Mahir, yıllarını sevdiği kadına adamış bir adamken, bir ihanetle yıkıldı. Geriye sadece kızı Elîn kaldı. Azize, sevdiği adama çocuk veremedi diye kuma getirildi. Sonra da terk edildi. Yalnız kaldı. Ve sonra iki yaralı kalbin yolları kesişti. Zorla, mecbur bırakılarak, bir araya geldiler. Ama insan kalbi tuhaf şey. Kırık dökük de olsa, sevdaya hâlâ yer açabiliyor bazen. Bu kitap, belki de birçoğumuzun 'keşke'lerine benzeyecek. 'Keşke daha önce tanışsaydık' mesela. Mahir ve Azize'nin aşk hikáyesi Kitap kapağı: Damla_yazar Kitap şahsıma aittir. Yazım yanlışları olursa bana nazikçe bildirin. Azerbaycanlı olduğum için bazı sözler uyuşmaya bilir.

Bir bozuk saatir yüreğim, hep sende durur.. Bozuk saat.. Bozuk düzen.. * "Bir bozuk saatir yüreğim hep sende durur" dedim tekrardan. "Bizim bozuk saatimiz hep bozuk kalsın Sarya'm, sol yanım. Şu bozuk saat çalışsa benim için ölümdür. Bozuk saat çalıştığı gün benim ölümüm olsun" dedi Ares kollarını bana sararak. "Seni çok seviyorum Ares. Zaman hep sende dursun istiyorum. Senin kollarında yaşlanmak senin kollarında ölmek istiyorum bitanem" dedim Ares'e iyice sarılarak * Ares hayır! Ares yapma bunu bize! Ares!" Kucağımda ki Ares'e doğru bağırırken istemim dışı gözlerim kolundaki saati buldu. Yıllardır bozuk olan saatin çalıştığını görünce Aresin söylediği o kelimeler zihnime doldu. "Ares hayır! Olmaz hayır Ares beni bırakmazı! Bu saat çalışamaz! Hayır lütfen Ares! Lanet olası hastanede kimse yok mu!? Yardım edin yalvarırım" ben çığlık çığlığa ağlarken doktorlar çoktan yanımıza gelmişti. * Başlama tarihi; 04.02.2025 Bitiş tarihi; 15.12.2025

Aşka inancı olmayan Şiyar ağa bir gün rüyasında kendisinden yardım isteyen bir kız görür. Aklımdan çıkaramadığı varlığından bile emin olmadığı kızı sokak sokak aramaya başlar.. Rüyayla başlayan bir aşk hikayesi.. *** "Sen onu uzakta ararsın ama o zatenin senin yanındadır" Başlama tarihi; 18.10.2023 Bitiş tarihi; 02.04.2025

... Aslında herşey çok basitti. Aşk aramıyordum,ama beni bulmuştu. Aşk kavramına uyan birisi,tam karşımdaydı. Bana değer veriyor,beni gerçekten sevdiğini hissettiriyordu. Onu kaçırmak istemiyordum. Neydi,çekirge bir sıçrar iki sıçrar... bok kazanı mıydı o yoksa!? Aman her neyse! Başımla onayladım. "Evet demen gerekiyordu." Dedi,gülerek. Ah gülümsemesi,gamzesi vardı. Gamzesi olan bir erkek her zaman seksidir... Gülümsedim. "Evet." Evet,seninle evlenmeye evet. Yüz tane çocuk yapmaya evet. Seni sevmeye evet... ... Not; Bu hikayede +18 unsurlar vardır. Kurgudaki soy isimler,kurumlar tamamen hayal ürünüdür. Ve bu bölümler öylesine yazılmıştır,yani çerez bölümler FINAL OLDUKTAN SONRA BÖLÜMLER UZATILACAK. ninaloji...

Ben Arjin , BOZDAĞ aşiretinden Bozan Ağa'nın tek kızıyım. Daha evlendirilmedim isteyenim çoktu ama verenim yoktu. Babam hep, sevdiğim biriyle , bana yakışır biriyle evleneceğimi söylerdi. Çok sevdiğim bir ailem vardı. Bana değer veren , beni seven , her zaman arkamda duran bir ailem. Bu konuda Çok şanslıydım... Ben 24 yaşındayım , bu yaşıma kadar hiç aşık olmadım. Taa ki o gün , o düğünde , bana bakan Kara gözlü adamı görene kadar. O adam hem kalbimi benden aldı hem de beni babamdan aldı. 12/06/22

TÜM BÖLÜMLERİ BİR BÖLÜMDE BİRLEŞTİRİLİP YAYINLANMIŞTIR. Önüne doğru uzanıp elini avuç içime hapsettim. Elini kendime doğru çekip karnımın üzerine koydum ve kulağına doğru fısıldadım. "Eğer ileride bir çocuğumuz olursa bu sözlerini sana yediririm. Bunu biliyorsun değil mi?" söylediğim sözler karşısında sadece çarpık çehresine sahte bir tebessüm ekleyip, "Bu lafları yedirmendense... Başka şeyleri yapmanı eylerim." Kurduğu cümleyi kavrayan beynim ona göz devirmemi söylerken sadece gülümsemeye devam ettim. "O düşündüğün şeyler olmayacak Firuz Ağa çünkü ben vücudunu sana sunacak bir kadın değilim ve o kadınlardan biri de olmayacağım!" sinirle soluyup ondan en uzak köşeye ittim kendimi. Yeniden yazılıyor

İnsta: assa.sll "Sana bir şey olacak sandım! Allah canımı alsın ki ben 26 yıllık hayatımda bir kere bile bu kadar korkmadım! O adamın silahı senin sırtına dönüktü... Bir kere kanının aktığına şahit oldum, Rabbim bir daha göstermesin Jiyan..." Gülümsemeye çalıştım. "Bir kez şahit mi oldun?" Sesim düşünceli çıkarken ne zaman olduğunu hatırlamaya çalıştım. "Ne zaman gördün ki?" "Hatırlamasan da olur güzelim. Yorma kafanı." Dediğine göz devirmek istedim. Ama cidden hatırlamıyordum! Ne zaman görmüştü acaba? "Yorma kafanı, diyince ne anlıyorsun acaba? Neden hatırlamaya çalıştığını sorabilir miyim?" Başımı kaldırıp yüzüne bakmak istedim lakin sadece bakmak ile kaldım. Çünkü Ahin başımın üzerine elini koymuş ve beni göğsüne çekmişti. "Sin inine küçük sıçan." Elalemin sevgilisi iltifat eder, bizim ki sıçan diyor. ~|~' Bu hikaye acının kalıplaşan kalın duvarlarına rağmen geleceği için savaşan bir kızın hayatını anlatır... ~'| Hayaller kurulmak için, Hedefler başarmak içindir... Ve ben Hedefleri için savaşan bir Kızım. Herhangi bir saçmalık istemiyorum. Keyifli okumalar dileğiyle Staretate mîn 🌟💫

Zaman ailemi benden almıştı, babamı annemi onlarla birlikte ölen o küçük kız çocuğunun bütün duygularını... "Kızım sana emanetir Aşit ağa. Ona benim yokluğumu hissetirmeyesin, başını bağlayıp yuvasını kurasın. Benim vaktim çoktan gelmiştir." Başkası babamın yerini doldura bilir miydi? Saçlarımı okşayıp öpe biliri miydi? Saatlerce sıkılmadan çok konuşan kızını dinliye bilir miydi? Bunların hiç biri olmazdı, babamın ilk aşkımın hayran hayran izlediğim adamın yerini kimse alamazdı ki. "Merak etmiyesin Bahoz, kızın önce Allaha sonra bana emanetir." Olmak istemiyordum ki ben hala babamın küçük zambağı olmak istiyordum. "Devran razımıdır bu olacak evliliğe?" Ne evliliğiydi? Devran kimdi? "İçin rahat olsun onlar doğmadan kader onlar için çoktan yazılmıştır zaten." Yaşanacak bir kader vardı. Devran kaderinden kaçmak istesede, Zambak kaderine boyun eğmek istemesede hayat onları bir araya getirecekti... (yetişkin içerik bulundurur;) Devran ve Zambak

"Ceylan..." dedi ismimi söylemekten ne kadar hoşlandığını göstererek. "Senin evin burası derken bu konağı kastetmedim. Sonradan bulduğun aileni de..." Kaçırdığım gözlerim yeniden sahibini buldu. "Çünkü senin evin benim Ceylan. Senin yıllarca yok sandığın o evin, benim. Yuvan benim." Öyle miydi? Eğer ben, bu masalın sahici kahramanı olsaydım bir an olsun bu sorunun cevabını vermekten tereddüt etmezdim. Bu zamana kadar bildiğim, yanıldığım oldu derdim. Fakat değildim. Bu bir gün ortaya çıkacaktı ve ben o güne kadar bu evin sahibi gibiymiş gibi yapacaktım yalnızca. Bu yüzden ne hissedeceğine aldanmadan geri çekildim. Elleri tenimden ayrılırken bir an için boşluğa düşsem de aldanmadım. Meydan okuyan gözlerle baktım ona. "Cihan..." dedim incecik çıkan sesimle. "Tüm bu diyarı ayağıma da sersen, kan kokan birine evim demem. Yuvam bilmem..." Gözleri mümkünmüş gibi siyahın en koyu tonuna bürünürken acımadım, devam ettim. "Hani bir masalın ilk cümlesi derler ya bu şehir için..." Kafamı iki yana salladım. "Bizim sahte masalımızın son cümlesi olacak. Son cümlesi, binbirinci gecesi..." 🍂🍂🍂 Hikayenin tanıtım bölümleri ilk olarak Asran ismiyle yayınladı. © Tüm Hakları Saklıdır kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, başka yerlerde kullanılamaz.