Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Aynı sokakta başlayan iki hayat... Çocukluğun masumluğunda kurulan bağlar, yıllar içinde sessizce büyüyen bir aşka dönüşür. Nisa için Efe, adını koyamadığı bir umuttu. Efe içinse bazı seçimler, kalbin önüne geçen zorunluluklardan ibaretti. Bir mezuniyet gecesinde yapılan itiraf her şeyi başlatırken, duyulan tek bir gerçek her şeyi sona erdirir. Söylenmeyenler, yarım kalan vedalar ve ardında bırakılan bir şehir... Gidişler bazen kaçış değildir; açıklanamayan suskunluklardır. Ve bazı sırlar, karanlıkta kaldıkça büyür. Yıllar sonra İstanbul'a dönen Efe'yi yalnızca geçmişi değil, varlığından habersiz olduğu bir gerçek beklemektedir. Çünkü bazı bağlar kopmaz; zamanla değil, kaderle sınanır. Gece Güneşi, aşkın ihanetle, sessizliğin kaderle çarpıştığı; gerçeklerin er ya da geç aydınlığa çıktığı bir hikâye.

Astsubay Kıdemli Başcavuş Tuğra Duman, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin seçkin bir birimi olan Pençe timinin yardımcı komutanıdır. Görev, sınır ötesindeki tehlikeli bir terör hücresini etkisiz hale getirmektir. Ancak operasyon sırasında Tuğra, gizemli bir şekilde ortadan kaybolur. Tim, Tuğra'sız dönmenin acısını ve şaşkınlığını yaşarken, Tuğra ise kendini beklenmedik bir zamanın içinde bulur. Tam 300 sene önceye, İskoçya'ya gitmiştir. Tuğra, hem kendi gerçekliğine dönmeye çalışırken hem de İskoçya'nın gizemli topraklarında hayatta kalmaya çalışır. Bu süreçte zamanın ve mekanın sınırlarını zorlayan aşk, dostluk, gizem, aile ve sadakat hikayesi de gelişir. Hayatının yeni savaşı başlar, bu sefer kılıçlarla... Kesit: --- Bir Ingiliz kadınının burada ne işi var?" Diye devam etti karşımdaki adam İngilizce konuşarak. "İngiliz değilim, Türküm" dedim ama adamların hepsi anlamaz gözlerle bakmaya başlamıştı. Zaten vücutları komple boyanmıştı ve korkutucu tipteydiler. "Türk mü?" Neler oluyordu?? Az önce çatışmanın ortasındayken ortalık kurak araziydi. Mağaranın arka kapısından çıkınca böyle büyük bir ormana nasıl gelmiştim ki? Hem ben haritacıydım ve bölgede böyle bir orman olmaması gerekiyordu. Birazdan tim arkadaşlarım da beni bulurdu nasılsa. "Bizimle geliyorsun" diye devam etti esmer, uzun saçlı dev gibi olan adam. "Burası neresi?" Dedim aynı adama bakarak. Sanırım bu grubun lideriydi. Kamuflajıma attığı tuhaf bakışları ise görmezden geldim. Ancak kısa süren sessizlikte, o boğuk sesini tekrar duydum. "Klanıma hoş geldin küçük kız..."

mafya, aşiret, anlaşmalı evlilik. "Senin için dünyayı yakarım, Mersa." dediğinde, nefesinin suratıma çarpması beni ürpertti. Kesinlikle ondan böyle bir hamle beklemiyordum. Nefesinin suratıma çarpmasından dolayı kendiliğinden birkaç adım geriye gittim. Sırtım duvara yaslanınca, iyice yakınıma geldi ve kafasını eğerek yüzümüzü eşitlemek yerine, bir elini çeneme yerleştirip kafamı kaldırarak ona bakmamı sağladı. "Ne bir başkası, ne de bütün dünya. Çok istiyorlarsa çıksın karşıma. Senin için gözümün kararmayacağını mı sanıyorsun?" dedi, sözlerini bir bir yapacağını biliyordum. Bunu bilmek sertçe yutkunmama sebep oldu. 05.11.24

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

On iki yabancı dil biliyordum ama James Dean bakışlı bir mafya veliahdının kalbini tercüme etmekte çaresiz kalıyordum. Bana 'ölüm' diyordu; sesi buz kesiyor, bakışları mermer kadar sertleşiyordu. Ama teni tenime her değdiğinde, okyanus kokulu nefesi dudaklarıma 'gülüm' der gibi çarpıyordu. Maskeler düştüğünde, yalanlar kül olduğunda ve ışıklar söndüğünde geriye tek bir soru kalacaktı: Bu bir aşk masalı mıydı yoksa en asil dillerde yazılmış bir veda mı? * 31.01.2026 Gençkız kitapları arasında #3. Sırada kitabımız. Genel kitap kategorisinde de #3. Sıradayız. Tüm okurlarıma teşekkür ederim💖

​Bir yanda yeraltı dünyasının gölgesi, kimsenin yüzünü görmediği efsanevi Wolf; diğer yanda ise herkesin sadece Bahar Alev Deniz olarak tanıdığı, ailesinin gözbebeği genç bir kadın. Bahar, babasından aldığı disiplinle kendi gizli imparatorluğunu kurarken, geçmişinden kaçmak için taşındığı lüks sitenin aslında en büyük sınavı olacağından habersizdir. ​Karşısında ise Akın Özçelik var. Sert, kontrollü ve kuralları koyan adam. Sitenin gizli sahibi olan bu "mafya", Bahar'ı sadece korunmaya muhtaç, masum bir sakin sanıyor ve ona kendi dünyasından bir isimle sesleniyor: "Deniz." Bahar'ın gerçek kimliği saklı kaldıkça, Akın'ın ona olan korumacı tavrı tehlikeli bir çekime dönüşüyor. Ancak Wolf'un pençeleri ile Akın'ın karanlık gücü karşı karşıya geldiğinde, maskeler düşecek ve sadakat kana bulanacaktı. (Hala Düzenlenmektedir) Yayım Tarihi: 20/01/2026

Kardelen, yetimhanenin soğuk duvarları arasında dünyaya gözlerini açmıştı. Annesi orada çalışan bir hizmetliydi, fakat minicik bebeğini kucağında bir kez koklayıp sessizce bırakıp gitmişti. Ne kimse soru sordu ne de yadırgadı bu durumu; sadece titreyen o küçücük bedeni kucaklayıp büyütmeye çalıştılar. Yıllar geçti... Kardelen artık on iki yaşına basmış, masum bakışlarıyla içine kapanık ama bir o kadar da sevgi dolu, tatlı bir kız olmuştu. Çocuk ruhu, büyüyen bedeninin içinde hâlâ saklıydı. Ve işte o gün geldi... Yetimhanenin kapısından içeri giren bir aile, kalabalığın içinde onun mahcup gülüşünü fark etti. O an her şey değişti; Kardelen'in kaderi, o bakışlarla birlikte yeni bir yola doğru akmaya başladı.

"Ateşin içine girdiysen, yanmayı bileceksin." ... Bir taht ve iki kanlı soy. Vadelyan'lar ve Alivyan'lar. Bir savaş... Kazananı yok, kaybedeni çok. Ateşe atılan o ilk adımdan sonra hiçbir şey aynı kalmayacak. "Şahın devrilişi bütün savaşı başlatır. Ruhu buzdan kız, hayatını cehenneme çevirecek o adamla karşılaşır." VADELYAN.

Bir yapbozu tamamlamak için önce kayıp parçayı bulmak gerekir. - Gerçek ailem kurgularını okumayı gerçekten çok seviyorum ama okurken şöyle mi başlasaydı böyle mi gelişseydi diye çok düşündüğüm yerler oluyor genelde bende kafamdakileri bir kaleme dökmek istedim. Hikayeme şans verirseniz oldukça mutlu olurum