"Yıllarca sevilen ama sevmeyen adam, Yıllarca seven ama artık yorulan bir kadın.." Onlar birbirini tanıyan iki yabancıydı.. Defne yıllarca İlyas Ege'nin yok sayan bakışlarında,kalbinde eridi. Her kırgınlığında da biraz daha eksildi. İlyas Ege içinse Defne, hep orada olan ama hiç fark edilmeyen bir detaydı. Zaman her şeyi değiştirirdi ; İlyas Ege nihayet görmeye başladığında , Defne ise artık bakmamaya başladı. Aralarındaki o bağ hiç yaşanamamış bir geçmişin ağırlığıydı...

"Nasılsın?" Gözleri şaşırmış bir ifadeyle bana döndü. Ne kadar yanlış bir karar verdiğimi kahveleri bende takılı kaldığında anladım. Ben bu adamın gözlerini nasıl unuturdum. "İyiyim, sen?" Onun kendinden emin sesine benim fısıltıdan farksız sesim eşlik etti. "Bende iyiyim." Gözlerini çekmedi üzerimden ama daha fazla kahvelere bakmayı kaldıramayan yüreğim bakışlarımı bardağıma çevirmeme neden oldu. Biraz cesaretlenerek konuşmaya başlamam gerekiyordu. Bu konuşmayı bir daha yapacak gücü kendimde hissetmiyordum çünkü. "İnandırırım demiştin o gece...Şans istemiştin." Gözlerimi kahvelerine dikerek konuşmama devam ettim. "Hala bir şans varsa biz olmaya... İnandır o zaman. Siz hiç geçmişinizden kaçıp gitmek istediniz mi? Çocukluğunuzu ardınızda bırakmak... Ben istedim, kaçtım. Ama kurtulamadım çünkü kaçmak kurtulmaya yetmiyordu. Bunu çok sonra öğrendim...

Evliliğinin gittikçe daha da kötüleştiğini fark eden Açelya, bir blog sayfasında denk geldiği 21 tavsiyeyi denemeye karar verir. : kitap kapağı için @wranaly 'e çok teşekkür ederim.<3 :

... "Soğuk, açlık, susuzluk, uykusuzluk, işkenceler.. Aklının alıp alamayacağı her şeyi göğüsleyebilirim. En karmaşık bombaları imha edebilir, en büyük savaşlardan tek bir sıyrık almadan çıkabilirim. Gözümü kırpmadan ölüme bile koşabilirim ama.." dedi ve susup derin bir nefes aldı. "Ama?" dedim hevesle gözlerine bakıp. Nefesini dudaklarıma verip alnını alnıma yasladı yeniden. Ve gözlerini kapattı. "Ama sensizlikle nasıl başa çıkılacağını bir türlü bulamıyorum." dedi ve sağ elimi tutup kalbinin üzerine koydu. Benimkinden farksız bir şekilde, sabırsızca çırpınıyordu güzel kalbi. "Sen olmadığında burada bir şeyler ters gidiyor. Nefes aldırmıyor. Herkesi tek bir emriyle dize getiren Fırtına, kalbine söz geçiremiyor. Çünkü.." dedi ve derin bir nefes daha aldı. Bu aldığı kaçıncı derin nefesti? Neden buna takılmıştım şu an? Hiç mi hiç sırası değildi.. "Çünkü içinde öyle bir kadın var ki.. Öyle masum, öyle güzel, öyle zeki ve.. Ve öyle benim.. Bazen çıldırtan, delirtip çileden çıkaran; boynunu sarıp sarmalayan atkısını, saçlarına değen beresini, yansımasını izleyen aynasını bile kıskandığım.. Öyle bir kadın ki; sevmemek mümkün değil. Öyle bir kadın ki; adını duyan herkese karanlık, bir bana aydınlık.." ... Not: Başlamadan önce Doğu'yu okumak mecburiyetinde değilsiniz. Gecenin En Doğusu'nu ondan bağımsız olarak da anlam kargaşası olmadan tamamlayabileceğiniz şekilde kurguladım. Ufak tefek noktaları da elimden geldiğince açıkladım. Sevgiler.

"Hoşuma gidiyorsun ama seni öldürürüm."

[WATR Watty 2013 En İyi Historical Fiction Hikayesi.] Herkese zarar verebilecek, acımasız bir kraliçe ve sırılsıklam aşık bir prens karşı karşıya gelirse ne olur? Masumların kötü adam sanıldığı, kötülerin örtbas edildiği, aşkların savunmasız kaldığı bir taht hikayesi. © Tüm Hakları Saklıdır. ©

Kül kedisi olmak bana göre değil. Ben hayatımı değiştirmek için hiç tanımadığım, üzerimde güzel kıyafetler olmadan beni tanıyamayan bir salağa aşık olduğumu sanıp onunla evlenmem. Adam prens olsa bile. Bu güçlü bir kadının yeniden doğuş hikayesi. Yeniden doğuş ve hayatı, aşkı, arkadaşlığı anlayış hikayesi. Hikayem bütün güçlü kadınlara armağan olsun...

Kuru öksürükleri durmadı bir süre. Boğazının acısını ben hissetmiş gibi yüzümü buruşturdum. Hastalığı benim yüzümden kaptığı için suçluluk hissi geçmiyordu da sanki artıyordu. "Ateşin düştü mü bir bakalım," diyerek ateş ölçeri elime aldığımda gerek yok dercesine elimden aldı aleti. Bileğimden beni kendine çektiğinde zaten üzerine eğilmiş halde olduğum için dengesiz duran bedenim kolayca savruldu ve kucağına düştüm. Kollarını iki yanımdan sarıp kara gözlerini gözlerime dikti yine. Hastalıktan çatlamış dudağının kenarını ısırdı beni izleyerek. "Boşa uğraşıyorsun kızım. Ne düşmesi...senin yanında beni yalnızca ateş basıyor."

Arın en sonunda dayanamayıp beni yere indirip yüzümü avuçlarının içine aldı. "Benim limanım sadece senin ve bizim çocuklarımız için Işıl Kandemir."diyip sertçe dudaklarıma kapandı. İçimde tarif edemeyecek kadar duygu karmaşasını bir anda yaşarken içindekileri dışarıya vurmak adına Arın'a acemi ama bir o kadar tutkuyla karşılık verdim. Dudaklarımızı ayırıp anlını anlıma dayadı. "Seni Ölene Kadar Seveceğim. Ruhuma ince ince işlenmiş büyük bir mühürsün ve o mühür ordan asla geçmeyecek." •••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• İki kalp birbirini tamamlamaya, birleşmeye çalışıcak. Peki ya başarabilecekler mi? Gece gündüze, gündüz geceye bulaştı. İki kalbin bir olması ve tek bedende atması. İlk yazdığım kitaptır. Acemilik vardır. Bunu bilerek okuyun lütfen. ⚜️NOT:TÜM KİTAPLARIMDA SADAKATLİ ADAMLAR VE KADINLAR VAR. İHANETE YER YOK. ©Tüm hakları saklıdır. ™©Wattpadte Ruhumdaki Mühür adı altında yazılan ilk kitap (Kullanılamaz)!

Aşkta ve savaşta her şeyin mübah olduğunu söyler herkes. Oysa gerçek hayatta bunun bir karşılığı yoktu Işık'a göre. Savaşta belki ama aşkta hayır. Aşk, masum duyguları barındırmalıydı içinde onların yaşantısına göre. Aşk çirkinlik kaldırmazdı, aşkını kullanarak kötülük yapamazdın. Küçücük bir yıldızın masalıydı bu; acısıyla, tatlısıyla. Ama en çok aşkıyla...