pabucumun bayboyu Ayşen: Ama senin gibi tiplerden hoşlanmam. Ayşen: Senin gibi tipler dediğim. Ayşen: Kötü çocuk gibi takılan. Ayşen: Zeki ve çalışkan erkekler daha çok ilgimi çekiyor. Ayşen: Ama şerefsizim sen de bir bok var. Ayşen: Ne olduğunu bilmiyorum. Ayşen: Beni sana çekiyor. Ayşen: Belki de auran yüzünden. Ayşen: Bu yüzden ben de dedim ki. Ayşen: Ben bu çocuğu adam ederim. Ayşen: Pabucumun badboyunu çok güzel adam ederim. |Dikkat bu kitap sizi ders çalıştırmak için gaza getirebilir...| -Yaşanmış olaylar ve hayal dünyamın birleşimidir- Başlangıç: 02.11.23 Bitiş: 18.02.24 #badboy 1. => 10.11.23 #lise 1. => 17.11.23 #anonim 1. => 17.11.23 #okul 1. => 20.11.23 #sevgi 1. => 22.11.23 #mizah 1. => 03.12.23 #texting 1. => 12.12.23 #arkadaşlık 1. => 14.12.23 #romantizm 1. => 24.12.23-20.03.24-15.06.24 #gençkurgu 5. => 23.03.24 #eğlence 1 => 28.04.24 #romantizim => 28.04.25

Birgün Ela,İlayda,Kumsal,Elçin,Esila,Hare ve Ada isimli genç kızlar terkedilmiş bir okula giderler. Oradan bir bilgi toplamaları gerekmektedir fakat onlar bunu başaramadan ölürler.İki kişi hayatta kalır. Bunlardan birisi Ana karakterimiz Ela,diğeri ise Elanın en yakın arkadaşı İlayda. Peki işler onların istediği gibi ilerleyecek midir? Yoksa kader onlara bambaşka bir hayat mı sunacaktır? Sizde bizim bu uzun maceramıza katılmak ister misiniz?

Tüm dünyam gözümün önünde yok olurken, tek başımaydım. Cızırtılı sokak lambalarının altında yürürken orada, karanlıkta ses çıkarmadan beni izlediklerini biliyordum. Daha doğrusu, hissediyordum. Ara sıra bana zarar vermeye niyetleniyorlardı, fakat bu onlar için kötü sonuçlanıyordu. Çünkü üzerimde birkaç bıçak ve 2 gümüş Colt vardı... İnsanlar kaçıp saklanırken, ben onlarla savaşıyordum. Sahi bunu neden yapıyordum? İnsan ırkına bu kadar zarar vermiş yaratıklardan neden korkmuyordum? Onlarla savaşıp, aptal insanların yaptığı yanlışı neden ben düzeltmeye çalışıyordum? Genetiğiyle oynanmış insanlarla, Mutantlar... Dünyadaki varlıkları insan, hayvan ya da mutant olarak ayırabilirken, kendimin ne olduğunu bilmiyordum. Herkesten farklı olduğum aşikârdı; fakat kesinlikle insan değildim. BİLİM KURGU #1 (DÜZENLENİYOR)

Hem klişe hemde klişelerden uzak bir abi kurgusu.

Gök Dalaman. Yüksek anksiyete ve epilepsinin mahvettiği hayatında, yeni umutlar ve yeni deneyimlerle hiç tatmadığı bir şefkati tadacaktı. Baba şefkatini. Bazen, kan bağının önemi olmadığını anlardı insanlar ve hayat bunu Gök'e acı tatlı bir yolda öğretmişti. Yayınlanma tarihi 29.08.2022

Bir metro istasyonu, 14 rehin. Sınırlı yemek, Sınırlı su. Tuzak ve ölümler. Hayatta kalmak için neler yapardınız? Peki onlar ne yaptı? Bu oyununun sadece bir kazananı olacak, Ve herkes bir bir ölecek. Benimle bu oyunu oynar mısınız?

Kitabın çalınması durumunda hemen işlem adli başlatılacaktır! Tüm hakları saklıdır. KİTAP DÜZELTİLME AŞAMASINDADIR. TOPLAM 40. BÖLÜMDÜR. DÜZELMİŞ OLAN BÖLÜMLER ÜZERİNDE BELİRTİLECEKTİR. ... "Git" dedim kısık bir sesle. Ne kadar zamandır görüşmemiştim onunla? Çok özlemiştim. Ama onunla yüzleşmek demek, geçmişim karanlığının beni ele geçirmesi demekti. Olamazdı... Olmamalıydı hazır değildim. Alaz bir adım daha attığında, aramızdaki hava neredeyse kıvılcım çıkaracak kadar ısındı. Gözlerimin içine öyle bir baktı ki, nefes almak bile fazla gelmeye başladı. "Elimi çekmemi istemiyorsun." dedi alçak bir sesle. Yalanlayamadım. Ellerimi iki yanda sanki teslim olur gibi bıraktım. O an yüzüme eğildi, nefesi dudağıma değemeyecek kadar yakın, ama uzak duramayacak kadar tutkuluydu. "Gece..." Adımı sanki yıllardır söylemek için bekliyormuş gibi fısıldadı. Parmakları yüzümün kenarından boynuma doğru ilerledi; beni geri itmedi, çağırdı. Kalbim göğsümde çarparken o, başımı usulca kendine doğru yöneltti. "Gözlerini benden kaçırma." dedi. Kaçamazdım zaten. Çünkü gözlerine her baktığımda içimde bir yerlere dokunuyordu-sıcak, derin, tanıdık bir yere. Aramızdaki mesafe neredeyse yoktu artık. Sanki nefes alsam dudaklarımız birbirine değecekti. "Seni böyle görmeyi... çok özledim. " diye fısıldadı. Sesindeki özlem, dokunuşundaki titreme... hepsi aynı anda içime işledi. Parmakları boynumun arkasına çıktı; elimi beline koyduğum anda gözleri karardı. Yakınlığımız bir an bile azalmasın ister gibi beni kendine çekti. "Bu defa olmaz! Beni senden ölüm alamadı Gece. Korktum çok korktum. Kalbinin sesini duyabiliyorum. Sende benim gibi yanıyorsun. " dedi, alnını benim alnıma dayayarak, "O yüzden beni durdurma." Dedi. Nefesim onunkine karıştı. Kalbim, göğsüne değecek kadar yakındı. "Durma" diye fısıldadım

"Güneş'in ölmeye başladığı zamanlarda, Dünya'yı başka bir galaksiye taşıyacak güce sahip iki kolye icat edilir. Ne var ki kolyeyi taşıyacak iki kişinin, insanlığı korumak adına ödemesi gereken ağır bir bedel vardır. " Yeni devirde, dengeler değişmiş; teknoloji ilerlemiş fakat insanların teknolojiden yararlanmaları kısıtlanmıştır. İletişim, telefonlar yerine kafa derilerine yerleşen çiplerle; ulaşım, gökyüzünde süzülen arabalarla sağlanmaktadır. Otoriteler, insanların kıyamet korkusundan faydalanarak yönetim gücünü elde etmişlerdir. Yönetime baş kaldırabilen tek grup, gelecekten geldiğini iddia eden ve galaksiler arası kaçışın bir felakete neden olacağını duyuran 'Kuledekiler' adlı örgüttür. Hira, doğduğu günden beri bedeninde taşıdığı kolyenin, yaşadığı gezegeni yaklaşan kıyametten kurtaracak büyük bir planın kilidi olduğunu öğrendiğinde on altı yaşındadır. İnsanlığı kurtarmak için kendi hayatından, hayallerinden ve herkesten gizli tuttuğu aşkından vazgeçmeye zorlanır. Kolye, kimsesi olmayan bir kızın, sonunu bildiği bir savaştaki mağlubiyetini anlatır.

Ben kim miyim? Canı sıkılınca arkadaşlarının kolunu ısıran, birilerini dövmeye bayılan, her derste kopya çekerek yüksek alan, arkadaşlarını ifşalayıp onları tehdit eden, futbol aşığı, insanların kafalarına birşeyler fırlatmaktan haz alan, arkadaşlarının sırtına atlamayı seven, yakışıklı çocuklara laf atmaktan çekinmeyen, okula gitmemek için kolonya içen, okulda ki herkese su balonu atan, arkadaşlarını neredeyse hergün korkutan, Eyloşumun biricik aşkı, Umutcuğumun baş belası, Mertoşumun kankeytoşu, Selişkomun çikolatası, Emroşumun su aygırı olan Duru Albey'im bebekler❤ "Her canlı birgün Duru'nun azabını tadacaktır" -Umut Taşçı☁ ☁☁☁ Kapak Tasarımı : elvanylmaz12 ✔️

"Sorun ellerimdeyse, problem değil. Onlardan kolayca kurtulabilirim. Eğer sorun gözlerimdeyse, onları sonsuza kadar kapayabilirim. Ama ya sorun beynimdeyse? Bunu nasıl engellerim? ...Peki ya normal olan bensem ve hepiniz eksikseniz?"