Jisung:Neden beni seçtin? Minho:Belki bir amacım vardır:)

Hoca bir an tereddüt etti. Böyle bir şeyin olacağına ihtimal vermek istemiyordu. Çaktırmadan kağıda bir şeyler yazıp Jisung'un önüne koydum. "Çantanı göster ve rahat ol." Bana kısa bir bakış attı. Ardından da çantasını masanın üzerine koydu. "Bakın hocam." dedi.Hoca bir an tereddüt etti. Böyle bir şeyin olacağına ihtimal vermek istemiyordu. Çaktırmadan kağıda bir şeyler yazıp Jisung'un önüne koydum. "Çantanı göster ve rahat ol." Bana kısa bir bakış attı. Ardından da çantasını masanın üzerine koydu. "Bakın hocam." dedi.

Ve okyanusların dalgaları ne kadar uzağa gitse de, mutlaka geri dönerdi.🐠🐠 |SÖZLER|

Küçükken yaşadığı ağır travmalar yüzünden konuşamayıp amcalarıyla yaşamak zorunda kalan arminanın başına en fazla ne gelebilirki

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."