" නිදු උබ මට ආදරේ නොකරට කමක් නෑ.. මම උබට පණ ඇරලා ආදරෙයි...... උබට ප්‍රශ්නේ මම කොල්ලෙක් උනු එකනම් කමක් නෑ ..ඒත් මට උබත් එක්ක උබේ ලොකු අයියා වගේ ඉන්න දීපන්.. මම උබේ ඔලුවට අත තියලා පොරොන්දු වෙනවා. මගෙ ජීවීතේ තීන තාක් කල් උබේ ඇස්වලට සතුටු කදුලක් හැර එක කදුලක් උනන්න ඉඩ තියන්නෑ ... ඉවසපන් නිදු .... පතොක් වලට මල් පිපුනම ඔය කොයි මලත් පරාදයි .... - දෙනුවන් විශ්මික

"What's wrong?" He asked softly, grabbing Kai's arm and preventing him from running away again. "N-nothing." Kai whispered looking down at his shoes. Nicolas lifted Kai's chin and looked into his black eyes with a soft look. "I know something is wrong. Tell me." He coaxed moving his hand from Kai's chin to cup his cheek instead. "I don't like it when you laugh and smile with Rex" Kai mumbled. "I want you to only smile at me." _____________________________________________ Kai and Nicolas were best friends. They've always been best friends. Everyone around them craved to have a friendship as beautiful as theirs. Nothing could change it. Until something could. Something as simple as feelings.