🥀💔 "Ben gidiyorum Berfan. Bir daha dönmemek üzere gidiyorum." Kelimeler ağırdı, nefesi düzensizdi. Kalbinin çarpıntısı, göğsünü sıkıştırıyor, nefes almasına bile izin vermiyordu. Boğazındaki düğümü yutkundu ve ekledi. "Tek başıma." Sonda vurguladığı tek nefeslik cümle, bir bıçak gibi Berfan'ın içine saplandı. Yüreğini burkan bir sessizlik çöktü aralarına. "Biz!" diye haykırdı Berfan, gözleri koca bir çığlığı içinde tutmaya çalışırcasına parlıyordu. O tek kelime, yıkılan gururunun enkazında can çekişirken, ayaklarının altına batıyordu sanki. Ama umursamadı, acısını hiçe saydı. "Biz diye bir şey yok. Unut olanları." Acımasızca savurdu bu cümleyi Yusuf Karahan. Sesinde soğuk bir keskinlik vardı. O soğukluk, Berfan'ın içine işledi, iliklerine kadar titremesine sebep oldu. Gözleri kararmıştı. İçindeki öfkeyle birkaç adım attı ve göğsünden sertçe itti. Yusuf'un bir anlığına sendelemesine aldırmadan, gözyaşlarıyla harmanlanan sesiyle haykırdı: "Ne demek yok! Allah'ın cezası, ne demek 'biz' diye bir şey yok?" Nefesi düzensizdi, göğsü hiddetle inip kalkıyordu. "Dün gece... Dün gece benimle birlikte oldun sen!" derken sesi çatallaşmış, titremesi öfkeyle gölgelenmişti. "Sabah gittiğinde 'geleceğim' dedin... Ne değişti, hı? Söylesene, ne değişti de yine benden vazgeçtin?" 🥀 "Göreceksin!" diye tısladı, sesi zehir gibiydi. İki parmağının tırnaklarını birbirine bastırarak devam etti. "Gün gelecek..." Her kelimesi bir intikam yeminiydi. "Seni şu kadar sevmem için bana yalvaracaksın." Baş parmağıyla işaret parmağının arasındaki incecik boşluğu gösterdi. Gözleri, karşısındaki adamı delip geçecek gibi parlıyordu. "Ama ben o gün..." dedi, sesi alaycı bir acıyla titreyerek. "Bırak sevmeyi, senin yüzüne dahi bakmamak için ölmeyi tercih edeceğim!"

( Bu kitap asla sevilmeyeceğini düşünen bütün herkese ithaf edilmiştir... ) ( Zamanında acemice yazıldığı için yanlışlar olabilir bunu bilerek okuyunuz) Bilinmeyen Numara : Kader mi bizi bağlayan yoksa gözlerim mi seni her yerde arayan

*Abimin arkadaşı konulu mahalle kitabı "Ah be küçük kız. Beni peşinden koşturmayı çok seviyorsun," dediğinde soluklanmak için durduğu kısa saniyede kaslı göğsü sertçe yükseldi. "Koşma o zaman!" Aramızdaki mesafeyi tek adımıyla kapattığında belimin arkasına avcunu yaslayıp esir aldı ve bedenimi kendine sertçe çekti. Göğsüm göğsüne çarptığında soluğum kesilerek başımı kaldırdım ve gözlerinin içine baktım. Bakışları alev almışçasına yanıyordu. "Dikkatimi hiç çekmemeliydin," diyerek sırtımı arkamdaki duvara yaslayarak gözlerimin önünü düşen saçımı çekerek kulağımın arkasına sokup yaklaştı. Dudaklarımızın arasında tek nefeslik yer vardı. "Bensiz bir hayatı unut. Seni almasına asla izin vermem!" AŞK ONLARI ÇOK HABERSİZ VURACAK

DİKKAT: ÖĞRETMEN ÖĞRENCİ KURGUSUDUR Lavinia: Sana vermem gereken bir ceza vardı. Defne: Tobe hasa Defne: Ben neden hatırlamıyorum? Lavinia: Hatırlatayım istersen. Lavinia: Yanına gelirsem hallederiz. Lavinia: Ama inlemelerin ile tüm binayı ayağa kaldırırsın. Lavinia: :) Kitap kapağı için: Instagram: camelia_angell Başlangıç tarihi: 04/02/2024

"Bu benim mahvolma hikayemdi ve tam şu an bunu anlamıştım. Hıçkıra hıçkıra ağladığım zeminde mahvolurken bu hayata mahvolmak, yok olmak için geldiğimi anlamıştım." İki ruh, geçmişten gelen yaralar, hayatın bir yerlerde bir araya getirdiği o iki beden. Kayıplar, savaşlar ve en derin yara izleri. Onlar birer geçmişteki yaralı ruhtu. Kapanan yaraları birbirlerini bulmalarının ardından yavaş yavaş açılmaya başlamıştı.

Çilekli lolipop grubuna eklendiniz. ••• (texting - tamamlandı) YN: Küfür ve argo var, rahatsız olanlar geri tuşuna basıp çıkabilirler. Lütfen, karakterlerime küfür edecekseniz hiç okumayın. Bu kitaptaki herşey hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur. Lütfen, kitabımda reklam yapmayın. Başlama yayım tarihi: 06.05.2021 🎈 Bitiş yayım tarihi: 26.05.2021 🎈 Kapak tasarımı: @eccedentesiost_ Wattpad platformunda 'Ayça | Texting' adlı ilk kitap. 💞 100K (19.06.2021) 💞 500K (25.07.2021) 💞 1M (26.02.2022) 🌻 #çiçeğim 1. (12.05.2021) 🌻 #ağlamak 1. (02.06.2021) 🌻 #acı 1. (12.06.2021) 🌻 #gençkurgu 1. (15.06.2021) 🌻 #ayça 1. (18.06.2021) 🌻 #mizah 1. (19.06.2021) 🌻 #trajedi 1. (20.06.2021) 🌻 #kitap 2. (22.06.2021) 🌻 #kısahikaye 1. (23.06.2021) 🌻 #gençkızedebiyatı 1. (25.06.2021) 🌻 #sevmek 1. (28.06.2021) 🌻 #eğlence 1. (30.06.2021) 🌻 #komedi 1. (30.06.2021) 🌻 #text 1. (30.06.2021) 🌻 #yamaç 1. (30.06.2021) 🌻 #wattpad 1. (10.08.2021) 🌻 #edebiyat 1. (09.09.2021) 🌻 #texting 1. (08.10.2021) 🌻 #dram 1. (19.12.2021) 🌻 #roman 1. (30.08.2022)

"Geliyor ağam geliyor Zamir ağamın arabası geliyor!"diye bağırdı konağın kahyası. Bütün konak neredeyse bugün için hazırlanmıştı. Bir askerlik sevdasıdır diye tutulup gitmişti bu konaktan Zamir Yaman şimdi ise yedi yılın sonunda evine geri dönüyordu. Seneler önce babası asker olmasına karşı çıktı diye terk ettiği evine geri dönüyordu. Bütün konak halkı dışarıya dökülmüş bahçeden içeriye giren arabaya dikkat kesilmişti. Arabanın film kaplı camları yüzünden içerisinde hiç bir şey görünmüyordu. Zamirin annesi ne hayallerle beklemişti oğlunun dönüşünü, köyün en güzel kızıyla evlendirecek ne zamandır beklediği torunlarını alacaktı kucağına. Babası ise oğlunun eve dönmesine askerliği bırakmasına çok sevinmişti oğlunu tekrar aşirete ağalığa döneceğini biliyordu ama bilmedikleri daha önemli bir mesele vardı. Konağın önünde araba durduğunda sürücü koltuğunun kapısı açılmıştı. Zamir Yaman arabadan dışarıya adımını attığı an konakta zılgıt çekilmeye başlanmış şen şakrak hoş geldinler kulaklarda çınlanmıştı ta ki arabanın diğer kapısı açılana kadar. Yan taraftan inen kahverengi saçları dalga dalga olan ve etrafa büyük bir yabancılıkla bakan kıza döndüler. İkisi arabanın önünde yan yana geldiklerinde onun bir arkadaşı olduğunu düşünmek istemişlerdi ama kızın parmağındaki ve Zamirin parmağındaki alyanslar her şeyi açıklıyordu. Daha olayın şokunu atlatamadan arabanın arka kapısı açılmıştı bu kez. Elinde bir oyuncak bebekle arka koltuktan bir kız çocuğu inmişti koşarak Zamirle kadının önünde durduğunda kadının elini tutmuştu. "Artık burada mı yaşayacağız anne?"

Karadeniz kadar hırçın, Doğu kadar Zorduk. Güneş kadar umutlu, ay kadar yalnızdık. Birimiz siyah birimizse beyazdık. Öyle ayrı dünyaların insanıydık ki anlarken kendimizi Paraladık. İlk bakışta kaldı gözlerimiz, son sarılışta kaldı kalbimiz. Bir sevda ateşinde yanan iki yürekli Sevgilinin savaşı... Aile her şeydir ama AŞK bambaşka şeydir... 🕯️ *Biz senin ile olmayacak bir hayalin içinde çırpınan iki bedendik. Birimiz Karadeniz'in sisiydik, diğerimiz ise Doğu'nun hissizliğinden ibarettik...* 🕯️ Gerçek Hayat hikayesinden alıntıdır:) (Ç) Alınması durumda gereken bütün işlemler yapılacaktır. Adı ve konusu bakımından ilk ve tek kitaptır! Kapak Tasarımı- @duendesing🤍

Bir mahalle hikâyesidir.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."