SINIRDA SERİSİ I Bu kitap kısa bir asker kurgusudur. İki askerin evlilik hayatını anlatan, geçmiş ve şimdiki zamandan oluşan bir hikâyedir.

"Şuan itibariyle şehirden bile çıkışınız yasak. Her hareketiniz kontrol altında tutulacak." "Peki sen, binbaşı?" Diye sordu. "Biyolojik olarak benim kızımsın. Kayıtlarda DNA testi raporu var. Neye güvenerek böyle konuşuyorsun?" "Merak etmeyin, Alkan bey. Benim konumum asla sarsılmayacak bir yerde." Lakayıt devletin en önemli projesiydi. Devlet beni görevden uzaklaştıramazdı. Akay atılsa bile Lakayıt olarak görev vermeye devam ederdi. Ne de olsa Lakayıt olmak bunu gerektirirdi. Devletine sonsuz güven vermek. (İşkence, yoğun küfür/argo kelimeler ve +18 sahneler olacaktır, bölümler belirsiz aralıklarla atılacaktır!) (Enişte 18. bölümde gelecektir! Ehehe) !!"LAKAYIT" ismiyle yayımlanan ilk ve tek kitaptır!! Bitiş Tarihi: 26 Mart 2025 🥇Albay // 12 mart 2024 🥇Askerkız // 12 mart 2024 🥇Gerçekaile // 12 mart 2024 🥇Kadınasker // 14 mart 2024 🥈Abilerim // 14 mart 2024 🥈Acı // 24 mart 2024 🥇Ötüken // 30 mart 2024 🥈Terör // 30 mart 2024 🥇 Askeriye // 28 mart 2025

27 yıl sonra üvey evlat olduğunu öğrenen Yüzbaşı Arden, onca acıyı boşuna mı yaşamıştı? Peki şimdi ki hedefi neydi? Yeni (öz) ailesine bir şans vermeli miydi? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam mı etmeliydi? Hep beraber göreceğiz, tabi isterseniz... -FİNAL OLDUKTAN SONRA DÜZENLENECEKTİR!-

Hayat biz planlar yaparken karşımıza çıkanlardır... Karaca yeni hayatına alışabilecek mi?

"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1

‼️KİTAP YENİDEN YAZILDI‼️ Yayınlama tarihi 22/02/2025 Kapağı @adelyswie yazarım yaptı. Teşekkür ederim. Bazı kurşunlar kalbe değil, geçmişe saplanır... Yüzbaşı Yıldız, Kılıç Timi'nin kararlı ve korkusuz komutanı, geçmişin yaralarını kalbine gömmüş, görevine adanmış bir askerdir. "ASEL Aİ" adıyla anılan karanlık yapılanmayı çökertmekle görevlendirildiğinde, en büyük sınavının düşmanla değil, kalbiyle olacağından habersizdir. Çünkü yeni operasyona atanan ikinci yüzbaşı, yıllar önce yaşanan unutulmaz bir ayrılığın yükünü taşımaktadır. Birbirlerine duydukları öfke kadar yakıcı bir özlemle tekrar karşı karşıya gelen bu iki insan, şimdi aynı timde, aynı hedefe kilitlenmek zorundadır. İntikam mı ağır basacak, yoksa kalpte küllenmeyen hisler mi? Onların bu hikâyesinde, bir kurşun sadece hayatları değil, kaderi de değiştirebilir ~Elveria~

Üsteğmen Selis Karayel, yıllardır tek başına çalışan, kurallara uyduğu kadar kendi kurallarını da koyan bir askerdi. Başarılarıyla adını duyurmuştu ama hiçbir zaman bir timin parçası olmamıştı. Ta ki çıktığı bir görev sırasında ortadan kaybolana kadar... İki ay boyunca kendisinden haber alınamadı. Kimileri öldüğünü düşündü, kimileri çoktan unutulduğunu. O ise düşman elinde geçirdiği her gün biraz daha tükenirken tek bir şeye tutundu: konuşmamaya. Çünkü bazen bir insanın sahip olduğu son şey suskunluğudur. Tam hikâyesinin burada biteceğine inanmışken bir operasyon gecesi hayatı değişti. Gözlerini açtığında kendisini YELTEN Timi'nin ortasında buldu. Fakat Selis için asıl problem kurtarılmış olması değildi. Asıl problem, yıllardır tek başına hareket etmeye alışmış birinin artık bir timle yaşamak zorunda kalmasıydı. Sürekli konuşanlar, sürekli tartışanlar, birbirinin hayatına karışanlar ve hepsinin başında, yüzündeki ifadeyi değiştirmemeye yemin etmiş gibi duran Yüzbaşı Pamir Sancaktar... Selis'in gelişiyle birlikte YELTEN Timi'nin düzeni bozulurken, geçmişten gelen sırlar da birer birer gün yüzüne çıkmaya başlayacaktı. Çünkü bazı gerçekler yıllarca saklanabilir ama sonsuza kadar gizli kalamazdı. Kayıplar, dostluklar, kahkahalar, operasyonlar, aile olmak, ait olmak ve insanın kaçmaya çalıştığı geçmişiyle yüzleşmesi... Bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu hikâye; inadın, sadakatin, vatan sevgisinin ve birbirine tutunmayı hiç beklemeyen insanların hikâyesi. Ve belki de en önemlisi... Unutulduğunu sanan bir kızın, aslında hikâyesinin daha yeni başladığını fark etmesinin hikâyesi. "Unutulduğumu sandım. Oysa hikâyem daha başlamamıştı."

Yıllar önce bir operasyon sırasında esir düşen Üsteğmen Zeynep Korkmaz, hayatta kalmanın bedelini altı arkadaşını kaybederek ödemişti. O günden sonra ne kalbi, ne de mesleği eskisi gibi oldu. Devletin gölgelerinde yıllarca süren özel görevlerin ardından yeniden askeriyeye döndüğünde, onu hiç beklemediği bir yüz karşılayacaktı: Bir zamanlar hayatının en büyük yarası olan Yavuz Bozkurt. Zeynep, geçmişin sessiz izleriyle, bugünün tehlikeleri arasında sıkışırken, hem kendi karanlığıyla hem de ülkenin geleceğini değiştirecek bir tehditle yüzleşir. Ölümle yaşam arasında sıkıştığı anda ise, hem bir asker hem de bir insan olarak en zor seçimlerini yapmak zorunda kalır: Aşk mı, görev mi, intikam mı? Üçü de farklı bir yöne çekse de Zeynep'in seçtiği yol, sadece kaderini değil, sevdiklerinin kaderini de belirleyecektir. Bazı yaralar kapanmaz... Bazı sözler unutulmaz... Bazı karşılaşmalar ise, her şeyi yeniden başlatır. **** İlk yazım deneyimim olduğu için, ilk bölümler ve son bölümler arasında yazım farkı var doğal olarak. Git gide kendimi geliştirmeye çalışıyorum bunu bilerek okursanız sevinirimmm.

"Seni kurtarmak için buradayız ancak pek ihtiyacın kalmamış gibi?" Yüzbaşının sesindeki şaşkınlığı hissetmiştim. Kendi kendime gururlanırken yüzbaşının zümrütlerine bakıp sırıttım. "Siz bir hayli geç kalınca bende kendi kendimi kurtarayım dedim." Sesim ironik çıktığında yüzbaşının tek kaşı havaya kalkmıştı. Kendime engel olamadığım alaylı gülümsememi gözlerinden çekemedim. Haklıydım. Gelmeleri gereğinden fazla uzun sürmüştü. -

Akça, dünyaya olan güvenini çoktan yitirmiş bir kız. Kartal ise geçmişin gölgesinde ruhu kabuk bağlamış bir adamdı. İkisinin yolu bir yolun ortasında kesişti; o yol, onların başlangıcı oldu. ​••• ​"Bir daha yüksek sesle konuşmak yok, tamam mı?" Sesinde, normalde ona hiç ait olmayan yumuşak bir tını vardı. Yutkunmamak için kendimi zor tuttum. ​"Niye ki?" demeden edemedim. Merak ediyordum; benim ondaki yerim neresiydi? ​"Sesinin kısılmasını istemiyorum Akça." ​"Niye?" dedim tekrardan. Sinirlenmesini bekledim ama o, soruma sakince cevap verdi. ​"Senin sesini duymam gerekiyor." ​"Niye?" ​Sabır diler gibi başını iki yana salladı. Yüzünü yüzüme yaklaştırıp gamzelerini göstererek gülümsedi. ​"Çünkü sesin bana huzur veriyor." ​