Dağhan Kırca bey komşu; Bakın Ufuk Bey Dağhan Kırca bey Komşu; dairenizden biraz daha müzik aleti sesi gelirse Dağhan Kırca bey Komşu; gitarın tellerini ayrı ayrı ayırır oldukça münasır bir yerinize ben DO RE Mİ'lerim. Dağhan Kırca bey Komşu; oldukça kibar olduğumu düşünüyorum Dağhan Kırca bey Komşu; Bir daha gecenin vakti do re mi demeye başlarsanız Dağhan Kırca bey Komşu; o notaları üzerinizde baştan yazarım Dağhan Kırca bey Komşu; iyi geceler. Sorun şu ki; ben ne Ufuk'tum ne de dairemden müzik sesi geliyordu, üstelik çatı katında oturuyordum. Aylardır hoşlandığım adam ansızın bana sen Ufuksun diyerek yazmaya başladı. Peki ben bu şansı kaçırır mıydım? Asla. Biraz Mahalle kurgusu, biraz polis, biraz dram hepsinden bir tutam✨ Tüm hakları bana aittir.

Ahu: Bir iddiaya girelim mi? Aday Adayı: Ne iddiası? Ahu: Bu gecenin sonunda bir tahminde bulunacağım. Eğer seni doğru tahmin edersem, karşıma çıkmak için bir ay beklemeyeceksin. Görev yerine dönmeden karşıma çıkacaksın. Aday Adayı: Ya doğru tahmin edemezsen? Aday Adayı: O zaman da tahmin ettiğin kişiyi döverek ortaya çıkarım. Aday Adayı: Nasıl fikir?

Leyla Tunalı, özel bir opera ve bale salonunun baş sopranosuydu ve bir gece, kariyerinin zirvesini gördü. İki yıldır sürdürdüğü, ciddi olduğunu düşündüğü ilişkisi aynı gecede kuruyan bir gülün yaprakları gibi ihanetle darmadağın oldu. Leyla tanık oldu. Hem kendine, hem de ülkeye yapılan ihanete şahit oldu. Kendini birden, öyle karmakarışık bir operasyonun içinde buldu ki artık kariyeri tehlikedeydi, işyeri tehlikedeydi. Hayatı tehlikedeydi ve yaptığı işbirliği karşılığında onu koruyabilecek tek kişi, kendi karanlığından çıkıp geldi. Yavuz Selim Aladağ. Askeri üniformasının üzerine taktığı maskeyle onun yanında, evinde, odasında, bazen yatağında dururken, Leyla'nın gece karası saçlarının hep özgür tuttuğu bileklerine dolanacağını tahmin etmemişti. Yavuz'un inandığı bir şey vardı; tarih hep kötü bitenleri yazardı, iyi biten aşk da yoktu zaten. Yine de o sahip olduğu ve olacağı her şey için sonuna dek savaşmayı öğrenmiş bir askerdi. Leyla'nın hem teni hem ruhu dikenliydi, Yavuz'un elleri ise yara bereye aldırmazdı. Yara alan hep ten olmazdı, bilirdi. Şayet Leyla dikense, Yavuz dikene batan tendi. Leyla ise ten batan diken. "Ben bu gülü bile isteye kopardım, dikeni battı diye şikayet etmeyeceğim," dedi Yavuz, yüzündeki kar maskesini çekip çıkarırken. Elleri kan içindeydi. "Senin bir gülden çok diken olduğunu fark edeli de çok oldu. Sana yaklaşmayı ben istedim." Çenemi kavradı, kanın ıslaklığını tenimde hissettim ve Yavuz kapkara gözleriyle gözlerime baktı. Beni öpmeden hemen önce son cümlesini söyledi. "Ben bir dikene batan ten oldum, sen de tenin göğsüne saplı diken." YAVUZ SELİM ALADAĞ & LEYLA TUNALI

Türk Mafya Lideri Harun Cihan Aktan ile, Türkiye Cumhuriyeti Savcısı Firuze Aldinç... Bir aile meselesi ile yolları kesişen bu iki insanın hikayesi, CİHAN MAVİSİ. *Bu kitaptaki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla hiçbir alakası yoktur.

🌊⚖️🕯️ Biri dışarıdan mafya olarak anılan, Karadeniz'in sert, dik dağlarından gelen Maçkalı bir aile; ama adları en karanlık koridorlarda fısıldanıyor. Diğeri nesillerdir hukukun yetiştirdiği, adaleti hedef edinmiş bir soy. Son anlaşma, bir evlilik; acılar, izler, kâbuslar ve katil, karinelerle dolu bir oyun; evlilikle başlayan aşk değil, intikam oyunu. Karadeniz'de ihanet edenden intikamı geride kalanlar alır. Evlilik bir dönüm noktası ise, gerçek son nokta olabilir çünkü insan, en çok yarası olan yerden kolayca vurulabilir. Devletin gölgeleri, karanlık ittifaklar, sisli sabahlar puslu davalar, susturulmuş tanıklar ve kapatılmış dosyalar... Tüm bunların ortasında akıllarda tek bir soru var: Hain kim? Gerçekleri herkes istiyor ama öğrenmeye kimsenin cesareti yok; her son bir yeni başlangıç fakat artık başlangıçlara gebe hayata kimsenin gücü yok. Çünkü bazı sırlar ortaya çıktığında, adalet bile bedel ister; her hükmün bir bedeli vardır, Karadeniz de verse, adalet de verse... YARGICI soyu der ki: "Dalgaların hırçınlığında bile adalet yerini bulur; adalete el değmez, adalete sadece boyun eğilir." PAKEL soyu der ki: "Adalete hırçınlık sökmez ama adaleti yanıltmaya çalışanlar olur, bunun için insan bazen kendi adaletini yaratır; el izi değil, pençe izi."

Gözyaşlarım sessizce süzülürken sanki bu gerçeği ağzımdan silecekmişim gibi elim dudaklarıma gitti. Ama silemedim. "Sen bizi bitirdin." dedim. Sesim tıpkı bir cenaze fısıltısı gibiydi. Sancar bir adım atıp gözlerime baktığında içindeki panik büyüyordu. "Hayır," Gözleri yalvarırken dudakları titredi. "Hayır Meva, sakın." "Bitti!" dedim öfkeyle bağırmadan sertçe. "Sen beni bırakıp kendini ateşe attın ya, her şeyi bitirdin. Sen benden vazgeçtin." | yetişkin unsurlar bulunur |

Hazan Vakti ve Deniz Gözlü Kızıl'dan tanıdığımız Alparslan Tuna Demir'in hikayesidir. Bu kitabı anlamak için diğerlerini okumaya gerek yoktur.