"Yıllar sonra anneme kavuşmuş gibiyim Eylül." diyerek sardı beni abim. "Anne kokusu..." Saçlarımı koklayan abime karşılık beline sımsıkı sarıldım. Arkamda Ömer abimi hissettim. Saçlarıma öpücük bıraktı. "Kıskandım." diyerek Utku abim de kocaman açtı kollarını. Umut abim de aynı şekilde gelip sarıldığında, bu halimize güldüm ancak gülüşüm bile titriyordu. "Kardeşimi ezdiniz, çekilin." dedi Ömer abim. Beni ortadan çekti. Ayak ucumda kucağıma gelmeye çalışan oğlumun boyuna indim. Elimdeki hırkayı tereddüt etmeden sırtına geçirip kucağıma aldım. "Ömrüm boyunca saklayacağım bunu." ❃ "Yaralayacak sanacaksın, ama hep sen kazanacaksın. Üstlerine gitmeyi öğreteceğim." 03.11.2021 - 13.12.2021

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

Lizge Sancaktar; 5 yaşındayken çocukluk arkadaşının üvey babası tarafından kaçırılıp 2 yıl boyunca tutsak edilir. 2 yılın ardından özgürlüğüne sokaklarda kavuşan Lizge'nin ne adı, ne soyadı... Ne de kendisi artık eskisi gibi değildir. ~ "İsmin ne senin?" dedi kadın, gözlerini gözlerimden çekmeden. "İz." dedim tek bir solukta. İsmim gibiydi hayatım. Herkesin hayatında ufakta olsa iz bırakabilecek bir hikayeye sahiptim. "İz." dedi kadın ismini telaffuz ederek. Bir adım öne çıktı ve bana yaklaşarak tebessüm etti buruk bir şekilde. Gözlerinde ki acımayı gördüm. Bana kızsınlar, bağırsınlar, aşağılasınlar istiyordum. Acımak, derimin altına iğne batırılması gibi bir histi. Canımı yakıyordu... ~

Dikkat edin okuduğunuz hiçbir aile kurgusuna benzemiyor. Normallerin dışında bir aile kurgusu... İskoçya'dan Türkiye'ye uzanan bir hikaye. "Ablacım demedim mi ben sana? Değişmezler onlar, ne sevgiden ne saygıdan anlarlar bırak mal mülk onların olsun bana siz yetersiniz. Eğer eksikliğini duyarsan annede olurum sana abla da. Abilerin de baban olur. Bırak artık inadı, anla onlar bizi istemiyorlar. Biz yine bize kaldık..." . . Yeri geldiğinde ağlayacağınız yeri geldiğinde güleceğiniz insanların birbirinin arkasından iş çevirdiği o aile kurgusuna hoş geldiniz.

(Gerçek aile kurgusudur) Annesinin yaptığı seçimle abilerinden koparılan Güz, üvey babasının koyduğu katı kurallarla büyür. Yıllarca tek umudu, abilerinin gelip onu bulması olur ama kimse gelmez. Kendi hayatını kuracak kadar başarılı olduğunda abilerinin kapısını o çalar. Aralarındaki kan bağına rağmen kesişim sıfır noktasına ulaşmaz. Her tarafında birbirine geç kalmasının çokça nedeni, çokça pişmanlığı vardır. Güz'ün hikâyesi; kaybolan bir çocukluktan, yeniden kurulan bir aileye, aşka ve özgürlüğe uzanan zorlu bir yolculuğa...

​Şahin Ailesi için zaman, on yaşındaki kızları Mira'nın kaçırıldığı gün durmuştu. Dokuz yıl süren sessizlik, kapılarına gelen bir haberle bozuldu. Kızları bulunmuştu. ​Ama büyük bir oyun vardı: Bulunan kız Mira değil, onun varlığından bile şüphe edilmeyen ikizi Miray'dı. ​Şahin ailesi, bağırlarına bastıkları bu kızın Mira olmadığını öğrendiklerinde aynı sevgiyi sürdürebilecek miydi? Yoksa Miray'a duydukları şefkat, sadece bir hayaletten mi ibaretti? ​En önemlisi... Miray'ın yıllar sonra sığındığı bu liman, gerçekten onun ailesi miydi, yoksa en büyük hapishanesi mi olacaktı?

Oldukça narin ve ürkek olan Papatya bir gün onca yıllık ailesinin öz olmadığını öğrenirse ne olur? Yeni ailesine alışabilecek mi? Peki yeni ailesi onu nasıl karşılayacak? Bir de üstüne uzun zamandır kalbinde sakladığı aşkı karşısına hiç tahmin edemeyeceği bir şekilde çıkarsa? (Tatlı bir aşkla harmanlanmış bir aile kitabı okumak istiyorsanız tam yerine geldiniz.)

~Sıradan klişeleri aşan ama yerine bambaşka klişelikler de getiren bir "gerçek ailem" kitabı.~ Hilal Kavasoğlu İstanbul'un sayılı iş adamlarından biri olan Alparslan Kavasoğlu'nun kızıdır. Küçüklüğünden beri babasının ona karşı soğuk tavırlarıyla ve annesinin ona karşı oluşturduğu bazı dayatmalara maruz kaldığı için ikisiyle de pek iyi anlaşamaz. Onun için hayat abisi Orhan ve yakın arkadaşı Doğukan'dan ibarettir. Hilal'in sıkıcı geçen günlerinden birinde aslında gerçek bir Kavasoğlu olmadığı ortaya çıkar ve Hilal'in zaten pek yerinde gitmeyen hayatı hepten altüst olur. "Babam benden utanırdı. Beni sevmesi ve takdir etmesi için gözünün içine bakardım. Ama o gözlerime 2 saniyeden fazla bakmazdı bile. Nedenini o zamanlar anlamazdım. 'Bu ailede Melek kadar bir değerim yok mu?' diye düşünür dururdum. Sürekli kendimi Melek ile kıyaslardım. Ben..çoğu zaman kendi kardeşimi kıskanırdım. Annemse babamdan daha beterdi. Babam beni sosyal yaşamdan soyutlamaya çalışırken annem kahkahalarıma el koyardı. Giydiğim şeylerden davranışlarıma kadar her şeyime karışırdı. En çok da yediğime. O ikisi bana hayatı zehretmek istiyor gibilerdi. Şimdi bakıyorum da gibisi fazlaymış. Öyleymiş..."