"Bir bilsen ne kadar zamandır şunun hayalini kurduğumu." Şakağıma doğru bir öpücük daha kondurdu. "Seni doyasıya öpüp koklamayı." Ardından yanağıma indi öpücükleri. "Geldin ve beni dünyanın en mutlu adamı yaptın." Dudağımdan da öpüp alınlarımızı birbirine yasladı. "Seni çok seviyorum. Seni senden çok seviyorum." Bu kez ben dudaklarına ufak bir öpücük bırakıp ayrıldım. "Seni çok seviyorum. En az beni sevdiğin kadar seviyorum seni." Kollarımı boynuna dolayıp yüzümü boynuna gömdüm. Kokusunu içime çektim. Çok özlemiştim.

𝗧𝗔𝗠𝗔𝗠𝗟𝗔𝗡𝗗𝗜! Elzem:Çok lazım. En gerekli. Vazgeçilmez. 02.12.24 💛 03.02.25 ❤️

"İtalyanlar genellikle böyle sinir bozucu mu olurlar?"dedim kıkırdayarak.Dudaklarını yaladı ve bakışlarını üzerimden çekerek sırıttı. "Öyle olduğumu düşünmüyorum." Elinde ki formayı çekerek aldım ve ona doğru yaklaşarak parmak uçlarımdayken kulağına eğildim."Kanıtla o zaman."

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"

Açıklama yok sadece yapmak istediğim için yazıyorum kitabı yazıp ortadan kaybolmak gibi düşüncelerim var iyi okumalar..

onu düzeltebilirdim ya da o benim kalbimi kırardı. sonuçlarına razıydım çünkü en baştan uyarılmıştım. barış alper yılmaz, texting|story

Olmazlara inat elimi tut.