*not:olaylar hızlı gelişmektedir." 17 yıl önce olan hata yüzünden hayatı yıkılan Alena'nın 17 yıl sonra yeniden düzenlenen mutlu aile tablosunda yer alan abileri. * kurguda yazım hataları mevcuttur* ••• Yavaş yavaş salon olduğunu düşündüğüm kapının önüne gelmiştik. "Biz geldik çocuklar." Mustafa beyin konuşması üzerine tüm bakışlar bize dönmüştü ve şuan salonda 6 tane erkek vardı. Çicek hanım "Alena, bunlar abilerin ve çocuklar bu yeni kardeşiniz." demesiyle şok geçirdim. Ne yani 6 erkekle aynı evdemi yaşicaktım.

Abiler hikâyesi... Dört kardeşin en küçüğü, Hilal, onun hikâyesi bu. İki abisi, bir ablası, anne ve babası ile yaşadığı evden bir parça bu hikâye; Hilal'in hüzünleriyle harmanlanmış bir hikâye. Keyifli okumalar dilerim...

Amelya 20 yıl sonra aslında ailesinin gerçek olmadığını intikam için bebeklerin karıştırılmasına nasıl bir tepki verecek gelin hep birlikte okuyup öğrenelim. HANCIZADEOĞLU ' ları Amelya ' ya yara mı olacaktı yoksa yarabandı mı ?

"Çalınan bir hayat, hastalıklarla yıpranan bir beden ve yalanlarla örülmüş bir geçmiş; tüm bunların içinde kardeşine tutunarak ayakta kalmaya çalışan bir kızın kimliğini geri alma savaşı." Doğumda zengin ailesinden kaçırılan genç bir kız, toplumun en sert yüzüyle büyür. Hayatta kalmak için pazarlardan toplanan çürük meyvelere, yaşamak için ise küçük kardeşi Umut'a tutunur. Onun için güçlü olmak zorundadır; başka bir seçeneği hiç olmamıştır. Her şeyin sıradan bir gece gibi başladığı o an, hayatlarının geri dönüşü olmayan bir şekilde değişeceğinden habersizdir. Bu geceden sonra yalnızca kaderleri değil, geçmişleri de peşlerine düşer. Açığa çıkan sırlar, onları yoksulluğun gölgesinden koparıp kaybettikleri zengin hayata doğru sürüklerken, her gerçek yeni bir yara açar. Kim olduklarını öğrenmek, kim olmaktan vazgeçeceklerini de beraberinde getirir. Peki, bir gecede değişen bu hayat, onları kurtuluşa mı yoksa daha büyük bir bedelin eşiğine mi götürecektir? Hedefler: 1 K ♥️ [05.07.2024] 5 K ♥️ [13.07.2024] 10 K ♥️ [20.07.2024] 25 K ♥️ [03.08.2024] 50 K ♥️ [11.08.2024] 75 K ❤️ [26.08.2024] 100 K ❤️ [18.10.2024] 250 K #2 - gençkurgu [2.08.2024] #2 Genelkurgu [09.08.2024] #1 Sevgi [12.07.2025] #2- Aile {31.01.2026] #14 - gençkızedebiyatı [30.07.2024] #1 - ikiz [29.07.2024] #2 - Abi [20.07.2024]

Acılarla dolu bir kız ne kadar iyileşebilir ki? (Aile kurgusu ya da abi kurgusu dediğiniz şeyden) 🍂 •Bu hikaye küfür, argo kelime, şiddet gibi unsurlar içermektedir. •Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayal ürünüdür.

Abi kitapları kıtlığı çekiyorsanız doğru yerdesiniz. Sizden istediğim ana karakter olan kız ile empati kurmanız. Babasına olan düşkünlüğünü anlamanız. Bu kitapta önyargılı abiler yok, karışan bebekler yok. Alışılmış klasik abilerim hikayesi değildir. Dikkat! Bu kitabı okurken neden benim abim yok diye dert yanabilirsiniz :) "Onu istemiyorum." Nefret dolu bakışları bendeyken babamdan uzaklaştı. "Benim kızım değil o!" dedi ve üstüme atılmak için hamle yaptı. Fevri bir hareketle geriye kaçarken hemşirelerden biri annemin koluna enjektör sapladı. Sakinleştirici olduğunu tahmin ettiğim sıvı bedenine girdi, hareketleri yavaşça kesilirken hala sayıklıyordu. "Gerçekleri söyle ona Yılmaz." dedi uykuya dalmadan hemen önce. "Öz ailesini bulsun." Beni bitirecek kelimeler dudaklarından döküldü. Annem odaya alınırken babam da peşinden gitti. Bedenim titredi, vücudumu soğukluk kapladı. Bir insan narkozluyken asla yalan söyleyemezdi. Başlangıç: 12 Haziran 2022

Fransız bir baba ve Rus bir anneyle hayatını geçiren Alina Lara biranda kendini türk bir ailenin gerçek kızı olarak bulur...

"Abi mi?" "Abi-ler." 16 yıl sonra tüm hayatınızın yalan olduğunu en yakın hissettiğiniz insanın aslında bir yabancı olduğunu öğrenseydiniz napardınız?

Abi kurgusu. Bir gitsem de kurtulsam. Duracaksam da bir sen durdursan. -Tamamlandı-

"Tanıdın mı beni?" Daha fazla tahammül edememiştim bu sessizliğe. Elalarına çıkardım harelerimi. O an gözlerinde gördüğüm ifadeyle irkildim. Kararan gözlerinde en net gördüğüm duygu nefretti. Bana nefretle bakıyordu. Uzunca bir süre çıkamadım o bakışların etkisinden. "Git buradan!" Ne? Şaşkınlıkla bakıyordum yüzüne. Yıllar sonra bana söylediği ilk şey bu muydu? Öfkeyle bir adım attı bana. "Git buradan dedim sana, git!" Sarsakça bir adım attım geriye. İrice açılmış gözlerimle bakıyordum öfkeyle çevrili elalarına. Git diyordu bana. Tanımıştı beni. Gözlerindeki saf öfkeye şahit olmak soluğumu kesti. Nemli gözlerimle baktım ona. Buraya gelmeden önce günlerce yaşatmıştım kendime ilk karşılaştığımız anı. Hepsinde öfkeliydim, kırgındım. Ben hesap soruyordum, o başı önünde dinliyordu beni. Böyle bir karşılama aklımın ucundan dahi geçmemişti. Kendimi ikna etmeye çalışmıştım gecelerce beni bırakmaya mecbur kaldığına. Belki çok fakirdi, bakamadı bana. Çaresizdi. Kocasından dayak diyordu belki. Ama bunu tahmin etmemiştim. Gözlerinde görmek istediğim duygu pişmanlıktı, özlemdi, korkuydu. Bunu beklemiyordum. Hak etmemiştim. Bana nefretle bakmamalıydı.