//Askeri kurgu// Güneş doğmadan önceki alacakaranlık gibiydik, biz hem ışık hem karanlıktık. Demir ateş benim tüm hayatımı baştan sona değiştiren o adam, Mirza Kandemir benim tüm hayatımı baştan sona yerle bir eden o adamdı. Bu iki adam aynı bedende var olmuş ama aynı ruhta var olamamışlardı. Ben kalabalıkta tek başına kalmış bir kız çocuğuydum. Beni o kalabalıktan kurtarıp yalnızlığıma eşlik etmişti. Ben kimdim? Ünlü iş adamının biricik kızı Efnan Saygın. Bu görevin hem şüpheli listesinden yer alıyor hem de bu görevin bir piyonuydum...

Bir iddia uğruna harcanan hayatımın mücadelesiydi benimki. Ege güneşine rağmen soğuk bir Ekim gecesinde yaşamıştım kıyameti. Ve aynı gecenin kurşuni renginde bir Devrim'e adım atmıştım. İlk acıyı yaşamış, ilk yangınım da kül olmaya yüz tutmuşken, kara inciler rengine zıt hayatıma ışık, ömrüme aydınlık olmuştu. "Bundan sonra seni bırakmayacak olan adamım" dedi. Tuttuğu ellerimi bırakmayıp "artık yeniden umut etme zamanı küçük kadın" dedi ve umuda inandırdı beni. Sıkıca tuttum elini ve daha çok asıldım hayata. Okyanuslarıma ateş düşüren katilime boyun eğmeden devam ettim. Ben Esra Yalçın; Aşkın kıyameti içinde AŞK-I KIYAMET yaşamayı göze almış kadın...

Soluksuz bir tutku, Soluksuz bir savaş, Ve yaşamayı bilmeyen iki kalp. Çıkmazlarla dolu bir hayat. Tüm taraftarlara karşı kilitli iki beden ve onları yaşatan bir ruh. Mucizevi bir hayal ve istenilmeyen acılar. Tüm bedene yayılan küçük bir umut yığını. Onları ele geçirmiş bir avuç acı geçmişleri ve unutulmamak hep hatırlanmak istenilen davetsiz bir aşk... Ve Ölümün haps olduğu bir bedende, yaşamak isteyen bir ruhun çığlığı...