"Barış, çekilir misin?" "Konuşmadan olmaz." "Konuşacak bir şey yok." "Peki o zaman. Ben de herkese sevgili olduğumuzu söylerim. Hem belki konuşacak bir şeyimiz olur." *** Selin Durgun, kendini çok büyük bir hevesle gittiği maçta ünlü bir futbolcu tarafından burnuna yediği top vesilesiyle tahmin bile edemeyeceği olaylar silsilesi içinde bulur. Yediği bir top onun hayatını ne kadar değiştirmiş olabilir? [Futbol Hayran Kurgusudur]

Birbirimizi mahvetmeden duramıyorduk. Sorun şu ki, vazgeçemiyorduk da.

Bu evlilik gerçek değildi. Aynı evde yaşayan iki yabancıydık. Sonra birbirimizin yarasına dönüşmeye başladık. Garip olan şey ise, bir süre sonra bunun sahte gibi hissettirmemesiydi. Ve ben, onun en kötü hâlini bile ezbere biliyordum. ⚠️ İçerik Uyarısı: Bu hikaye sağlıksız ilişki dinamikleri içermektedir. Karakterlerin davranışları ideal ya da örnek ilişki olarak sunulmamaktadır. Okuyucu takdiri önerilir.

Kaşlarını çatarak burnunun dibindeki adamı sertçe göğsünden ittirdi. 'Senden uzak durmaya çalıştıkça, daha çok bulaşıyorsun bana.' Adam ise alayla güldü. 'Çünkü sen, uzak durdukça daha da bulaşılası oluyorsun.'

"Kokun çok güzel. " "Neden bu kadar şaşırdın? " "Eski kız arkadaşım da böyle kokuyordu. "

"Aral? Ne işin var senin burada?" Arkamı döndüğümde Sezen'i görmemle umursamazca baktım. "Korumayım Sezen. Onun için buradayım." dediğimde gözü az önce gezindiğim yere baktı. "Şu kızın mı?" dediğinde başımı salladım. "Anladım, az önce yanındaki adama onu öldürmek ister gibi bakıyordun." Evet. "İşim bu." dediğimde güldü. "İşin adam öldürmek mi?" dedi. Hayır, benim olana dokunanı öldürmek.

'Neye bakıyorsun topçu?' Adam gülerek kızın burnunun dibine kadar girdi. 'Sana bakıyorum. Ne kadar deli olduğunu anlamak için.'

*Eski adı: Oyunbozan 2* Ardıç: Bana birini ayarlamaya çalışma artık Ardıç: Beni kimseyle yakıştırma Ardıç: Ben sana âşığım, aptal kız Ardıç: Görmüyor musun bunu?

Araf Altuğ Akıner. O kusurlardan oluşuyordu. Yüzünde, kariyerinde, verdiği kararlarda, hayata bakış açısında ve en önemlisi ruhunda var olan kusurlardan... Karşı tarafa sinir krizi geçirtebilecek derecede karamsardı. Başarılı olmak istediği halde, hemen pes edecek kadar korkaktı. Yerinde olabileceği kişilere bakıp imrenecek kadar çaresizdi. Ve yeteneğinin farkında olamayacak kadar kördü. Ta ki... Benimle tanışıncaya dek... Tek ihtiyacının biraz cesaret, biraz da inanç olduğunu biliyordum. Önceki takımından kovulmuş, futbola küsmüştü. Ama her şeye rağmen bir yanı geri dönmek ve hastalık derecesinde sempati beslediği Beşiktaş'ta oynamak istiyordu. Asla maçlarda giyme şansı bulamadığı o formaya, asla oynayamadığı o takıma, asla gerçekleştiremediği o hayale âşıktı. Ben bu hikâyede vasıfsız ve futbolla alakası bile olmayan biriydim. Sanırım onunla tanışma nedenimiz de buydu. Ben cahil cesaretimle, hayallerinin peşinden koşması için ona yardımcı olmalıydım. Bilmiyorum, belki de böyle olduğuna inanmak istiyordum. Yine pes ettiği anlardan birinde -ki bu çok sık oluyordu- ona baktım ve fısıldadım. "Kartallar yüksek uçar." Ela gözleri, gür kirpiklerinin altından bana baktığında içimde binlerce kartal hareketlendi. "O halde senin için uçacağım."