10. yüzyıl Orta Asya'sının uçsuz bucaksız bozkırında, bir yanda kılıcının hakkıyla sürgün bir askerden güçlü bir Uç Beyi'ne dönüşen Togan alp. Diğer yanda, babasının yurdunu korumak adına bir bedel olarak Togan'ın otağına gönderilen asil ve yaralı Çiçek Hatun. İç Oğuz ve Dış Oğuz'un, Kara Budun ve Ak Budun'un hikayesi. Tiktok'taki @bozkir.hikayeleri.ai hesabımdan paylaştığım ve kısa sürede çok sevilen Bozkırın Çiçeği adlı ai webtoon'un romanlaştırılmış halidir.

Şansa ve fallara inanmayan Safir Günay Mila Adanır arkadaşının zoru ile şans kurabiyesi çeker ve içinden çıkan sayıları birleştirerek çıkan numaraya yazar fakat yazdığı kişi hiç de sevimli, dost canlısı biri değildir. Bolca Argo içerir.

"Her bina bir gün çöker. Kimisi depremle, kimisi ise tek bir kağıt parçasının ağırlığıyla."Atlas Karahan, bu üniversitenin yıkılmaz sanılan en sağlam kolonu; kusursuz bir kariyerin, buzdan bir adamın ve yıllarca saklanmış bir hatanın adıydı. Elçin ise o kolonun içindeki çatlağı gören tek kişi. Bir makale, bir kariyerin sonu olabilir miydi? Ya da bir kadının en büyük saplantısının başlangıcı? Kapı kilitlendi, fısıltılar yükseldi ve bir adamın hayatı, genç bir kadının dudakları arasından dökülen o tek kelimeye hapsoldu: İtaat. "Seni yıkabilirim Atlas. Ama ben seni, kendi harabemizde diz çökerken izlemeyi seçtim."

Okumak için annesinin memleketine Rusya'ya giden Lavin , Mardin'de ki arkadaşının doğum gününü kutlamak için Mardin'e gelir. Yanlış yola girmesiyle bir cinayete tanık olur. Cinayeti işleyen Mardin'in ağası ve herkesin korktuğu mafyadır.

Nisyan..."Unutmak, unutuş, hafızadan silinmiş olmak"... Ama bu öylesine bir unutmak değil... 30 yaşında hapisten çıkan köyün muhtarı Polat ve 19 yaşında köyün en gözde bekarı Mihrinaz... YETİŞKİN İCERİK VAR!! #1 Gençkız / 11.11.2025 #1 Nisyan / 11.11.2025 #1 Muhtar / 11.11.2025 #1 Mihri / 11.11.2025

••Kitaba ara verildi. Bronz serisi final olduktan sonra devam edecek ve 2026 yılı içinde raflarda olması planlanıyor. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.