessizlik... Elif'in kalbinde asla kapanmayacak bir yara bırakacaktı... Bazen bir güven kırılır, ve o kırığın sesi insanın içinde ömür boyu susmaz... ©Tüm hakları saklıdır.

Gece sokakta tek başımaydım. Ay ışığı titrek gölgeler düşürüyordu yola. Birden silah sesi yankılandı. Kalbim duracak gibi oldu. Karanlıkta bir adamın kafasına kurşun sıkıldığını gördüm. Kaçmak istedim, ama tam o anda bir ses çıkardım. O an göz göze geldik. Soğuk, keskin bakışları... Bütün vücudumu sardı. Korku, panik, tuhaf bir çekim... "Burada ne yapıyorsun?" dedi derin bir ses. Cevap veremedim. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. ©Tüm hakları saklıdır.